กาแฟแก้วนั้นสั่นคลอนหัวใจ

"ตัวเลขพวกนี้... มันหมายความว่ายังไงครับ แทนคุณ" เสียงของผมสั่นเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ ปลายกระดาษโน้ตแผ่นนั้นเย็นเฉียบในอุ้งมือ แม้ว่าเครื่องปรับอากาศในห้องสมุดคณะสถิติจะกำลังทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพก็ตาม บนโต๊ะอ่านหนังสือไม้เนื้อแข็งที่เคยเป็นอาณาเขตอันเงียบสงบ บัดนี้กลับถูกรบกวนด้วยสายตาคมกริบของกัปตันทีมบาสเกตบอลปีสาม เจ้าของชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนหัวกระดาษ—แทนคุณนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหล่อเหลายังคงตีสีหน้าเรียบเฉยตามสไตล์เจ้าพ่อความซึน แต่ถ้าสังเกตให้ดี ลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงช้าๆ กับสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่น นั่นคือหลักฐานชั้นดีว่าเสือร้ายตัวนี้กำลังจนมุม "ก็แค่ข้อมูลดิบ... คุณเรียนสถิติไม่ใช่เหรอ ชอบเก็บข้อมูลไม่ใช่หรือไง" แทนคุณเบือนหน้าหนีไปมองชั้นหนังสือด้านข้าง น้ำเสียงที่พยายามทำเป็นราบเรียบเจือความกระด้างไว้นิดๆ แต่หูสองข้างที่ขึ้นสีแดงก่ำจนลามไปถึงต้นคอกลับหักล้างคำแก้ตัวนั้นจนสิ้นซาก ผมหรี่ตามองผู้ชายตรงหน้าอย่างพิจารณา สมองส่วนคำนวณกำลังประมวลผลอัตราการเต้นของหัวใจที่ถูกบันทึกไว้ในกระดาษแผ่นนั้น ค่าเฉลี่ยพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติทุกครั้งที่ชื่อของผมเข้าไปอยู่ในรัศมีสามเมตร และกราฟเส้นตรงที่พุ่งดิ่งขึ้นอย่างไร้เหตุผล... มันเกิดขึ้นในวันที่ผมเดินถือชีทสรุปไปยืนใกล้ๆ เขาข้างสนามบาสเกตบอล นี่ไม่ใช่ความบังเอิญทางสถิติ แต่มันคือ "ความตั้งใจ" ที่ถูกถอดรหัสออกมาเป็นตัวเลขอย่างหมดเปลือก "ข้อมูลดิบเหรอครับ?" ผมทวนคำ วางปากกาในมือลงแล้วประสานมือเข้าหากัน มองตรงไปยังดวงตาคมที่พยายามหลบเลี่ยง "แล้วค่าความดันโลหิตที่พุ่งสูงปรี๊ดตอนที่ผมบอกว่า 'สู้ๆ นะครับ' เมื่อวันก่อน อันนี้ต้องใช้ทฤษฎีความน่าจะเป็นข้อไหนมาอธิบายถึงจะสมเหตุสมผลครับ กัปตัน" แทนคุณสะดุ้งเล็กน้อย เขาหันขวับกลับมาสบตาผม สีหน้าเรียบเฉยพังทลายลงในเสี้ยววินาที กลายเป็นความจำนนด้วยหลักฐานที่เถียงไม่ออก ดวงตาคู่นั้นไหววับด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเขินอาย หงุดหงิดตัวเอง และความคลั่งรักที่พยายามเก็บกดไว้ภายใต้มา़ดนิ่งมาตลอดสามตอนหลัง บรรยากาศระหว่างเราเงียบงัดลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่คำรามเบาๆ เป็นฉากหลัง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของกัปตันทีมบาสจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ยอมจำนนต่อหน้ากองชีทวิชาความน่าจะเป็นและสถิติประยุกต์ "ให้ตายเถอะ... นายนี่มันอันตรายจริงๆ น้ำมนต์" แทนคุณพึมพำเสียงต่ำ เขาใช้มือหนาเสยผมสีเข้มขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ขึ้นสีแดงอย่างชัดเจน "ฉันอุตส่าห์เก็บมันเป็นความลับได้ตั้งนาน... รู้ไหมว่าการนั่งท่องสูตรสถิติของนายมันทรมานกว่าการวิ่งซ้อมบาสสิบรอบติดกันซะอีก" ผมใจกระตุกวูบกับคำสารภาพแบบไม่ทันตั้งตัวนั้น ความเย็นชาและท่าทีห่างเหินที่เขาเคยใช้สร้างกำแพง ป่านนี้คงละลายหายไปกับความร้อนบนใบหน้าของเจ้าตัวหมดแล้ว ก๊อกๆ! เสียงเคาะกระจกเบาๆ ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบที่กำลังอบอวลไปด้วยเคมีแปลกประหลาด พวกเราสะดุ้งพร้อมกันแล้วหันไปมองต้นตอของเสียง ที่กระจกใสฝั่งทางเดินด้านนอก กรณ์ เพื่อนสนิทตัวแสบและตำแหน่งการ์ดจ่ายประจำทีมบาส กำลังส่งยิ้มกวนประสาทมาให้ พร้อมกับชูแก้วกาแฟเย็นสองแก้วในมือซ้าย และทำมือทำไม้ทำปากมุบมิบประมาณว่า *'สู้เขาเว้ยเพื่อน กองเชียร์เอาใจช่วย'* แทนคุณขมวดคิ้วมุ่น ส่งสายตาดุส่งไปให้เพื่อนสนิทผ่านกระจกใสจนกรณ์ต้องยกมือยอมแพ้แล้วเดินเลี่ยงหายไปอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนไป สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นถุงกระดาษแบรนด์โปรดที่วางอยู่ข้างกองหนังสือของผมซะก่อน "อ้อ เกือบลืมไปเลย" แทนคุณกระแอมเบาๆ เพื่อปรับเสียงให้กลับมาเป็นปกติ แม้ใบหน้าจะยังแดงอยู่ไม่น้อย เขาเอื้อมมือไปหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลที่วางอยู่มุมโต๊ะ เลื่อนมันมาตรงหน้าผม "เครื่องดื่ม... เอ่อ ร้านโปรดนาย มัทฉะลาเต้หวานน้อย นายต้องใช้พลังงานเยอะในการติวให้ฉัน เพราะฉะนั้น... ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด" ผมก้มลงมองแก้วมัทฉะลาเต้ที่ยังมีไอเย็นเกาะอยู่รอบแก้ว กลิ่นหอมละมุนของชาเขียวแท้ลอยแตะจมูก ทันใดนั้น ความทรงจำเมื่อตอนบ่ายก็ผุดขึ้นมาในหัว—ผมแคบท์ปากบ่นกับพิมเพื่อนสนิทเบาๆ ว่าอยากกินชาเขียวร้านนี้ระหว่างเดินมาห้องสมุด แต่เพราะใกล้สอบแล้วจึงไม่อยากเดินออกไปซื้อไกล แล้วแทนคุณ... ไปรู้เรื่องนี้มาได้อย่างไร? ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้ชายปากแข็งที่ทำเป็นมองไปทางอื่น แต่หางตายังคงเหลือบมองปฏิกิริยาของผมอย่างระมัดระวัง หัวใจเจ้ากรรมในอกข้างซ้ายเริ่มเต้นรัวยิ่งกว่ากราฟสถิติในกระดาษแผ่นนั้นเสียอีก นี่ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ หรือความใส่ใจระดับผิวเผิน... ผู้ชายคนนี้แอบสังเกตทุกรายละเอียดเกี่ยวกับผม ตั้งแต่ท่าทาง วิธีการพูด ไปจนถึงความชอบเล็กๆ น้อยๆ โดยที่ปากบอกว่ารำคาญผมมาตลอดเนี่ยนะ? "ขอบคุณนะครับ" ผมพูดเสียงแผ่ว พลางเอื้อมมือไปแตะแก้วมัทฉะเย็นเฉียบนั้น ความเย็นส่งผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ แต่วันนี้ความอบอุ่นจากสายตาของคนตรงข้ามกลับร้อนแรงเสียจนละลายน้ำแข็งในแก้วจนหมดสิ้น "ใส่ใจรายละเอียดเก่งขนาดนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับเนี่ย กัปตัน" แทนคุณหันกลับมาสบตาผมตรงๆ คราวนี้แววตาของเขาไม่มีความซึนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงจังและประกายความคลั่งรักที่สุกใสจนผมต้องเป็นฝ่ายหลบตาเสียเอง "ตั้งแต่..." แทนคุณเว้นจังหวะ น้ำเสียงทุ้มต่ำดึงดูดความสนใจของผมให้กลับไปมองเขาอีกครั้ง "ตั้งแต่ครั้งแรกที่นายยืนถือป้ายเชียร์ข้างสนาม แล้วทำหน้าเหมือนอยากจะกระโดดลงมาเตะฉันข้อหาเล่นพลาดนั่นแหละ" ผมอ้าปากค้างเล็กน้อย กำลังจะอ้าปากเถียงว่าวันนั้นไม่ได้ทำหน้าแบบนั้นสักหน่อย แต่ทว่า— แอด... เสียงประตูห้องสมุดฝั่งโซนค้นคว้าส่วนตัวถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดเดรสแฟชั่นจัดเต็มที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน ดวงตากลมโตสודส่ายหาใครบางคนก่อนจะมาหยุดอยู่ที่โต๊ะของเรา "น้ำมนต์! แย่แล้วแก..." พิมหอบหายใจเล็กน้อย เดินดุ่มๆ เข้ามาดึงแขนผมให้ลุกขึ้นยืนโดยไม่สนใจสายตาพิฆาตของกัปตันทีมบาสที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแม้แต่น้อย "อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกประชุมด่วนเรื่องหัวข้อโปรเจกต์จบตอนนี้เลย ท่านบอกว่าถ้าไม่รีบแก้ตอนนี้ คะแนนมีหวังร่วงยกกลุ่มแน่!" ผมชะงัก หันกลับไปมองหน้าแทนคุณที่ตอนนี้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้าคมคายอย่างปิดไม่มิด แผนการติววิชาสถิติที่กำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่นและชวนใจเต้นสั่นรัว กำลังจะถูกพังทลายลงด้วยประกาศิตของอาจารย์ที่ปรึกษาในวินาทีวิกฤตนี้ แทนคุณค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะฝั่งที่ผมนั่งอยู่ ดวงตาคมกริบมองเลยผ่านร่างของพิมไปสบตากับผมโดยตรง มือหนาเอื้อมมาฉวยข้อมือของผมไว้เบาๆ ด้วยแรงที่ไม่อณุญาตให้ปฏิเสธ "ไปประชุมให้เสร็จ..." แทนคุณโน้มตัวลงกระซิบกระเส่าชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเอาแต่ใจที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "แล้วกลับมาเคลียร์เรื่อง 'ความรู้สึก' ของเราต่อให้จบ... นายหนีฉันไม่พ้นหรอก น้ำมนต์" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและใจเต้นไปกับความซึนของกัปตันแทนคุณนะครับ!