อุบัติเหตุใต้แป้นบาส

เสียงรองเท้าผ้าใบเบอร์สิบเอ็ดของแทนคุณบดขยี้ลงบนพื้นยางพาร์เค่ของโรงยิมจนเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหู ทว่าเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามในอกข้างซ้ายของผมต่างหากที่ดังกลบทุกสรรพเสียงในเวลานี้ ตัวเลขสถิติความแม่นยำในการชู้ตลูกสามแต้มที่น้ำมนต์เคยคำนวณให้ฟังเมื่อสัปดาห์ก่อนถูกปัดตกไปอย่างไร้เยื่อใย เมื่อความจริงตรงหน้าคือผมพลาดเป้าติดต่อกันเป็นครั้งที่สาม "เฮ้ย กัปตัน! วันนี้แม่นยำต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานสิบเปอร์เซ็นต์นะเว้ย หรือว่ามัวแต่เอาสมองไปประมวลผลเรื่องเด็กสถิติคนนั้นวะ" เสียงกวนประสาทของกรณ์ดังลอยมาจากแป้นบาสฝั่งตรงข้าม เจ้าตัวโยกตัวหลอกล่อลูกบาสในมือด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่นั่นไม่ได้เรียกความสนใจจากผมได้เท่ากับร่างบางในชุดเสื้อฮู้ดสีเทาตัวโคร่งที่กำลังเดินถือกระดานคลิปบอร์ดเข้ามาใกล้สนามซ้อม น้ำมนต์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้านิ่งเรียบตามวิสัยของนักวิเคราะห์ข้อมูล แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับหลบเลี่ยงการสบตาผมอย่างจงใจ "หยุดพักการซ้อมห้านาทีครับทุกคน ผมมีกราฟวิเคราะห์การเคลื่อนที่ของฟุตเวิร์คชุดใหม่มาให้ตรวจทาน" เสียงใสเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังพอที่จะทำให้ผู้เล่นในทีมยอมวางลูกบาสลงทันที ผมยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ ขับไล่หยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอโดยเว้นระยะห่างเพียงหนึ่งช่วงแขน กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นกระดาษเอกสารใหม่ลอยแตะจมูก ปลุกเร้าประสาทสัมผัสทุกส่วนให้ตื่นตัวอย่างรวดเร็ว "ไหนล่ะกราฟที่ว่า..." ผมเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แกล้งก้มตัวลงไปกระซิบใกล้ใบหูของเธอจนเห็นร่างบางสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย "หรือว่าเธอแค่อยากหาข้ออ้างมาเดินเข้าใกล้ฉันกันแน่ครับ น้ำมนต์" "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยค่ะ... เอ๊ย หมายถึง... อย่าหลงตัวเองให้มากนักนะครับ กัปตัน" น้ำมนต์แก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามหลุดปากออกไป ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนผมวงใหญ่ แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "ข้อมูลทุกอย่างอ้างอิงจากหลักการทางสถิติ ไม่มีเรื่องเพ้อเจ้อเจือปนแน่นอนค่ะ... ครับ!" ผมหลุดหัวเราะในลำคออย่างนึกเอ็นดู ท่าทางลิลลี่โดนน้ำร้อนลวกแบบนั้นมันช่างน่าแกล้งให้หนักข้อขึ้นไปอีก แต่วินาทีที่ผมกำลังจะเอ่ยปากแซวต่อ เสียงตะโกนโหววกเหวกของกรณ์ก็ดังแทรกขึ้นพร้อมกับลูกบาสที่ลอยเคว้งคว้างอย่างไร้ทิศทางพุ่งตรงมาทางเรา "เฮ้ย ระวัง!" ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเสียยิ่งกว่าสมการการเคลื่อนที่แบบโปรเจกไทล์ ลูกบาสเกตบอลหนักหน่วงพุ่งแหวกอากาศตรงมายังศีรษะของน้ำมนต์ที่ยืนหันหลังให้อยู่ สัญชาตญาณดิบของนักกีฬาอาชีพสั่งการเร็วกว่าความคิด ผมพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางของเธอแล้วดึงเข้าหาตัวตามแรงเหวี่ยง ก่อนที่แผ่นหลังของเราทั้งคู่จะกระแทกเข้ากับเสาเหล็กใต้แป้นบาสอย่างจัง *ตุบ!* แรงกระแทกทำให้ผมต้องส่งเสียงครางต่ำในลำคอ แต่สติสัมปชัญญะทั้งหมดกลับถูกดึงดูดไปที่ร่างนุ่มนิ่มที่อยู่ในอ้อมแขน น้ำมนต์ซบหน้าลงกับแผงอกของผม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผ่านเนื้อผ้าเสื้อกล้ามกีฬาจนรู้สึกได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อย "เป็นอะไรหรือเปล่าครับ..." ผมถามเสียงพร่า มือหนายังคงโอบกระชับเอวบางไว้แน่นโดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย น้ำมนต์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเราตอนนี้แทบไม่เหลือช่องว่าง ปลายจมูกของเราเกือบจะชนกันอยู่รำคาญใจ ดวงตากลมโตคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง เธอกำลังสำรวจใบผมที่ชื้นเหงื่อและร่องรอยรอยฟกช้ำจางๆ ที่หัวไหล่จากการกระแทกเมื่อครู่ "คุณ... คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ... เอ๊ย