ข่าวลือริมรั้วมหาวิทยาลัย

"ถ้าแกยังไม่หุบยิ้มแล้วเลิกทำหน้าเหมือนคนถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง ฉันจะเอาชีทสรุปสถิตินี่ฟาดหน้าแกจริงๆ ด้วยนะน้ำมนต์" เสียงกระซิบที่เจือด้วยความหมั่นไส้ระดับสิบของพิมดังขึ้น พร้อมกับสมุดเล่มหนาที่ถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะหินอ่อนใต้คณะบริหารธุรกิจอย่างแรง แต่นั่นไม่ได้ทำให้น้ำมนต์หลุดออกจากภวังค์ความฟินที่กำลังครอบงำจิตใจแม้แต่น้อย หญิงสาวยังคงนั่งเท้าคาง ดวงตากลมโตทอประกายระยิบระยับ ภาพเหตุการณ์เมื่อวานซืนตอนที่กัปตันทีมบาสเกตบอลสุดฮอตอย่าง 'แทนคุณ' ยอมเดินมาส่งเธอถึงหน้าหอพักพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แทบจะละลายหัวใจคนมองยังคงฉายวนซ้ำอยู่ในหัวเหมือนเทปม้วนเดิมไม่ยอมหยุด "ก็คนมันมีความสุขนี่พิม แกไม่เข้าใจหรอก... คนเราบางทีก็ไม่ต้องใช้หลักความน่าจะเป็นมาคำนวณหรอกนะ ว่าความฟินระดับนี้มันมีโอกาสเกิดขึ้นกี่เปอร์เซ็นต์" น้ำมนต์เอ่ยตอบเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาคู่สวยยังคงเหม่อมองไปทางสนามบาสเกตบอลกลางมหาวิทยาลัยตามความเคยชิน "โอโห แม่นักสถิติผู้ยึดมั่นในตัวเลข ตอนนี้กลับมาใช้อารมณ์ความรู้สึกเหนือเหตุผลซะแล้วสินะระวังตัวไว้เถอะย่ะ" พิมถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วหรี่ตามองเพื่อนรักด้วยความจริงจัง "พูดถึงเรื่องความน่าจะเป็น... ฉันว่าแกควรคำนวณความน่าจะเป็นที่จะโดนรุมประชาทัณฑ์จากแฟนคลับนายแทนคุณตอนนี้ซะดีกว่านะ" คำพูดนั้นทำให้น้ำมนต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "หมายความว่ายังไง?" "นี่แกยังไม่รู้อะไรอีกเหรอเนี่ย!" พิมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกวาดนิ้วเลื่อนหน้าจออย่างรวดเร็วก่อนจะยื่นมาตรงหน้า "เปิดดูเพจเม้าท์มอยของมหาลัยสิยะ น้ำมนต์ ตอนนี้ชื่อของแกกับกัปตันทีมบาสสุดฮอตกำลังขึ้นเทรนด์อันดับหนึ่งยิ่งกว่าข่าวสอบไฟนอลซะอีก!" หน้าจอสมาร์ทโฟนปรากฏภาพถ่ายระยะไกล เป็นภาพที่เธอและแทนคุณกำลังยืนคุยกันอยู่หน้าหอพักเมื่อสองวันก่อน แม้ภาพจะค่อนข้างเบลอและถ่ายในมุมมืด แต่ความสูงของชายหนุ่มและทรงผมที่เป็นเอกลักษณ์นั้นต่อให้หลับตาก็รู้ว่าเป็นใคร ยิ่งไปกว่านั้น... ข้อความประกอบภาพยังพาดหัวตัวโตด้วยถ้อยคำที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ *‘จริงป่ะเนี่ย? หรือตาฝาด! กัปตันทีมบาสหนุ่มมาดขรึมผู้ไม่เคยชายตาแลใคร ล็อคเป้าเด็กสถิติปี 3 แล้วจ้าแม่! ภาพนี้ยืนยันว่ามีซัมติิงชัวร์!’* คอมเมนต์ใต้โพสต์นั้นไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก มีทั้งเสียงกรีดร้องด้วยความอิจฉา เสียงแซว และคอมเมนต์จากกลุ่มแฟนคลับที่พยายามสืบหาว่าผู้หญิงโชคดีคนนั้นคือใคร น้ำมนต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกอุ่นวาบในอกเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าทันที เธอมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าเคร่งเครียดของพิม สมองที่เคยประมวลผลเรื่องตัวเลขอย่างแม่นยำกลับขาวโพลนขึ้นมาดื้อๆ "เห็นไหมล่ะฉันบอกแล้ว" พิมถอนหายใจยาวเหยียด "จากนี้ไปแกจะเดินไปไหนมาไหนในมหาลัยไม่ได้ง่ายๆ แล้วนะน้ำมนต์ เตรียมตัวรับสายตาพิฆาตจากสาวๆ ทั้งคณะได้เลย" คำเตือนของเพื่อนสนิทไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยแม้แต่น้อย ตลอดช่วงบ่ายของการเรียนในวิชาสถิติขั้นสูง น้ำมนต์สัมผัสได้ถึงสายตารอบด้านที่จับจ้องมายังเธออย่างผิดปกติ ไม่ว่าเธอจะเดินไปหยิบชีทที่โต๊ะหน้าห้อง