สนามแข่งเดือดระอุ

เสียงนกหวีดกรีดแหลมบาดแก้วหู เสียงรองเท้าผ้าใบเบียดเสียดกับพื้นยางปาเกต์ดังเอี๊ยดอาร์ด และกลิ่นเหงื่อเจือจางของความเดือดดาลในกีฬาบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยกำลังแผดเผาบรรยากาศในสนามอินดอร์สเตเดียมให้ร้อนระอุจนแทบหายใจไม่ออก "ความน่าจะเป็นที่แทนคุณจะจ่ายบอลให้ฉันในเสี้ยววินาทีนี้... มีค่าเท่ากับศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์" น้ำมนต์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะพยายามซ่อนใบหน้าครึ่งหนึ่งไว้หลังป้ายกระดาษแข็งแผ่นใหญ่ยักษ์ที่มีรูปการ์ตูนกัปตันทีมบาสหน้าตาบึ้งตึงสวมมงกุฎกระดาษ พร้อมข้อความตัวโตที่พิมเพื่อนรักบังคับให้ถือด้วยสายตาคาดโทษ *‘สถิติอาจจะบอกว่าเขาแม่น แต่หัวใจเขาบอกว่ารักนะ... สู้ตายค่ะกัปตัน!’* ให้ตายเถอะ... แค่อ่านข้อความนั้นซ้ำในใจ น้ำมนต์ก็อยากจะมุดลงไปใต้เก้าอี้สเตเดียมแถวหน้าสุดเสียให้รู้แล้วรู้รอด เธอเป็นนักศึกษาสาขาสถิติศาสตร์ผู้เชื่อมั่นในตัวเลข ความน่าจะเป็น และตรรกะอันเที่ยงตรง แต่ตอนนี้เธอกลับต้องมานั่งถือป้ายเชียร์สีชมพูฟรุ้งฟริ้งที่ขัดกับลุคสาวเนิร์ดมามาดนิ่งของเธอราวฟ้ากับเหว ทั้งหมดนี้ก็เพราะการพ่ายแพ้ให้กับเกมทายผลคะแนนบาสเกตบอลเมื่อสัปดาห์ก่อนที่พิมลากเธอไปเอี่ยวด้วยแท้ๆ "โอ๊ะ! ดูนั่นสิแม่คณิตศาสตร์" เสียงกระซิบกระซาบพร้อมแรงสะกิดที่หัวไหล่ทำให้น้ำมนต์ต้องเงยหน้าขึ้นจากป้ายเชียร์ พิมยิ้มกริ่มพยักพฤิดพเยิดไปทางสนาม บนคอร์ทไม้ขัดมัน แทนคุณ กัปตันทีมหนุ่มปีสามเจ้าของเสื้อหมายเลข 10 กำลังเลี้ยงบอลฝ่าผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามด้วยความเร็วและดุดัน ร่างสูงโปร่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสมส่วนตามแบบฉบับนักกีฬา เหงื่อกาฬไหลซึมตามกรอบหน้าคมคายและไหปลาร้าชวนมอง ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววดุดันและมุ่งมั่นจนน่าเกรงขาม แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเด็กสถิติอย่างน้ำมนต์กระตุกวูบไม่ใช่ความเท่ในสนาม... ...แต่เป็นจังหวะที่เขากวาดสายตามายังอัฒจันทร์แถวหน้า แล้วหยุดกุนซือหัวใจไว้ที่เธอเพียงเสี้ยววินาที ทว่า เพียงเสี้ยววินาทีนั้นเอง แทนคุณก็ชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันทีที่เห็นป้ายเชียร์สีชมพูหวานแหววในมือของเธอ ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันแบบฉบับกัปตันจอมซึน *สายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไงกัน?* น้ำมนต์นึกหมั่นไส้ อยากจะปาป้ายทิ้งใส่หน้าหล่อๆ นั่นเสียจริง "รับนะ!" เสียงตะโกนจากกรณ์ การ์ดจ่ายตัวจี๊ดดังขึ้นตัดเสียงเชียร์รอบสนาม ลูกบาสเกตบอลสีส้มพุ่งแหวกอากาศตรงดิ่งมาทางอัฒจันทร์ฝั่งที่น้ำมนต์นั่งอยู่ด้วยความเร็วสูง มันไม่ใช่การส่งบอลธรรมดา แต่มันคือวิถีโค้งที่คำนวณมาแล้วอย่างดิบดีว่าเป้าหมายคือ... สาวคณะสถิติที่นั่งหน้าเหวออยู่ตรงนั้น! "กรี๊ด!" คนรอบข้างส่งเสียงร้องตกใจ น้ำมนต์ผลุนผันตามสัญชาตญาณ สมองประมวลผลความเร็วและวิถีการตกของวัตถุทรงกลมในเสี้ยววินาที เธอรู้ว่าหลบไม่พ้น จึงยกป้ายเชียร์ขึ้นบังหน้าตามสถิติการป้องกันตัวขั้นพื้นฐาน แต่ทว่า... แรงกระแทกที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น มีเพียงสัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ พร้อมกับแรงดึงรั้งให้ร่างทั้งร่างเซถลกลงจากเก้าอี้แถวหน้าเข้าไปปะทะกับแผ่นอกกว้างที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและกลิ่นกายสะอาดๆ เจือกลิ่นอายความเป็นผู้ชาย ตุบ! ลูกบาสกระแทกกับพื้นอัฒจันทร์ด้านหลังเสียงดังสนั่น แต่น้ำมนต์ไม่ได้สนใจมันอีกต่อไปแล้ว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาน้อยเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่พวงแก้ม แผงอกของแทนคุณกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจหอบเหนื่อยจากการวิ่งพล่านสนาม ดวงตาคมกริบที่มักจะใช้มองคู่แข่งด้วยความดุดัน บัดนี้กลับทอดมองลงมาที่เธอด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา "ถือป้ายบ้าอะไรเนี่ย..