ครับ!" น้ำมนต์ลนลานจนพูดติดอ่าง มือเรียวเล็กวางทาบลงบนอกเสื้อของผมโดยไม่รู้ตัว แรงเต้นของหัวใจเธอกับผมผสานเป็นจังหวะเดียวกันอย่างน่าประหลาด "เจ็บสครับ..." ผมจงใจเว้นจังหวะ ทอดสายตามองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น "แต่ไม่ได้เจ็บเพราะเสาเหล็กเมื่อกี้หรอกนะ... เจ็บเพราะความเป็นห่วงของเธอนี่แหละครับ" "คนบ้า..." น้ำมนต์พึมพำเบาๆ แต่ไม่ยอมผลักไส ทว่าสายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นรอยแผลถลอกแดงเถือกที่ข้อศอกด้านขวาของผมซึ่งเกิดจากการไถลไปกับพื้นไม้ปาร์เกเมื่อครู่ "ตายจริง... ข้อศอกคุณเลือดออกนี่คะ!" น้ำมนต์ลืมความเขินอายไปชั่วขณะ เธอรีบผละออกจากอ้อมแขนผมอย่างรวดเร็ว (แม้ว่าผมจะเสียดายสัมผัสนั้นแทบตาย) ก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้ของตัวเองแล้วรื้อค้นหายาฆ่าเชื้อมหาภัยและพลาสเตอร์ยาออกมาอย่างคล่องแคล่ว "นั่งลงตรงนี้เลยค่ะ ห้ามเถียงด้วย" ผมยอมทรุดตัวลงนั่งบนม้าingข้างสนามตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ต่างจากมาดกัปตันจอมเก๊กคนเดิมลิบลับ น้ำมนต์คุกเข่าลงตรงหน้า ใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์บรรจงเช็ดแผลให้ด้วยความเบามือที่สุด ปลายเรียวนิ้วอุ่นๆ ที่แตะสัมผัสลงบนผิวเนื้อทำเอาผมต้องกลั้นหายใจ "แสบหน่อยนะครับ" เธอกระซิบเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดจากทุกที "ถ้ามีเธอมาคอยเป่าแผลให้แบบนี้ ต่อให้เจ็บมากกว่านี้... ผมก็ยอมครับ" ผมหยอดคำหวานใส่หน้าเธอตรงๆ ทำให้น้ำมนต์ที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำแผลถึงกับชะงัก เงยหน้าขึ้นมามองค้อนผมด้วยความหมั่นไส้ "ปากหวานแบบนี้ สงสัยแผลคงไม่ค่อยเจ็บแล้วสินะคะ งั้นฉันใส่ยาแบบจัดเต็มเลยดีกว่า..." น้ำมนต์แกล้งกดสำลีลงบนแผลแรงขึ้นอีกนิดจนผมต้องสูดปากเข้าหาฟันด้วยความแสบจริงอะไรจริง แต่รอยยิ้มกลับระบายอยู่บนใบหน้าของผมอย่างปิดไม่มิด บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเหลือแค่เราสองคน โลกทั้งใบแคบลงจนเหลือเพียงระยะห่างแค่คืบ ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้ ทันใดนั้น เสียงตบมือเป็นจังหวะพร้อมกับเสียงแซวของกรณ์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะมารผจญจากด้านหลัง "โอโห้! นึกว่ากำลังดูฉากพระเอกนางเอกในซีรีส์เกาหลี แผลแค่นี้ถึงกับต้องให้เด็กสถิติมาเป่าให้เลยเหรอวะกัปตัน?" น้ำมนต์สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต เธอดึงมือกลับทันควัน หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู รีบเก็บอุปกรณ์ทำแผลยัดใส่กระเป๋าด้วยความรวดเร็วปานฟ้าแลบก่อนจะลุกขึ้นยืน "ฉัน... ฉันขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ!" น้ำมนต์ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วก้าวเดินจ้ำอ้าวหนีหายไปทางประตูทางออกทันทีโดยไม่หันกลับมามอง ผมมองตามแผ่นหลังบางที่เดินลับหายไปด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันไปส่งสายตาดุๆ ให้ไอ้เพื่อนตัวดีที่ยืนยิ้มแป้นแล้นอยู่ไม่ไกล "มึงนี่มันขัดจังหวะได้จังหวะนรกจริงๆ นะกรณ์" ผมเอ่ยเสียงลอดไรฟัน "โธ่กัปตัน กูหวังดีหรอกน่า กลัวพวกมึงจะสวีทกันจนเลยเถิดไปกันใหญ่" กรณ์หัวเราะร่า ผมส่ายหัวน้อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่ข้อศอกบริเวณที่เพิ่งได้รับการดูแล ความรู้สึกอุ่นวาวยังคงหลงเหลืออยู่ชัดเจน แต่ทว่า... ในวินาทีที่ผมกำลังจะหันกลับไปหยิบลูกบาส สายตากลับเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มเล็กปกสีฟ้าอ่อนของน้ำมนต์ที่ทำตกไว้ใต้เก้าอี้ม้านั่ง ผมก้มลงหยิบมันขึ้นมาด้วยความสงสัยตั้งใจจะเอาไปคืน แต่เมื่อพลิกเปิดหน้าแรกออกดู ดวงตาของผมก็ต้องเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ *ตัวเลขสถิติที่ถูกเขียนด้วยลายมือเป็นระเบียบในนั้น... ไม่ใช่ข้อมูลการซ้อมบาสเกตบอลอย่างที่เธออ้าง* แต่มันคือ "สถิติอัตราการเต้นของหัวใจของแทนคุณ" ที่ถูกบันทึกไว้อย่างละเอียดยิบ พร้อมกับข้อความปิดท้ายด้วยลายมือหวัดๆ ที่ทำให้ผมต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ— *ขอบคุณสำหรับตอนนี้นะครับ สแลมดังก์สื่อรัก*