กฎข้อแรกของกัปตันบาส

เสียงลูกบาสเกตบอลเบอร์เจ็ดที่กระทบพื้นยางสนามในโรงยิมปิดทึบดัง *ปั้ง... ปั้ง... ปั้ง* เป็นจังหวะเดียวกับชีพจรที่เต้นระรัวในอกของแทนคุณ กัปตันทีมบาสเกตบอลปีสามกำลังระบายอารมณ์ใส่แป้นห่วงด้วยการดังก์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เม็ดเหงื่อกาฬไหลย้อยตามแนวสันกรามคมคายหยดลงบนพื้นสนามจนเกิดรอยด่าง แต่ความเหนื่อยล้าทางกายภาพยังน้อยกว่าความหงุดหงิดในสมองที่ถูกรบกวนด้วยตัวเลขและกราฟความน่าจะเป็น "ถ้ามึงยังซ้อมแบบกะเอาตายแบบนี้ มีหวังวันแข่งจริงมึงได้เดินเข้าห้องพยาบาลก่อนเดินลงสนามแน่ ไอ้น้องแทน" กรณ์ การ์ดจ่ายตัวจี๊ดประจำทีมเดินถือขวดเกลือแร่เข้ามาใกล้ พร้อมกับส่งยิ้มกวนประสาทที่ทำให้แทนคุณอยากจะเอาลูกบาสอัดหน้ามันสักที สองวันก่อนเขายอมรับเงื่อนไขบ้าบอของอาจารย์ประจำภาควิชาบริหารธุรกิจเพื่อแลกกับการรักษาสิทธิ์ลงแข่งแมตช์อินเตอร์คอลเลจ เงื่อนไขที่ว่าคือการหาติวเตอร์มาเคี่ยวเข็ญวิชาสถิติธุรกิจที่เขาเกลียดเข้าไส้ และยัยตัวแสบที่ถูกส่งมาคุมความประพฤติก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... น้ำมนต์ นักศึกษาสาวปีสามจากคณะสถิตศาสตร์ ผู้มีแววตานิ่งสนิทราวกับหุ่นยนต์คำนวณและวาจาเชือดเฉือนยิ่งกว่ามีดโกน "กูไม่ได้ขอให้มึงมาเป็นห่วง มึงไปเก็บบอลโน่นไปกรณ์" แทนคุณรับขวดเกลือแร่มาเปิดกระดกอึกใหญ่ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ริมสนาม ณ ที่ตรงนั้น ร่างระหงในชุดนักศึกษารีดเรียบกริบกำลังนั่งกางแล็ปท็อปและเปิดสมุดโน้ตสันห่วงสีพาสเทลอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท่าทางของเธอเหมือนสารวัตรนักเรียนมากกว่าจะเป็นติวเตอร์สาววัยเดียวกัน หล่อนตักตวงเวลาทุกวินาทีอย่างมีประสิทธิภาพ ผิดกับเขาที่ชอบใช้สัญชาตญาณและความรู้สึกนำทางในทุกย่างก้าว แทนคุณก้าวเดินออกจากสนามด้วยฝีเท้าหนักแน่น เขาตั้งใจจะไปประกาศิตให้หญิงสาวรู้ซึ้งว่า 'กัปตันทีมบาส' คนนี้ไม่มีทางยอมก้มหัวให้กฎระเบียบงี่เง่าพวกนี้เด็ดขาด เขาเหวี่ยงกระเป๋าเป้ลงบนม้าหินฝั่งตรงข้ามเสียงดัง *ตุบ* จนน้ำมนต์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ช้าๆ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมกวาดมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายประเมิน ราวกับกำลังคำนวณน้ำมวลกายและปริมาณกรดแลคติกในกล้ามเนื้อของเขาอย่างไรอย่างนั้น "คุณมาช้าไปสามนาทีสิบสองวินาที คุณแทนคุณ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นโดยไม่มีคำทักทายหรือรอยยิ้มเจือปน "ในทางสถิติแล้ว ความตรงต่อเวลาสะท้อนถึงวินัยในการควบคุมตัวแปรต้น ซึ่งถ้าตัวแปรนี้บกพร่อง ผลลัพธ์สุดท้ายย่อมมีความคลาดเคลื่อนเกินกว่าค่ามาตรฐานที่ยอมรับได้" แทนคุณแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เขาหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม แกล้งโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าจากตัวเธอ หวังจะใช้ความใกล้ชิดกดดันให้เธอเสียศูนย์เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เคยเจอ "นี่... คุณน้ำมนต์ เลิกเอาทฤษฎีบ้าบอคอแตกพวกนี้มาขู่ผมสักที ที่นี่สนามบาส ไม่ใช่ห้องทดลองเคมี อยากติวอะไรก็ว่ามาให้จบๆ ไป ผมมีเวลาให้คุณแค่ครึ่งชั่วโมง เพราะผมต้องซ้อมทีมต่อ" แทนคุณจงใจกระแทกเสียง