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหูกลิ่นอายความหึงหวงเจือความเอ็นดูปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก "อยากให้คนทั้งสนามรู้หรือไงว่าเด็กสถิติตัวแสบคนนี้... กำลังเชียร์ฉันอยู่คนเดียว?" น้ำมนต์ใบ้าร้อนผ่าว ลมหายใจสะดุดกึก สมองที่เคยประมวลผลตัวเลขได้อย่างแม่นยำกลับรวนเรจนระบบล่มสิ้นเชิง เธอพยายามจะถอยหลังหนี แต่ทว่าวงแขนแกร่งกลับกระชับกอดเอวบางไว้แน่นขึ้นโดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย "ใคร... ใครบอกว่าฉันเชียร์นายกันล่ะ!" เธอเถียงเสียงสั่น พยายามงัดเอาความเยือกเย็นออกมาสู้ "นี่มันเป็นบทลงโทษจากเกมต่างหาก นายอย่าหลงตัวเอง..." "ปากแข็ง" แทนคุณแค่นسเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มจนเกือบจะแนบชิด "แต่ตัวเธอนี่สั่นเป็นเจ้าเข้า... จะให้ฉันคำนวณความน่าจะเป็นไหมล่ะ ว่าตอนนี้หัวใจเธอกำลังเต้นเร็วกี่ครั้งต่อนาที?" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสตั๊นต์ไว้ เสียงเชียร์ในสนาม เสียงรองเท้ากระทบพื้น ทุกอย่างเงียบหายไปจากโสตประสาท เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่ดังแข่งกันอย่างบ้าคลั่ง เคมีระหว่างกัปตันหนุ่มจอมซึนกับเด็กสถิติพุ่งทะยานจนขีดสุด จนกระทั่ง... "เฮ้ย แทน! โค้ชเรียกประชุมแผนสองแล้วโว้ย มัวแต่จีบเด็กสถิติอยู่ได้ เดี๋ยวก็โดนเปลี่ยนตัวหรอก!" เสียงตะโกนแซวจากกรณ์ดังขัดจังหวะขึ้นกลางคัน ทำให้น้ำมนต์ได้สติ รีบออกแรงผลักอกแกร่งของแทนคุณให้ออกห่างทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธอรีบคว้ากระเป๋าเตรียมจะลุกหนีออกไปจากสนามให้พ้นๆ ความน่าอายนี้ แต่แทนคุณกลับเอื้อมมือมาคว้าชายเสื้อคลุมของเธอไว้ ปลายนิ้วเรียวยาวรั้งไว้เบาๆ แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้ ชายหนุ่มก้มลงกระซิบประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจเด็กสถิติแทบวาย "นั่งรอก่อน... แข่งเสร็จเมื่อไหร่ ฉันมีเรื่องต้อง 'เคลียร์' กับสถิติหัวใจของเธอ ยาวๆ แน่" น้ำมนต์เบิกตากว้าง หันขวับกลับไปมองหน้าคนพูดที่ตอนนี้ส่งยิ้มมุมปากร้ายกาจใส่เธอก่อนจะวิ่งกลับลงไปในสนามด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ทิ้งให้เธอนั่งแข็งค้างอยู่บนอัฒจันทร์ท่ามกลางเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆ รอบสนาม ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะกวาดสายตามองตามแผ่นหลังกว้างของกัปตันทีมบาส สายตากลับเหลือบไปเห็นร่างคุ้นตาของใครบางคนที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ตรงทางเข้าสนามมืดๆ ผู้ชายในชุดสูทลำลองท่าทางภูมิฐาน ดวงตาคมกราบกรานที่จ้องมองมาทางเธอและแทนคุณเต็มไปด้วยความหมายแฝงบางอย่าง... รอยยิ้มมุมปากของเขาน่ากลัวเสียจนรอยยิ้มของแทนคุณเทียบไม่ติด *พี่ภาคิน... กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?* ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางมากับสมการความรักสุดป่วนของกัปตันและเด็กสถิติในตอนนี้ด้วยนะครับ!