คืนฝนตกกับสถิติที่ไม่เคยคำนวณ

เสียงคำรามของฟ้าผ่าดังสนั่นจนกระจกห้องสมุดคณะสถิตศาสตร์สั่นสะเทือน หยาดฝนกระหน่ำเทลงมาอย่างไร้ความปรานี เปลี่ยนถนนในมหาวิทยาลัยให้กลายเป็นสายน้ำเชี่ยวกรากในเวลาไม่ถึงสิบนาที น้ำมนต์ถอนหายใจยาวเหยียด เธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาเกือบสามทุ่ม กองชีทสรุปสถิตินอนแผ่หรอกอยู่ตรงหน้า และร่มพับลายดอกไม้ในกระเป๋าเป้ก็ดันพังสนิทคาร่องเมื่อกลางวัน เป็นความน่าจะเป็นร้อยเปอร์เซ็นต์ที่เธอกำลังจะเปียกปอนกลายเป็นลูกแมวตกน้ำ "กลับยังไงล่ะทีนี้..." เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางหยิบมือถือขึ้นมาเตรียมกดเรียกแอปพลิเคชันเรียกรถ แต่หน้าจอกลับปรากฏข้อความเตือนใจร้ายกาจว่า *'สภาพอากาศปิด รถให้บริการในพื้นที่มีความต้องการสูง คาดว่าต้องรอนานกว่า 45 นาที'* "คำนวณพลาดกว่านี้มีอีกไหมน้ำมนต์" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูจนหัวใจกระตุกวูบดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำมนต์สะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองก็พบร่างสูงใหญ่ของกัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยยืนกอดอกพิงเสาอยู่ แทนคุณอยู่ในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิท ผมปรกหน้าผากเล็กน้อยหยาดน้ำฝนเกาะพราวตามไรผมและไหล่กว้าง ดูเหมือนเขาจะเพิ่งวิ่งฝ่าฝนมาจากโรงยิม "รุ่นพี่แทน... มาทำอะไรที่นี่ครับ... เอ๊ย คู... คุณมาทำอะไรที่นี่คะ... เอ๊ย!" น้ำมนต์รัวคำพูดผิดจังหวะจนลิ้นพันกัน เมื่อเห็นสายตาคมกริบที่มองมาด้วยรอยยิ้มมุมปาก "ตกใจจนสติหลุดไปถึงดาวเนปจูนแล้วมั้งนั่น" แทนคุณเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นฝนจางๆ ลอยมาแตะจมูก "ถามได้ ฉันก็มาอ่านหนังสือเตรียมสอบเหมือนกัน... นั่งโง่ๆ อยู่ตรงโต๊ะโน้นตั้งแต่สองชั่วโมงก่อน แล้วก็เห็นเด็กคณะสถิตินั่งถอนหายใจใส่สมการคณิตศาสตร์มาสบรอบแล้ว" "ฉันไม่ได้ถอนหายใจใส่สมการ ฉันแค่กำลังคำนวณความเป็นไปได้ที่จะกลับหอโดยไม่เป็นปอดบวมค่ะ" น้ำมนต์เถียงกลับเสียงแข็ง พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นทีละน้อย "ศูนย์เปอร์เซ็นต์" แทนคุณตอบทันทีอย่างไร้เยื่อใย ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดจนเธอต้องถอยหลังไปชนขอบโต๊ะ "ฝนตกหนักขนาดนี้ แถมเธอก็ไม่มีร่ม... กลับกับฉัน" "ฮะ? กลับยังไงคะ เดินกางร่มคันเดียวไปเหรอ ร่มพี่ก็ไม่มี" แทนคุณไม่ตอบ เขาควกกุญแจรถยนต์สีดำรุ่นโปรดออกมาจากกระเป๋าฮู้ดแล้วโยุนมันสลับไปมาระหว่างมือสองข้าง สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอเหมือนต้องการจะอ่านใจ "รถฉันจอดอยู่ลานจอดข้างตึกนี้ เดินไปแค่ห้าสิบเมตร... หรือเธออยากจะรอรถรับจ้างอีกครึ่งชั่วโมงจนไข้ขึ้น ให้ฉันอุ้มเธอดังเจ้าหญิงสลับร่างกับนักกีฬาบาสดีล่ะ?" น้ำมนต์อยากจะยกแฟ้มสถิติฟาดหน้ากวนๆ ของเขาสักทีสองที แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าข้อเสนอของเขามันช่างเย้ายวนใจยิ่งกว่าสมการป๊واسซงเสียอีก "ก็ได้ค่ะ... รบกวนด้วยนะคะรุ่นพี่" ระหว่างทางเดินไปลานจอดรถ แทนคุณถอดเสื้อฮู้ดตัวนอกออกอย่างรวดเร็ว แล้วคลุมมันลงบนศีรษะของเธอทันที ปลายผ้าหนานุ่มที่มีไออุ่นจากร่างกายของเขาสัมผัสกับไหล่บาง น้ำมนต์สะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นรัวยิ่งกว่าเสียงกลองเพล แทนคุณขยับเข้ามาใกล้ เอาไหล่กว้างของตัวเองบังทิศทางลมฝนที่สาดซัดเข้ามา จนตัวเขาเองด้านหนึ่งเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝน "เดินดีๆ ทางมันลื่น" เสียงทุ้มกระซิบอยู่ข้างหู ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นปัดผ่านเส้นผมของเธอ พอก้าวขึ้นมานั่งบนเบาะรถยนต์ฝั่งผู้โดยสาร ความเงียบในห้องโดยสารก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงฝนที่กระทบหลังคาหลังคาแปะๆ แทนคุณขึ้นมานั่งประจำที่ บิดกุญแจสตาร์ทเครื่องยนต์ ก่อนจะหันมามองเธอที่กำลังนั่งตัวเกร็งกอดเสื้อฮู้ดของเขาแน่น "หนาวเหรอ?" เขาถามเสียงนุ่มขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย "นิดหน่อยค่ะ... แอร์เย็นไปหน่อย" แทนคุณเอื้อมมือไปปรับอุณหภูมิแอร์ให้สูงขึ้น ก่อนจะถอดเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ที่สวมทับด้านในออกอีกตัวแล้วโยนมาคลุมตักให้เธอ "ใส่ไว้... ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำแบบนั้น เดี๋ยวสถิติในหัวก็รวนหมดพอดี" "รุ่นพี่นี่ปากร้ายตลอดเลยนะคะ" น้ำมนต์พึมพำ แต่ก็ยอมดึงเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ของเขามาห่มคลุมตัวแน่นขึ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางบนเสื้อผ้าของเขากำลังทำลายระบบประมวลผลในสมองเธอยิ่งกว่าวิชาสถิติขั้นสูง รถยนต์เคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัยช้าๆ ฝนข้างนอกยังคงกระหน่ำเทลงมาไม่ขาดสาย แสงไฟจากท้องถนนสะท้อนกระจกเปียกชื้น บรรยากาศในรถเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองชัดเจน "หิวไหม?" แทนคุณเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาท่ามกลางสัญญาณไฟแดง "หะ... หิวค่ะ ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เย็นเลย" "งั้นแวะร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอยหน่อยแล้วกัน ฉันต้องไปซื้อเกลือแร่เผื่อพรุ่งนี้เช้าด้วย" รถเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมงที่ไร้ผู้คนเนื่องจากฝนตกหนัก แทนคุณกางร่มคันใหญ่แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งเธอ ยื่นมือหนาออกมาตรงหน้า น้ำมนต์ลังเลอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะวางมือเรียวลงบนฝ่ามืออุ่นของเขาอย่างเสียไม่ได้ ความอบอุ่นจากมือของกัปตันทีมบาสแผ่ซ่านเข้ามาถึงขั้วหัวใจ แม้ว่าข้างนอกอากาศจะหนาวเหน็บแค่ไหนก็ตาม ภายในร้านสะดวกซื้อที่เปิดไฟสว่างจ้า กลิ่นหอมของขนมปังอบและชาอุ่นๆ ลอยอบอวล น้ำมนต์เดินเลือกแซนด์วิชและนมสดรสจืดใส่ตะกร้า ส่วนแทนคุณเดินหายไปโซนเครื่องดื่มเกลือแร่และขนมขบเคี้ยว ระหว่างที่เธอกำลังยืนรอหน้าตู้แช่เย็น จู่ๆ แสงไฟในร้านก็กะพริบวูบวาบสองสามครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดสนิทลงฉับพลัน! เสียงร้องตกใจของพนักงานดังแว่วมาจากเคาน์เตอร์ "ไฟดับเหรอเนี่ย..." น้ำมนต์พึมพำกับความมืดที่มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวๆ สาดส่องเข้ามา ในจังหวะนั้นเอง มือแกร่งก็คว้าข้อศอกเธอไว้แล้วดึงเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับอกแกร่งของแทนคุณเต็มแรง ไออุ่นจากร่างกายของเขาล้อมรอบตัวเธอไว้ทุกทิศทาง "รุ่นพี่..." เธออุทานเบาๆ หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "เงียบก่อน..." แทนคุณกระซิบชิดริมหู เสียงของเขาต่ำพร่าและใกล้ชิดจนน่าอันตราย ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอเธอจนขนลุกซู่ "ในความน่าจะเป็นทางสถิติ... เธอคิดว่าโอกาสที่ไฟจะดับในจังหวะที่เรายืนอยู่ด้วยกันสองต่อสองแบบนี้ มันมีค่าความน่าจะเป็นเท่าไหร่?" น้ำมนต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท่ามกลางความมืดและเสียงฝนกระหน่ำด้านนอก เธอกลับได้ยินเสียงหัวใจของกัปตันทีมบาสคนนี้ดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงอะไรทั้งหมด "ฉัน... ฉันไม่ได้คำนวณเรื่องพวกนี้ค่ะ..." เธอตอบเสียงสั่น พยายามจะขยับถอยหลัง แต่แขนแกร่งที่โอบเอวเธอไว้กลับกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม แทนคุณก้มหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาสัมผัสกับขมับของเธอ ความเงียบงันและความมืดรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก "งั้นมาคำนวณเรื่องอื่นแทนไหม..." แทนคุณกระซิบแผ่วเบา ริมฝีปากหยักลึกปัดผ่านแก้มเนียนแผ่วเบาจนเธอสะثั้ม "เช่น... ความน่าจะเป็นที่ฉันจะสารภาพความรู้สึกที่มีต่อเด็กสถิติคนนี้... ตอนนี้เลย" น้ำมนต์เบิกตากว้างในความมืด สมองที่เคยประมวลผลแม่นยำทุกสมการหยุดทำงานลงในเสี้ยววินาทีนั้น ทว่า ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยคำตอบใดๆ ออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโหล่เหล่ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากหน้าประตูกระจกที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง "เฮ้ย!ไอ้แทน! แกติดอยู่ในนี้ด้วยปะเนี่ย รถติดชิบหาย ฉันซื้อกาแฟมาฝาก—อุ๊ย!" เสียงของกรณ์ชะงักกึกทันทีเมื่อแสงไฟฉุกเฉินสาดส่องเห็นภาพกัปตันทีมบาสหนุ่มกำลังยืนโอบเอวน้ำมนต์แนบชิดติดชั้นวางสินค้าในมุมอับสายตา! ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับสมการความรักสุดป่วนของกัปตันและเด็กสถิติในตอนนี้ด้วยนะครับ!