ข้ออ้างในการเจอหน้า

ตัวเลขบนหน้าจอสมาร์ทโฟนระบุเวลาเที่ยงคืนสורสิบหนาที แต่ไฟในห้องนอนของนักศึกษาสาวคณะสถิติศาสตร์ยังคงสว่างวาบ น้ำมนต์ถอนหายใจยาวเหยียดขณะจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ต ซึ่งเต็มไปด้วยตัวเลขความน่าจะเป็นและกราฟการแจกแจงแบบปกติที่ดูเหมือนจะเยาะเย้ยความเหนื่อยล้าของเธอ ในหัวของเธอไม่ได้มีสมการถดถอยพหุคูณอะไรนั่นหรอกครับ สิ่งที่รบกวนสมาธิอยู่คือข้อความล่าสุดจากแอปพลิเคชันแชทที่ถูกส่งมาเมื่อสิบนาทีที่แล้ว *[แทนคุณ]: น้ำมนต์ นอนยัง* *[น้ำมนต์]: ยังค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะดึกป่านนี้* *[แทนคุณ]: คือ... การบ้านสถิติข้อที่อาจารย์สั่งเมื่อวาน ข้อที่เป็นพรีเมียมโปรเจกต์อ่ะ ฉันทำแล้วติดว่ะ เบลอมาก สมองตัน นั่งมองมาสองชั่วโมงละ เธอเก่งสถิติไม่ใช่เหรอ ช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยดิ แบบด่วนๆ เลย* น้ำมนต์ขมวดคิ้วมุ่น เธอจำได้แม่นว่าโจทย์ข้อนั้นอาจารย์เพิ่งสั่งในคลาสเมื่อช่วงบ่าย และกำหนดส่งคือสัปดาห์หน้า อีกอย่าง... คนอย่างกัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยผู้ไม่เคยสนใจเกรดเฉลี่ยเกินสามจุดศูนย์ จู่ๆ จะมาขยันทำการบ้านตอนเที่ยงคืนเนี่ยนะ? มันมีความน่าจะเป็นต่ำยิ่งกว่าการถูกฟ้าผ่าสองครั้งซ้อนเสียอีก แต่กระนั้น ปลายนิ้วเรียวก็เผลอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างเสียไม่ได้ *[น้ำมนต์]: ข้อไหนคะ ส่งรูปโจทย์มาสิคะ* ไม่ถึงสามวินาที ภาพถ่ายหน้าจอไอפอดที่มีโจทย์ข้อเขียนขนาดยาวเหยียดก็เด้งขึ้นมา พร้อมกับเสียงเรียกเข้าแบบวิดีโอคอลที่ดังขึ้นทันทีราวกับอีกฝ่ายถือโทรศัพท์รอจังหวะนี้อยู่แล้ว น้ำมนต์สะดุ้งเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จัดเสื้อยืดคอกลมสีขาวให้เข้าที่ เสยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากลวกๆ ก่อนจะกดรับสาย ใบหน้าคมคายของแทนคุณปรากฏบนหน้าจอ แสงไฟในห้องของเขาสลัวกว่า ทำให้เงาตกกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันคมและดวงตาคู่นคมที่จ้องตรงมายังกล้อง เสื้อกล้ามสีดำที่เขาใส่เผยให้เห็นหัวไหล่กว้างและกล้ามเนื้อช่วงไหปลาร้าที่ไหวตามจังหวะการหายใจ ภาพนั้นทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "ดึกป่านนี้ทำไมยังไม่นอนครับ กัปตันแทนคุณ" น้ำมนต์เปิดฉากถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามเก็บอาการสั่นไหวในน้ำเสียงให้มิดชิดที่สุด "ก็นอนไม่หลับน่ะสิครับ..." แทนคุณตอบเสียงทุ้มต่ำ เจือความแหบพร่าเล็กน้อย ชายหนุ่มขยับตัวเข้าใกล้กล้องมากขึ้นจนเห็นใบหน้าชัดเจนขึ้น "แล้วก็นอนไม่หลับเพราะคิดถึง... เอ้ย ไม่ใช่! เพราะคิดถึงโจทย์ข้อนี้ต่างหาก มันคาใจ นอนไม่หลับจริงๆ นะ" "โกหกค่ะ" น้ำมนต์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างจับผิด "โจทย์ข้อนี้เพิ่งสั่งเมื่อบ่าย