คะแนนสอบย่อยที่น่าตกใจ

"สามสิบแปดจุดห้าคะแนน... จากเต็มสี่สิบ?" เสียงกระดาษข้อสอบกระทบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังฟังชัด น้ำมนต์กะพริบตาปริบๆ มองตัวเลขสีแดงสดที่ปรากฏอยู่มุมบนขวาของกระดาษแผ่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับกลัวว่าสายตาของเธอจะฝาดไป สมองส่วนคำนวณที่ปกติจะประมวลผลความน่าจะเป็นได้อย่างรวดเร็ว กลับหยุดทำงานกะทันหัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมโต๊ะอ่านหนังสือในมุมอับสายตาของห้องสมุดคณะสถิตศาสตร์ ชนิดที่ได้ยินเสียงกระดาษพลิกเบาๆ จากโต๊ะตัวอื่นได้อย่างชัดเจน "เธอไม่ได้ตาฝาดหامน้ำมนต์ ยินดีด้วยครับ เด็กสถิติ... ความพยายามตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมาของเธอ ไม่เสียเปล่าเลยจริงๆ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูเอ่ยขึ้น พร้อมกับเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทที่หย่อนกายลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ แทนคุณ เท้าคางมองหน้าเธอด้วยแววตาที่พยายามตีสีหน้าเรียบเฉย แต่รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นสูงจนปิดไม่มิดนั้น ฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังภูมิใจในผลงานชิ้นโบแดงนี้เสียยิ่งกว่าตอนที่ตัวเองชู้ตลูกสามแต้มวินาทีสุดท้ายพาบาสเกตบอลทีมมหาลัยคว้าแชมป์เสียอีก "รุ่นพี่แทน..." น้ำมนต์พึมพำ ชื่อของกัปตันทีมบาสหนุ่มหลุดลอดริมฝีปากที่เผยอค้างเล็กน้อย เธอมองหน้าเขา สลับกับกระดาษข้อสอบวิชาทฤษฎีความน่าจะเป็นขั้นสูงที่ขึ้นชื่อว่าหินที่สุดในเทอมนี้ "นี่มัน... เป็นไปได้ยังไงคะ... เอ้ย... ครับ?" เกือบหลุดปากพูดภาษาถนัดออกไปเสียแล้ว ดีที่สมองส่วนยับยั้งชั่งใจยังทำงานทัน "อะไรกัน ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้" แทนคุณหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างมีเสน่ห์ เขายื่นมือหนามาเคาะเบาๆ ที่สันกระดาษข้อสอบ "ก็เป็นผลลัพธ์จากสมการความพยายามที่เธอกับฉัน... หมายถึง ที่เธอทุ่มเทอ่านหนังสือหามรุ่งhามค่ำไงครับ หรือเธอคิดว่าฉันช่วยโกงคะแนนให้เธอกับอาจารย์?" "เปล่าสักหน่อยค่ะ... ครับ!" น้ำมนต์รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายหรี่ลงอย่างจับผิด เธอก้มมองคะแนนในมืออีกครั้ง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาจากกลางอก ไล่ลามขึ้นมาถึงพวงแก้มขาวเนียนจนมันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "ฉัน... ผมแค่ตกใจ ไม่คิดว่าจะได้คะแนนเยอะขนาดนี้ ปกติวิชานี้ค่าเฉลี่ยของภาควิชาแทบจะไม่เคยเกินยี่สิบห้าด้วยซ้ำ" "ก็เพราะเธอเก่งไงครับ" คำพูดสั้นๆ ห้วนๆ แต่กลับทรงพลังยิ่งกว่าสูตรทางสถิติใดๆ ในโลกหลุดออกมาจากปากของกัปตันทีมบาสผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากแข็ง แทนคุณไม่ได้พูดพร่ำพรรณนาอะไรยืดยาว แต่สายตาที่เขามองตรงมายังเธอนั้น ลึกซึ้งและจริงจังเสียจนน้ำมนต์ต้องรีบเบนสายตาหนี ไปมองสันหนังสือสถิติเล่มหนาที่วางอยู่ข้างตัวแทน บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะอุณหภูมิสูงขึ้นกะทันหัน ทั้งๆ ที่เครื่องปรับอากาศในห้องสมุดก็ทำงานปกติ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มบนเสื้อฮู้ดของแทนคุณลอยมาแตะจมูกทุกครั้งที่เขาขยับตัวเข้าใกล้ ความเงียบเริ่มกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะสาร์ทประกายไฟใส่กันได้ทุกเมื่อ "แล้ว... รางวัลล่ะครับ?" แทนคุณทู่ซี้ทวงถาม ร่างสูงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ข้อศอกทั้งสองข้างวางทราบลงบนโต๊ะ ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำของหญิงสาวไม่วางตา "ตกลงกันไว้แล้วนี่ครับ ว่าถ้าคะแนนผ่านเกณฑ์ที่ฉัน... ที่ผมตั้งไว้ เธอจะต้องยอมทำตามคำขอของผมหนึ่งอย่าง" น้ำมนต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามราวกับมีนักกีฬากำลังรัวกลองชุดอยู่ในอก เธอจำได้แม่นยำ ข้อตกลงบ้าๆ ที่กัปตันจอมเจ้าเล่ห์คนนี้ยื่นข้อเสนอให้เมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนที่เธอกำลังเครียดจัดเรื่องใกล้สอบย่อย *“ถ้าฉันช่วยติวให้เธอจนได้คะแนนเกินสามสิบห้า... เธอต้องไปเดตกับฉันหนึ่งวันเต็มๆ แบบไม่มีข้อแม้”* ตอนนั้นเธอคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่เด็กสถิติที่หัวตื้อกับทฤษฎีความน่าจะเป็นอย่างเธอจะทำคะแนนได้สูงปรี๊ดขนาดนั้น แต่ตอนนี้... ตัวเลข 38.5 กำลังตบหน้าเธอฉาดใหญ่ด้วยความจริงอันปฏิเสธไม่ได้ "รุ่นพี่... จะเอาอะไรล่ะคะ... ครับ" น้ำมนต์เม้มริมฝีปากแน่น เผลอใช้นิ้วเรียวเขี่ยปกเสื้อฮู้ดของตัวเองแก้เก้อ แทนคุณหรี่ตามองอาการประหม่าของคนตรงข้าม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากหนา เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่กลับค่อยๆ ยื่นมือหนาออกมาข้ามโต๊ะ ปลายเรียวเล็บของเขาเกือบจะแตะโดนกลุ่มผมนุ่มของเธออยู่รำคาหรี่ ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนเป้าหมายมาใช้นิ้วเคาะเบาๆ ที่โต๊ะไม้ตรงหน้าเธอแทน "ยังไม่บอกตอนนี้หรอกครับ..." แทนคุณเว้นจังหวะ น้ำเสียงทุ้มต่ำทอดนุ่มลงจนน่าใจหาย นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "เก็บไว้ให้เธอลุ้นเล่นๆ ดีกว่า แต่รับรองว่า... มันไม่ได้ยากเกินความสามารถของเด็กสถิติหัวกะทิอย่างเธอแน่นอนครับ" น้ำมนต์เม้มปากแน่นยิ่งกว่าเดิม รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินเข้าไปในถ้ำเสือโดยสมัครใจ และดูท่าทางแล้ว เสือตัวนี้คงไม่มีทางปล่อยเหยื่ออย่างเธอกลับออกมาง่ายๆ แน่ "งั้น... เลิกอ่านหนังสือได้แล้วมั้งครับ" แทนคุณเอ่ยต่อ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นคำสั่งแกมบังคับกลายๆ พลางเอื้อมมือไปรวบสมุดโน้ตและตำราเรียนของเธอมากองรวมกันไว้อย่างเป็นระเบียบ "ฉลองคะแนนสอบย่อยหน่อยไหม? ฉันจองโต๊ะร้านของหวานหน้ามอไว้แล้ว... และห้ามปฏิเสธเด็ดขาด เพราะถือว่านี่คือคำสั่งจากติวเตอร์ส่วนตัวของเธอ" น้ำมนต์อ้าปากจะเถียง แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงสักแอะ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเดินระหว่างชั้นหนังสือ "อ้าว! อยู่กันตรงนี้นี่เอง นึกว่าแอบไปสวีทกันที่ไหนซะอีก" เสียงกวนประสาทของ กรณ์ การ์ดจ่ายตัวจี๊ดประจำทีมบาสดังขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งที่โผล่พรวดออกมาจากชั้นหนังสือชีววิทยา โดยมี พิม เพื่อนสนิทสายแฟชั่นของเธอก้าวตามออกมาติดๆ ด้วยรอยยิ้มรู้ทัน แทนคุณชะงัก สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดทันทีที่แผนการใช้เวลาสองต่อสองถูกขัดจังหวะ เขาหันไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิทตัวดีที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ "แกมาทำอะไรที่นี่, กรณ์?" แทนคุณเค้นเสียงถามลอดไรฟัน "อุ๊ย! ถามได้ ก็มาแสดงความยินดีกับว่าที่ดาวคณะสถิตศาสตร์กับว่าที่แฟนกัปตันทีมบาสน่ะสิครับ พอดีเดินผ่านมาแล้วได้ยินเสียงหัวใจใครแถวนี้เต้นดังทะลุกำแพงออกมา..." กรณ์ลากเสียงยาวอย่างหมั่นไส้ พลางหันไปพยักพฤิดกับพิมที่กำลังปิดปากหัวเราะคิกคัก น้ำมนต์หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบ เธอรีบกวาดสมุดลงกระเป๋าเตรียมจะลุกหนีความอับอายนี้ แต่จังหวะนั้นเอง แทนคุณกลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเรียวของเธอเอาไว้แน่นโดยไม่ยอมให้ขยับไปไหน ฝ่ามือหนาที่กุมข้อมือเธอไว้ส่งไออุ่นร้อนผ่าวผ่านผิวเนื้อเข้ามาจนใจสั่นสะท้าน น้ำมนต์สะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือใหญ่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แทนคุณไม่ได้สนใจสายตาแซวของเพื่อนสนิทแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นหันกลับมามองสบตาเธอนิ่งๆ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง และก่อนที่น้ำมนต์จะได้ทันตั้งตัว กัปตันหนุ่มก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาสติหลุดลอย **"อย่าเพิ่งสนใจพวกมันเลยครับ... สนใจแค่ฉันคนเดียวก็พอ"** ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับสมการความรักสุดป่วนของกัปตันและเด็กสถิติในตอนนี้ด้วยนะครับ!