เกราะป้องกันตัวของน้ำมนต์

“ถ้าความน่าจะเป็นที่ฉันกับนายจะไปกันรอดมันต่ำกว่าห้าเปอร์เซ็นต์ นายจะยังดื้อดึงที่จะเสี่ยงไปทำไมครับแทนคุณ” น้ำมนต์วางแฟ้มสถิติลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวในห้องสมุดเสียงดังปังจนคนรอบข้างสะดุ้ง เธอไม่ได้ตั้งใจจะข่มขู่ แต่แววตาที่ปกติจะนิ่งสงบเหมือนผิวน้ำในยามเช้า บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความสับสนที่พยายามกดทับเอาไว้ แทนคุณที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้ขยับหนี เขายังคงเท้าคางมองเธอด้วยสายตาเรียบเฉยที่ซ่อนเปลวไฟเอาไว้ข้างใน กัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยผู้ไม่เคยกลัวการโดนบล็อกลูกบอลจากคู่แข่งตรงหน้า บัดนี้กำลังเผชิญหน้ากับ ‘การบล็อก’ ที่ยากที่สุดในชีวิต “ห้าเปอร์เซ็นต์เหรอครับ” แทนคุณทวนคำ น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าประหลาด “ทำไมคำนวณน้อยจังล่ะ ปกติน้ำมนต์ไม่ใช่คนมองโลกในแง่ร้ายขนาดนี้นี่นา” “มันไม่ใช่เรื่องของการมองโลกในแง่ร้าย แต่มันคือความเป็นจริงครับ” น้ำมนต์กอดอกแน่น เกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากสายตาของคนในมหาวิทยาลัยที่เริ่มซุบซิบเรื่องเธอกับเขากำลังสั่นคลอน “ฉันไม่อยากเป็นตัวแปรที่ทำให้ชีวิตของนายพัง หรือกลายเป็นเป้าสายตาจนเสียสมาธิในการแข่ง นายเป็นกัปตันทีมแทนคุณ นายมีอนาคตที่ต้องรับผิดชอบ ส่วนฉัน… ฉันแค่เด็กคณะสถิติที่ชอบวิเคราะห์ความเสี่ยง และตอนนี้ความเสี่ยงมันสูงเกินกว่าที่ฉันจะแบกรับไหว” แทนคุณลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของเขาทำเอาพื้นที่รอบข้างดูแคบลงถนัดตา เขาก้าวผ่านเก้าอี้ไปหยุดยืนอยู่ข้างกายเธอ กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ จากการซ้อมบาสฯ ทำให้หัวใจของน้ำมนต์เต้นผิดจังหวะ “ถ้ากลัวว่าจะเป็นตัวแปรที่ทำให้ผมพัง” แทนคุณโน้มตัวลงมา ใบหน้าคมคายอยู่ใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้าที่ข้างแก้ม “ทำไมไม่เป็นตัวแปรที่ช่วยให้ผมชนะล่ะครับน้ำมนต์” “นายพูดเหมือนทุกอย่างเป็นแค่เกมบาสเกตบอลนะ” เธอพึมพำ พยายามเบือนหน้าหนี “สำหรับผม ความรักมันยากกว่าบาสเกตบอลตั้งเยอะ” แทนคุณกดเสียงต่ำ “ในบาสฯ ผมรู้ว่าต้องเคลื่อนที่ยังไง ต้องจ่ายลูกตอนไหน แต่กับน้ำมนต์… ยิ่งผมพยายามเข้าใกล้ น้ำมนต์ยิ่งถอยห่างจนผมเกือบจะคุมสติไม่อยู่” “เพราะว่านายไม่เข้าใจ…” “เข้าใจสิครับ” เขาขัดขึ้นเบาๆ มือหนาเอื้อมไปแตะขอบโต๊ะ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด “เข้าใจว่ากำลังกลัวคำนินทา เข้าใจว่ากำลังกลัวว่าถ้าคบกันแล้วไปไม่รอด เราจะมองหน้ากันไม่ติด แต่สิ่งที่น้ำมนต์ลืมคำนวณไปคือ… ความรู้สึกของผม” น้ำมนต์ชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า แววตาซึนเดเระที่เคยเห็นบ่อยๆ บัดนี้มันหายไป เหลือเพียงความจริงจังที่ทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้อง “ผมไม่ใช่คนดีเด่อะไร ปากจัด ขี้เก๊ก และเอาแต่ใจ แต่ถ้าต้องเลือกระหว่างการเลิกเป็นกัปตันทีมกับการเสียน้ำมนต์ไป…” แทนคุณเว้นจังหวะ สายตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของเธอราวกับจะจดจำทุกรายละเอียด “ผมเลือกอย่างหลังครับ เพราะถึงไม่มีบาสฯ ผมก็ยังมีชีวิตอยู่ได้ แต่ถ้าไม่มีน้ำมนต์ ผมก็ไม่รู้จะเล่นบาสฯ ไปเพื่ออะไร” คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังทำให้น้ำมนต์ถึงกับพูดไม่ออก ความเย็นชาที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อเป็นเกราะป้องกันเริ่มแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ “นายบ้าไปแล้ว...” “ครับ บ้าเพราะคุณนั่นแหละ” จังหวะที่น้ำมนต์กำลังจะอ้าปากเถียง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบงันของมุมห้องสมุด ตามมาด้วยเสียงคุ้นหูของกรณ์ เพื่อนสนิทตัวดีที่โผล่มาถูกเวลาเสมอ “เฮ้ย แทน! โค้ชตามหาตัวให้วุ่น บอกให้รีบไปดูผลตรวจร่างกายนักกีฬาใหม่ด่วนเลย... อ้าว โทษทีครับ ไม่นึกว่าพวกมึงกำลังพรีเซนต์งานสถิติหัวใจใส่กันอยู่” แทนคุณถอนหายใจออกมาอย่างขัดใจ เขายังคงไม่ถอยห่าง แต่สายตาเปลี่ยนไปมองกรณ์อย่างอาฆาต น้ำมนต์อาศัยจังหวะนั้นรีบคว้ากระเป๋า เตรียมตัวจะหนีออกไป แต่แทนคุณกลับคว้าข้อมือเธอเอาไว้แน่น แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรงแต่กลับดึงเธอให้เซเข้าไปประชิดอกแกร่ง เขาก้มลงมาจนชิดใบหูของเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ “พรุ่งนี้หลังซ้อม ผมจะมารับที่คณะ ถ้าไม่เห็นหน้าคุณ ผมจะนั่งรอจนกว่าคุณจะเดินออกมา… ต่อให้ต้องรอจนห้องสมุดปิดก็ไม่เกี่ยงครับ” แทนคุณผละออกไปทิ้งให้เธอยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ขณะที่สายตาของพิม เพื่อนสนิทที่เพิ่งเดินตามกรณ์มาติดๆ กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ก่อนที่พิมจะหันมามองหน้าน้ำมนต์ด้วยสายตาที่บอกว่า ‘เรื่องนี้ต้องคุยกันยาว’ น้ำมนต์หมุนตัวเดินหนีออกมาโดยไม่หันกลับไปมอง แต่จังหวะที่เธอเกือบจะพ้นประตูห้องสมุด เสียงเรียกของแทนคุณก็ดังตามหลังมาอีกครั้ง “เดี๋ยวครับน้ำมนต์!” เธอหยุดชะงัก มือที่จับสายกระเป๋าสั่นระริก แทนคุณวิ่งตามมาหยุดอยู่ข้างหลังในระยะประชิด เขาไม่ได้แตะตัวเธอ แต่บรรยากาศรอบข้างกลับดูตึงเครียดขึ้น “ที่ผมพูดไปทั้งหมด… อย่าคิดว่าเป็นแค่คำพูดปากแข็งของกัปตันทีมบาสฯ นะครับ” เขายื่นมือมาหยิบสมุดโน้ตที่เธอทำหล่นไว้ข้างทาง สอดแทรกกระดาษแผ่นเล็กๆ ใบหนึ่งเข้าไปในสมุดก่อนจะคืนให้เธอ “ถ้าผลคำนวณของน้ำมนต์มันไม่แม่นยำ… พรุ่งนี้ลองใช้ใจคำนวณดูบ้างนะครับ ผมเชื่อว่าตัวเลขในนั้นจะเปลี่ยนไปแน่นอน” เขายิ้มบางๆ แล้วเดินกลับไปหาเพื่อนที่รออยู่ ทิ้งให้น้ำมนต์ยืนนิ่งอยู่กับที่ เธอเปิดสมุดโน้ตออกมาดู ในกระดาษแผ่นนั้นไม่ได้มีตัวเลขสถิติใดๆ ทั้งสิ้น แต่มันกลับเป็นเบอร์โทรศัพท์ของเขา ที่ใต้เบอร์นั้นมีลายมือหวัดๆ เขียนไว้ว่า *‘ตัวแปรที่นายมั่นใจที่สุด’* ในตอนที่น้ำมนต์กำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็สั่นรัวขึ้นมา เธอหยิบขึ้นมาดูแล้วก็ต้องเบิกตากว้าง ข้อความจาก ‘แทนคุณ’ เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *‘อย่าเพิ่งรีบลบเบอร์ผมทิ้งนะครับ... เพราะจริงๆ แล้ว ผมแอบติดตามคุณมาตั้งแต่วันแรกที่เห็นคุณนั่งอยู่หน้าสนามบาสฯ แล้ว’* น้ำมนต์เงยหน้าขึ้นมองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินลับตาไป หัวใจที่เคยเชื่อมั่นในหลักการและเหตุผล กลับเต้นรัวจนไม่สามารถควบคุมได้ หรือนี่คือความเสี่ยงที่เธอต้องยอมจำนนตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความวุ่นวายและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะในตอนนี้ด้วยนะครับ! สแลมดังก์สื่อรัก