หวังสร้างกำแพงความเย่อหยิ่งขึ้นมาป้องกันหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะเพราะกลิ่นหอมนั้น น้ำมนต์ไม่สะทกสะท้าน หล่อนเพียงแต่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปิดฝาปากกาหมึกซึมราคาแพงด้วยความนุ่มนวล ก่อนจะเลื่อนกระดาษกราฟแผ่นหนึ่งมาตรงหน้าเขา "คุณคิดว่าชัยชนะในเกมบาสเกตบอลเกิดจากอะไรคะ?" คำถามเรียบง่ายถูกโยนกลับมา "ฝีมือ ความฟิต และทีมเวิร์ก" แทนคุณตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด "ผิดค่ะ" น้ำมนต์ส่ายหน้าช้าๆ รอยยิ้มมุมปากของเธอบางเบาแต่มีพลังทำลายล้างสูง "จากสถิติการแข่งขันย้อนหลังสามปีของทีมมหาวิทยาลัยเรา ความน่าจะเป็นที่คุณจะทำแต้มตัดสินในควอเตอร์สุดท้ายโดยปราศจากการวางแผนและการคำนวณพื้นที่ว่างในสนาม มีค่าเท่ากับศูนย์จุดศูนย์สองเปอร์เซ็นต์ พูดง่ายๆ ก็คือ... คุณแค่ใช้ดวงและความบ้าบิ่นพยุงทีมไปวันๆ ซึ่งในทางคณิตศาสตร์ เราเรียกสิ่งนั้นว่า 'ความไร้ประสิทธิภาพเชิงโครงสร้าง'" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้แทนคุณถึงกับชะงัก ดวงตาคมกริบหรี่ลงด้วยความไม่พอใจ สันกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงาของเขาบังร่างบางจนมิด "คุณกำลังจะบอกว่าที่ผ่านมาผมพยายามแทบตายเพื่อชนะการแข่งขัน มันไม่มีความหมายอะไรเลยงั้นสิ?" เสียงของแทนคุณทุบต่ำลงอย่างกดดัน บรรยากาศรอบตัวเริ่มคุกรุ่นจนสิ่งแวดล้อมรอบข้างราวกับเงียบเสียงลง แต่น้ำมนต์กลับไม่มีทีท่าหวาดกลัว หล่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเขากลับอย่างตรงไปตรงมา แววตานั้นมั่นคงและลึกซึ้งเกินกว่าเด็กสาวทั่วไปจะแสดงออกได้ "ฉันไม่ได้บอกว่ามันไร้ความหมายค่ะคุณแทนคุณ... ฉันกำลังจะบอกว่า ถ้าคุณฉลาดพอที่จะเอา 'ความทุ่มเท' มาบวกกับ 'ความน่าจะเป็น' ที่ฉันกำลังจะสอน คุณจะไม่ใช่แค่กัปตันทีมบาสที่เท่ที่สุดในมหาวิทยาลัย แต่คุณจะเป็นผู้ชนะที่ไม่เคยมีใครโค่นลงได้ต่างหาก" หญิงสาวเว้นจังหวะไปนิด ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง "และกฎข้อแรกที่คุณต้องจำให้ขึ้นใจสำหรับการติวกับฉันก็คือ... ห้ามเอาอารมณ์มาเหนือเหตุผลเด็ดขาดค่ะ" แทนคุณยืนนิ่งสนิท สมองที่เคยประมวลผลเรื่องแผนการเล่นบาสเกตบอลตอนนี้กลับขาวโพลน คำพูดของเธอวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาในโสตประสาท เขาเพิ่งรู้ซึ้งวันนี้เองว่า ผู้หญิงที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่คนตบะแตกเกรี้ยวกราดใส่เขา แต่เป็นผู้หญิงนิ่งสงบที่สามารถถอดรหัสความเก๊กของเขาออกเป็นชิ้นๆ ด้วยหลักสถิติธรรมดาๆ ในจังหวะที่แทนคุณกำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อกู้ฟอร์มกัปตันทีมหนุ่มผู้หยิ่งทะนง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของกรณ์ก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางประตูโรงยิม "เฮ้ย! ไอ้นภาจากคณะนิติศาสตร์ที่ตามจีบน้ำมนต์อยู่ มันถือช่อดอกไม้เดินตรงดิ่งมาทางนี้แล้วโว้ย!" แทนคุณหันขวับไปมองตามเสียงทันที ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอกอย่างฉับพลัน *** (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินและปมปะทะสุดจี๊ดในตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อว่ากัปตันซึนของเราจะจัดการอย่างไรกับผู้ชายคนที่เดินถือช่อดอกไม้เข้ามาขัดจังหวะนะครับ)