เดทแรกที่ไม่ใช่เดท

"ผมไม่ได้บอกสักคำว่านี่คือการเดท" เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนเล็กน้อยของกัปตันทีมบาสเกตบอลปีสามดังขึ้น พร้อมกับจังหวะที่เขาวางถาดเนื้อวากิวลายหินอ่อนลงบนโต๊ะไม้สีเข้มในร้านชาบูสไตล์ญี่ปุ่นยอดฮิต น้ำซุปสีชาเข้มกำลังเดือดปุดส่งกลิ่นหอมกรุ่นตีขึ้นมาปะทะจมูก แทนคุณในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทเลิกคิ้วมองหญิงสาวฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เดาอารมณ์ไม่ออก มือใหญ่เลื่อนจานผักและกุ้งแกะเปลือกมาไว้ตรงหน้าเธออย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายๆ แต่แฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นตามแบบฉบับของเขา "แล้วมีใครทักท้วงเรื่องนี้สักคำไหมล่ะครับ คุณกัปตัน" น้ำมนต์ตวัดสายตาขึ้นมองด้วยความหมั่นไส้เล็กๆ เธอยกแก้วชาเขียวเย็นขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะที่เริ่มก่อตัวขึ้นตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากคณะสถิติแล้ว หญิงสาวปัดผมยาวสลวยทัดหู พลางไล่สายตาคำนวณความน่าจะเป็นในหัวอย่างเคยชิน—*หนึ่ง: แทนคุณชวนมากินชาบูหลังเลิกเรียน สอง: อ้างว่าเป็น "การเลี้ยงขอบคุณ" เรื่องติวสถิติความน่าจะเป็น สาม: ร้านนี้อยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยถึงสามกิโลเมตร และสี่: มันไม่มีทางเป็นมื้ออาหารธรรมดาสำหรับผู้ชายปากแข็งคนนี้แน่นอน* "ก็เห็นคุณทำหน้าเครียดใส่กองชีทสถิติมาสามวันติด นึกว่าสมองจะช็อตจนคำนวณความน่าจะเป็นพลาดไปแล้ว" แทนคุณตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่ที่จงใจกวนประสาทเธอโดยเฉพาะ "อีกอย่าง... ผมแค่ทำตามมารยาทของคนที่ได้รับการช่วยเหลือ ไม่ได้คิดไปไกลถึงคำว่าเดทที่คุณเพิ่งพูดออกมาเมื่อกี้เลยสักนิด" "ฉันไม่ได้พูดสักคำ!" น้ำมนต์เถียงกลับทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับ "คุณต่างหากที่เป็นคนเปิดประเด็นนี้ขึ้นมาเอง แทนคุณ... อย่ามาเล่นลิ้นนะ" "ใครเล่นลิ้น?" เขายักไหล่ แววตาพราวระยับมองคนตัวเล็กที่กำลังพยายามรักษาฟอร์ม "ผมพูดความจริง... แต่ถ้าคุณอยากให้มันเป็นเดทจริงๆ ล่ะก็..." แทนคุณเว้นจังหวะเล็กน้อย โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้โต๊ะฝั่งตรงข้าม สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ "ผมก็ไม่ติดนะ" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะอุณหภูมิสูงขึ้นกะทันหัน แม้ว่ารอบกายจะมีเสียงพูดคุยจอแจของผู้คนและเสียงเดือดของน้ำซุปในหม้อ แต่พื้นที่ตรงกลางระหว่างเขากับเธอกลับเงียบงันลงอย่างประหลาด น้ำมนต์รู้สึกเหมือนออกซิเจนในปอดลดลงไปครึ่งหนึ่งเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไป... อันตรายกว่าสมการถดถอยพหุคูณที่เธอเพิ่งนั่งแก้ไปเมื่อวานเสียอีก "เพ้อเจ้อ" หญิงสาวหลบสายตา ก้มหน้าคีบเนื้อวากิวหย่อนลงในหม้อชาบูเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด "รีบๆ กินเถอะครับ เลี้ยงขอบคุณไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวฉันต้องรีบกลับไปปั่นงานวิจัยต่ออีก" แทนคุณหัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทางเก้ๆ กังๆ ที่พยายามซ่อนไว้ไม่มิด เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างมีเสน่ห์ เขายอมหยิบตะเกียบขึ้นมาบ้าง แต่สายตายังคงไม่ละไปจากใบיหน้าหวานที่กำลังแดงเรื่อด้วยไอความร้อนของหม้อชาบูและ... บางสิ่งที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับ ตลอดมื้ออาหาร