หรือแม้แต่ตอนที่อาจารย์เรียกให้ลุกขึ้นตอบคำถาม เสียงกระซิบกระซาบและสายตาสอดรู้สอดเห็นก็พากันพุ่งเป้ามาที่เธอราวกับเธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสปอตไลท์กลางเวทีคอนเสิร์ต ให้ตายเถอะ... เธอนี่มันไม่น่าเผลอใจไปยอมให้เขาเดินมาส่งเลยจริงๆ! ครั้นพอเลิกคราบเรียน น้ำมนต์รีบเก็บกระเป๋าแล้วเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องเรียนด้วยความเร็วสูง เธอแค่อยากหลบมุมไปสงบสติอารมณ์ที่ห้องสมุดเงียบๆ สักพัก แต่ทว่า... โลกมักไม่ค่อยเข้าข้างคนอยากสงบเงียบสักเท่าไหร่ "อ้าว! นั่นน้องน้ำมนต์คนสวยนี่นา นั่งด้วยคนสิครับ" เสียงทุ้มกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของการ์ดจ่ายตัวจี๊ดประจำทีมบาสอย่าง 'กรณ์' ที่ก้าวเข้ามาขวางทางเดินเอาไว้ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้แบบไม่มีกั๊ก ด้านข้างของเขายังมีร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนก้าวตามมาติดๆ แทนคุณ... กัปตันทีมบาสหนุ่มมาดขรึมปรากฏกายในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทและกางเกงวอร์มสบายๆ ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบตึงเป็นปกติ แต่ดวงตากลับคมกริบและกวาดมองมาที่เธอนิ่งนานราวกับจะอ่านความคิด น้ำมนต์สะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวขึ้นมาอีกครั้งเมื่อปะทะเข้ากับสายตาสوดซึ้งคู่นั้น เธอกวาดสายตามองรอบบริเวณโถงทางเดินที่ตอนนี้เริ่มมีสายตาของนักศึกษาคนอื่นๆ หันมาจับจ้องพวกเขาเป็นตาเดียว ยิ่งทำให้เธอรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ "เอ่อ... คือฉัน..." น้ำมนต์อึกอักเล็กน้อย พยายามถอยหลังหนีหนึ่งก้าว "หลบทางทำไมล่ะครับน้องน้ำมนต์ หรือว่าเขินที่เห็นข่าวตัวเองในเพจมหาลัยวันนี้?" กรณ์เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงลอยชายตามสไตล์คนชอบปั่นประสาทชาวบ้าน "กรณ์..." แทนคุณปรายตาไปมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาดุๆ เพียงนิดเดียว แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้การ์ดจ่ายจอมกวนยอมหุบปากแล้วยกมือยอมแพ้ทันที ร่างสูงของกัปตันหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวน้ำมนต์อีกนิด กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นแดดอ่อนๆ และกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนเธอต้องเผลอกลั้นหายใจ แทนคุณก้มลงมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมกริบฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะขยับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินกันแค่สองคน "ข่าวลือในเพจ... เขาไม่ได้เขียนผิดหรอกนะ" น้ำมนต์เบิกตากว้างขึ้นทันที หัวใจกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สมองหยุดประมวลผลไปชั่วขณะเมื่อเจอประโยคตรงไปตรงมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยของคนปากแข็ง แต่ก่อนที่น้ำมนต์จะได้อ้าปากเอ่ยถามอะไรกลับไป... "อ้าว แทนคุณ! อยู่นี่เองเหรอคะ นึกว่าจะหากลุ่มไม่เจอซะอีก" เสียงหวานใสที่ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้บรรยากาศรอบตัวชะงักงันไปในทันที น้ำมนต์หันไปมองตามเสียง และพบกับร่างระหงของดาวคณะนิเทศศาสตร์ที่ก้าวเข้ามาหาพวกเขาด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาหมายจะคว้าแขนของแทนคุณเอาไว้หน้าตาเฉย! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความวุ่นวายและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะในตอนนี้ด้วยนะครับ!