ลูกชู้ตสามแต้มเปลี่ยนเกม

เสียงรองเท้าผ้าใบเบอร์แรงเสียดสีกับพื้นยางสังเคราะห์ในสนามในร่มดังเอี๊ยดอ๊าด เป็นจังหวะเดียวกับที่ลูกบาสเกตบอลเบอร์เจ็ดพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง ก่อนจะมุดลงตาข่ายไนลอนไปอย่างแม่นยำไร้ที่ติ น้ำมนต์ในชุดเสื้อฮู้ดสีเทาตัวโคร่งยืนหลบมุมอยู่ตรงอัฒจันทร์แถวที่สิบห้า สายตาสีเข้มใต้กรอบแว่นใสไม่ได้มองตามลูกบาสที่กำลังเด้งดึ๋งๆ บนพื้นสนาม แต่มันถูกล็อกไว้ที่แผ่นหลังกว้างของกัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยปีสามที่กำลังหอบหายใจจนไหล่ลาดกว้างกระเพื่อมไหว ไอ้แฟ้มชีทสถิติที่เพิ่งโดนโยนทิ้งบนโต๊ะเมื่อชั่วโมงก่อนยังคงทิ้งความอุ่นร้อนไว้ที่ฝ่ามือ เธอบอกตัวเองว่าการเดินมาที่โรงยิมในเย็นวันนี้เป็นเพียงการ “เก็บข้อมูลภาคสนามเพิ่มเติมเพื่อความสมบูรณ์ของแบบจำลองความน่าจะเป็น” หาใช่ความใส่ใจส่วนตัว... แม้ว่าสมองส่วนเหตุผลจะพยายามปฏิเสธสักแค่ไหน แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับปฏิเสธที่จะละสายตาจากผู้ชายคนนั้น “เฮ้ย แทน! มึงจะจ่ายบอลหรือจะฆ่ากูวะ แรงควายจริงๆ ไอ้เหี้ยนี่!” เสียงโวยวายของกรณ์ดังลั่นสนามพร้อมกับที่เจ้าตัวก้มลงลูบสะโพกป้อยๆ หลังจากกระโดดรับลูกส่งพาสประหลาดของเพื่อนสนิท แทนคุณไม่ได้เอ่ยคำขอโทษสักคำ เจ้าตัวแค่ยกมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองเพื่อนร่วมทีมด้วยแววตาดุดันที่ทรงพลังจนคนมองต้องเผลอกลั้นหายใจ “ถ้าแค่นี้รับไม่ได้ มึงก็เอาเวลาไปนอนกอดหมอนข้างเถอะกรณ์” แทนคุณสวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวาน และราบเรียบเป็นเอกลักษณ์ มือหนายกขึ้นเสยกลุ่มผมสีดำสนิทที่ชุ่มเหงื่อลวกๆ หยดน้ำใสไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคายสันจرةชัดเจนจนสะดุดตา น้ำมนต์เผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่ไม่ใช่ภาพของ “นายกัปตันปากหมา” ที่ชอบยืนกวนประสาทเธอหน้าห้องสถิติ แต่เป็นภาพของนักกีฬาอาชีพที่เต็มไปด้วยความดุดัน จริงจัง และทรงอำนาจจนน่ากลัว... และปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันมีเสน่ห์จนละสายตาไม่ได้ “เอ้า! มองเพลินเลยนะน้องน้ำมนต์ หยอดเหรียญดูรอบละเท่าไหร่ครับเนี่ย” เสียงกระซิบกระซับที่ดังขึ้นข้างหูทำให้น้ำมนต์สะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับไปมองก็พบพิมเพื่อนสนิทสายแฟชั่นที่แอบย่องมานั่งประกบตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พิมส่งยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับยื่นแก้วชาไข่มุกมาให้ “พูดมากน่าพิม ฉันแค่มาเช็กตัวแปรของทีมบาสตามหน้าที่ต่างหาก” น้ำมนต์รีบปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบเบือนหน้าหนีกลับไปมองสนามเบื้องล่าง “แปรปรวนแต่ตัวแปร หรือแปรปรวนที่หัวใจกันแน่จ๊ะคุณนักสถิติ ดูหน้าเธอดิ แดงยิ่งกว่าลูกมะเขือเทศสุกซะอีก” พิมหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ “บอกแล้วว่าผู้ชายสายซึน ดิบ เถื่อน แต่วันๆ เอาแต่ซ้อมบาสแบบนี้มันเร้าใจกว่าพวกเด็กเนิร์ดหน้าห้องเป็นไหนๆ จริงไหมล่ะ” น้ำมนต์ไม่ตอบ เธอทำเพียงแค่ดันแว่นตาขึ้นแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงนกหวีดโค้ชก็ดังขึ้นยุติการซ้อมย่อย แทนคุณหันขวับมาทางอัฒจันทร์ฝั่งที่เธอซ่อนตัวอยู่พอดี... และราวกับมีแม่เหล็กแรงสูงดึงดูด ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นพุ่งตรงมาสบประสานกับแว่นใสของเธอเข้าอย่างจัง หัวใจของน้ำมนต์กระตุกวูบ มันไม่ใช่การมองผ่านๆ แทนคุณหยุดยืนนิ่งกลางสนาม ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังค้นหาความหมายบางอย่างในตัวเธอ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันคือรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทาย ร่างสูงโยนลูกบาสในมือให้เพื่อนร่วมทีมคนอื่นรับไว้ ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ เดินตรงดิ่งมาทางอัฒจันทร์ฝั่งที่เธอนั่งอยู่ทีละก้าว... ทีละก้าว... เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นปูนดังสะท้อนก้องในความเงียบที่ค่อยๆ คลืบคลานเข้ามา พิมสะกิดแขนน้ำมนต์ยิกๆ ด้วยความตื่นเต้นระคนลุ้นระทึก “แก... เขาเดินมาทางนี้แล้ว น้ำมนต์ เขามาหาแกแน่ๆ!” น้ำมนต์รู้สึกเหมือนขาตัวเองถูกตรึงไว้กับพื้น เธอขยับหนีไม่ไกลออกไปไม่ได้ ร่างสูงของกัปตันทีมบาสก้าวขึ้นมาบนอัฒจันทร์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอในระยะประชิด กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ ลอยเข้าจมูกจนความสามารถในการประมวลผลของสมองพังทลายลงในพริบตา “แอบมาดูฉันซ้อม... กลัวฉันไม่มีแรงใจวิ่งในสนามหรือไงครับ คุณนักสถิติ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบเบาๆ แต่ชัดเจนในความเงียบ แทนคุณโน้มใบหน้าลงมาหาเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าตื่นตระหนกของเธอด้วยความพึงพอใจ น้ำมนต์เม้มริมฝีปากแน่น สมองที่เคยมีสูตรคำนวณสถิติร้อยแปดพันเก้าตอนนี้ว่างเปล่า เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพยายามหาทางหนีทีไล่ “ฉันแค่มารวบรวมข้อมูลเรื่องอัตราการบาดเจ็บของนักกีฬา ไม่ได้มาดูคุณสักหน่อย อย่าหลงตัวเองน่าแทนคุณ” แทนคุณหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่สั่นสะเทือนในอกกว้างจนเธอรู้สึกได้ มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อข้างแก้มของเธอออกให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่ร้อนผ่าวจนผิวเนื้อตรงนั้นเหมือนโดนไฟลวก “ปากแข็งจังนะ...” แทนคุณกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงพลังขึ้นจนคนฟังขนลุกซู่ “งั้นคืนนี้... อยู่คำนวณตัวเลขหัวใจฉันต่อให้จบด้วยล่ะกัน” พูดจบ แทนคุณก็ผละตัวออกไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เจ้าเล่ห์ที่สุดในสามโลก ทิ้งให้น้ำมนต์ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ขณะที่เสียงฝีเท้าของเขากำลังเดินลับหายไปทางห้องพักนักกีฬา ทิ้งความปั่นป่วนไว้กลางอกแบบที่ไม่มีตำราสถิติเล่มไหนในโลกเคยคำนวณไว้ล่วงหน้า ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับทุกจังหวะหัวใจของพวกเขานะครับ