และต่อให้คุณจะความจำสั้นแค่ไหน คุณก็ไม่มีทางลุกขึ้นมาเครียดกับสถิตินอนไม่หลับตอนเที่ยงคืนหรอกค่ะ มีอะไรก็ว่ามาค่ะ ถ้าง่วงแล้ว" แทนคุณหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสะท้อนผ่านลำโพงมือถือจนคนฟังรู้สึกวูบวาบในช่องท้องอย่างประหลาด ชายหนุ่มยกมือขึ้นเสยผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อย ภาพนั้นดูเซ็กซี่เกินกว่าจะมาคุยเรื่องการบ้านตอนตีหนึ่ง "โอเค ยอมรับก็ได้ครับว่าไม่ได้เครียดเรื่องโจทย์" แทนคุณถอนหายใจยาว ยอมรับออกมาดื้อๆ สายตาคมกริบมองทะลุจอมาที่เธอ "แต่เรื่องที่โทรมาเพราะอยากคุยกับเธอนี่เรื่องจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ" น้ำมนต์นิ่งไปชั่วขณะ เม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาพริบปริบเพื่อตั้งสติกับดาบพิฆาตใจที่ถูกฟันตรงๆ แบบไม่มีฟอร์ม "คุณแทนคุณคะ นี่มันเวลาพักผ่อนนะคะ ถ้าไม่มีอะไรจะปรึกษาเรื่องเรียน ฉันขออนุญาตวางสาย..." "เดี๋ยวก่อน!" แทนคุณโผล่เสียงดักคอทันที สีหน้าขี้เก๊กเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมานิดหน่อย "เอาน่า... ไหนๆ ก็รับสายแล้ว ช่วยติวให้หน่อยจริงๆ ก็ได้ แบบว่า... ผมโง่สถิติจริงๆ นะน้ำมนต์ เธอต้องช่วยเด็กตาดำๆ คนนี้แล้วล่ะ" น้ำมนต์ถอนหายใจพรวดใหญ่อย่างจำยอม เธอดึงแท็บเล็ตเข้ามาใกล้ตัว กวาดสายตาอ่านโจทย์ที่เขาคาใจ ก่อนจะเริ่มอธิบายขั้นตอนการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยน้ำเสียงฉะฉานและจริงจัง "ฟังนะคะคุณแทนคุณ... ในเมื่อโจทย์กำหนดค่าความแปรปรวนมาแบบนี้ สิ่งแรกที่คุณต้องทำคือหาค่า Z-score ไม่ใช่เอาตัวเลขไปคูณตรงๆ แบบที่คุณทำเมื่อกี้ เข้าใจไหมคะ?" แทนคุณพยักหน้ารับหงึกๆ แต่สายตาของเขากลับไม่ได้มองที่กระดาษทดในมือถือของตัวเองเลย เขากลับจ้องมองริมฝีปากที่ขยับพูดเจื้อยแจ้ว แววตาของกัปตันหนุ่มพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ต่อให้พยายามซ่อนแค่ไหนก็ปิดไม่มิด "นี่... น้ำมนต์" "อะไรอีกคะ กำลังอธิบายถึงขั้นตอนการตีความผลลัพธ์อยู่นะคะ ตั้งใจฟังหน่อยสิคะ" "เธอรู้ไหมว่าเวลาเธอจริงจังเรื่องตัวเลขเนี่ย..." แทนคุณเว้นจังหวะ ปล่อยให้เสียงลมหายใจลอดผ่านไมโครโฟนเบาๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ทำเอาอุณหภูมิในห้องของน้ำมนต์พุ่งสูงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล "...มันน่ารักจนผมไม่มีสมาธิจะฟังอะไรเลยว่ะ" เพล้ง! ความตั้งใจทั้งหมดที่จะรักษามาดติวเตอร์สาวผู้เย็นชาพังทลายลงในพริบตา น้ำมนต์รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่าลามขึ้นมาถึงใบหูและพวงแก้ม เธอเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันผ่านไมโครโฟน "คุณ... คุณพูดอะไรเนี่ย เลิกหยอดสักทีได้ไหมคะ ดึกแล้วนะ" "ไม่ได้หยอดครับ พูดความจริง" แทนคุณยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ดึงดูดใจจนคนมองแทบหายใจไม่ทั่วท้อง "แล้วก็... ที่โทรมาดึกๆ แบบนี้ ไม่ได้มีแค่เรื่องโจทย์หรอกนะ" "แล้วมีเรื่องอะไรอีกคะ?" "พรุ่งนี้... ตอนเย็น" แทนคุณเว้นวรรค ดวงตาคมกริบมองตรงเข้ามาในจอราวกับเขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าจริงๆ "ว่างไหมครับ? ทีมบาสซ้อมเสร็จ ผมอยากชวนไปกินหมูกระทะหลังมอ... ห้ามปฏิเสธนะ เพราะผมทำการบ้านสถิติของคุณจนสมองพังไปหมดแล้ว เธอต้องรับผิดชอบด้วยการเลี้ยงข้าวผม" น้ำมนต์อ้าปากค้างเล็กน้อยกับเหตุผลสุดมึนตึ้บแต่น่าหมั่นไส้ "เดี๋ยวนะคะ นั่นมันกลายเป็นฉันต้องเลี้ยงคุณเหรอคะเนี่ย?" "ใช่ครับ ถือว่าเป็นค่าจ้างติวเตอร์จำเป็นไง" แทนคุณหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี "ตกลงตามนี้นะ ห้ามเบี้ยว ห้ามอ้างว่าติดอ่านหนังสือสถิติด้วย เพราะผมรู้ว่าเธอเก่งจนจำสูตรได้ขึ้นใจหมดแล้ว" น้ำมนต์ส่ายหัวเบาๆ กับความเผด็จการแบบเนียนๆ ของอีกฝ่าย แต่ริมฝีปากกลับเผลอยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยล้าจากการคำนับตัวเลขเป็นชั่วโมงมลายหายไปสิ้นในพริบตา "ก็ได้ค่ะ... แค่หมูกระทะพอนะคะ" "รับทราบครับผม!" แทนคุณทำท่าวันทหารรับคำสั่งด้วยรอยยิ้มกว้าง "งั้นคืนนี้ฝันดีนะเด็กสถิติ พรุ่งนี้เจอกัน" "ค่ะ ฝัน..." ติ๊ด! ยังไม่ทันที่น้ำมนต์จะเอ่ยคำว่าฝันดีจบ สายวิดีโอคอลก็ถูกตัดฉับลงทันที ทิ้งให้เธอนั่งกระพริบตาปริบๆ มองหน้าจอโทรศัพท์ที่มืดสนิทไปแล้ว หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางส่ายหัวให้กับความเอาแต่ใจของกัปตันหนุ่ม แต่ทว่า... รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเธอกลับชัดเจนเสียยิ่งกว่ากราฟสถิติใดๆ ในแท็บเล็ต ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะวางมือถือลงบนโต๊ะเพื่อเตรียมตัวเข้านอนจริงๆ เสียงกริ่งหน้าห้องพักก็ดังขึ้น... *กริ๊งงง!* น้ำมนต์ชะงัก ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ใครกันที่มาเคาะห้องหรือกดกริ่งเอาป่านนี้ เที่ยงคืนกว่าแล้วนะ? เธอเดินไปที่ประตูอย่างระแวดระวัง ชะโงกหน้ามองผ่านตาแมว ภาพที่สะท้อนผ่านเลนส์ตาแมวทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึก—ร่างสูงโปรดของแทนคุณยืนถือกระป๋องกาแฟเย็นสองกระป๋องอยู่ในมือ เส้นผมของเขายุ่งเหยิงเล็กน้อยราวกับเพิ่งขับรถฝ่าลมหนาวมาหมาดๆ และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองมาที่ตาแมวราวกับรู้ว่าเธอกำลังมองอยู่ แทนคุณก็ยกยิ้มมุมปาก ส่งสายตากรุ้มกริมทะลุผ่านประตูมาพร้อมกับเสียงเคาะเบาๆ ที่ดังขึ้นสองครั้ง "เปิดประตูให้หน่อยสิครับ... พอดีผมลืมบอกไปอย่าง ว่ากาแฟกระป๋องนี้... ผมซื้อมาให้คนที่ทำให้ผมนอนไม่หลับครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความวุ่นวายและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะในตอนนี้ด้วยนะครับ! สแลมดังก์สื่อรัก