บทสนทนาระหว่างทั้งคู่ดำเนินไปอย่างมีชีวิตชีวา มีทั้งการหยิกแกมหยอก การเถียงกันเรื่องสูตรคำนวณ และเสียงหัวเราะที่หลุดออกมาจากความจริงใจที่ทั้งคู่มักจะซ่อนไว้ใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง แทนคุณคอยตักโน่นตักนี่ใส่จานให้เธออย่างใส่ใจ แม้ปากจะบอกว่า "กินซะ จะได้มีแรงไปคิดเลขต่อ" แต่แววตาที่มองมากลับอ่อนโยนเสียจนคนถูกมองต้องแกล้งทำเป็นสนใจเนื้อในหม้อมากกว่าสิ่งอื่นใด จนกระทั่งมื้ออาหารเดินทางมาถึงช่วงท้าย... ขณะที่น้ำมนต์กำลังหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดปาก แทนคุณก็วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ เรียกให้เธอบล็อกสายตากลับมามองเขาอีกครั้ง "น้ำมนต์" "คะ?" "พรุ่งนี้... ว่างไหม" แทนคุณเอ่ยถาม น้ำเสียงจริงจังขึ้นกว่าเดิมจนสังเกตได้ แววตาของนักกีฬากัปตันทีมบาสเกตบอลฉายความลังเลอยู่ชั่วขณะ ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งจากผู้ชายที่มั่นใจในตัวเองสูงคนนี้ น้ำมนต์กระพริบตาปริบๆ สมองเริ่มประมวลผลความน่าจะเป็น "พรุ่งนี้วันเสาร์ ไม่มีเรียนค่ะ... ทำไมเหรอคะ หรือว่ามีเรื่องชีทสถิติอะไรอีก" "เปล่า" แทนคุณส่ายหน้าช้าๆ เขานั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท แต่หัวใจกลับเต้นรัวผิดจังหวะ "พรุ่งนี้ไม่มีติว... แต่ผมอยากชวนคุณไปดูผมซ้อมบาสที่ยิมใหญ่ แล้วหลังจากนั้น..." เขายังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อฮู้ดของแทนคุณก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน กัปตันหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ เขายกมือขึ้นเป็นเชิงขอโทษก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แววตาที่ฉายความหงุดหงิดเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมทันทีเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ—*กรณ์* น้ำมนต์สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น จึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ "รับสายก่อนก็ได้ค่ะ ฉันไม่รีบ" แทนคุณพยักหน้ารับสั้นๆ ก่อนจะกดรับสายและกรอกเสียงทุ้มลงไป "มีอะไรวะ กรณ์ กำลังรีบ..." *(ตัดจบตอนด้วยสไตล์ Cliffhanger)* ทว่า เสียงที่ลอดออกมาจากปลายสายของเพื่อนซี้ตัวแสบ กลับไม่ได้รายงานเรื่องตารางซ้อมบาสหรือเรื่องไร้สาระอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นประโยคสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของแทนคุณเย็นเฉียบ และทำให้มือที่ถือโทรศัพท์ถึงกับสั่นระริก *“ไอ้แทน มึงรีบกลับมาที่คณะด่วนเลย... พิมบอกว่ามีคนเอาช่อดอกไม้ช่อเบ้อเริ่มมารอน้ำมนต์ที่หน้าตึกสถิติแถมประกาศตัวชัดเจนด้วยวะ ว่ามาจีบ!”* แทนคุณชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนที่นัยน์ตาคู่นั้นจะเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งความหึงหวงที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว เขาตวัดสายตากลับมามองหน้าหญิงสาวที่กำลังนั่งกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวตรงหน้าทันที "มีอะไรรึเปล่าคะ แทนคุณ?" น้ำมนต์เอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน แทนคุณไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างแรงจนน้ำซุปกระฉอกเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความหึงหวงที่ปิดไม่มิด "เปลี่ยนแผน... ตอนนี้เราต้องรีบกลับมหาวิทยาลัยกันเดี๋ยวนี้ครับ น้ำมนต์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและลุ้นไปกับความซึนของกัปตันแทนคุณด้วยกันนะครับ!