คลุ้มคลั่ง

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานสั่นครืดคราดติดต่อกันเป็นครั้งที่สิบทศวรรษ ทว่า "เหนือ" ไม่แม้แต่จะชายตามองมันด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาราวกับเทพบุตรกรีกกำลังจ้องมองแก้วคริสตัลใสบรรจุของเหลวสีอำพันนิ่งสนิท บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของผับหรูใจกลางเมืองเวลานี้ เยียบเย็นและกดดันเสียจนบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่ยืนอยู่มุมห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "ยังติดต่อไม่ได้อีกเหรอ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านริมฝีปากหยักลึกไม่ได้ดังมากนัก แต่มันกลับเต็มไปด้วยไอสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจนน่าขนลุก "ระ... รายงานจากทีมภาคสนามครับคุณเหนือ สัญญาณมือถือของคุณรินถูกตัดขาดตั้งแต่ช่วงหกโมงเย็นที่ผ่านมา รถยนต์ที่ใช้บริการแอปพลิเคชันถูกพบจอดทิ้งไว้ที่ลานจอดรถสำรองของโรงแรมเครือตระกูลคิน... ตอนนี้ลูกน้องของเรากำลังพลิกแผ่นดินหาตัวอยู่ครับ" บอดี้การ์ดหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เพล้ง! แก้วคริสตัลในมือแกร่งถูกบีบจนแตกละเอียด คราบของเหลวสีอำพันไหลปะปนกับหยดเลือดสีสดที่ซึมผ่านฝ่ามือหนา แต่เหนือกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับไฟโกรธาสุมอกที่กำลังเผาไหม้สติสัมปชัญญะของเขาจนมอดไหม้ ไอ้สารเลวคิน! มันกล้าดียังไงถึงกล้าแตะต้องคนของเขา "เตรียมรถ... แล้วเรียกคนทั้งหมดสแตนด์บายที่ตระกูลคินทันที" เหนือผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมคายบึ้งตึงจนขึ้นสันกราม ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความคลุ้มคลั่งที่ถูกปลุกเร้าจนถึงขีดสุด "ถ้าคืนนี้กูไม่ได้ตัวรินกลับมา คืนนี้แหละคือวันตายของพวกมัน" ในขณะเดียวกัน ภายในห้องสวีทสุดหรูเพนต์เฮาส์ใจกลางเมือง รินกำลังยืนประจันหน้ากับชายหนุ่มเจ้าของสถานที่ด้วยแววตาแข็งกร้าวไม่ยอมแพ้ แม้ข้อมือทั้งสองข้างจะระบมเพราะแรงฉุดกระชากเมื่อครู่ แต่รินก็ไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวเลยสักนิด "เลิกทำหน้าตาบึ้งตึงแบบนั้นใส่ผมสักทีสครับคุณริน รังแต่จะทำให้ผมอยาก... แกล้งคุณให้หนักกว่าเดิมเสียอีก" คินแย้มยิ้มมุมปาก ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ร่างโปร่งที่ถอยหลังจนสะโพกชนติดกับขอบกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน "ถอยไปคิน นายมันโรคจิตหรือไงถึงได้ลักพาตัวคนอื่นมาแบบนี้ คิดว่าตระกูลใหญ่โตแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ" รินกัดฟันกรวด ปัดมือถือทิ้งลงพื้นตั้งแต่ตอนที่ถูกอุบอ้างพาขึ้นรถมา ปากเรียวสวยเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "ปล่อยฉันออกไป ไม่อย่างนั้น... คนที่จะเดือดร้อนไม่ใช่แค่ฉันแน่" "หึ เหนือมันกำลังคลั่งจนแทบจะพลิกเมืองหาคุณอยู่แล้วล่ะตอนนี้ ผมรู้... ผมถึงได้ทำแบบนี้ไง" คินหัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นศัตรูตัวฉกาจดิ้นพล่าน "ผมอยากรู้จริงๆ ว่าระหว่างผลงานชิ้นโบว์แดงของผม กับอำนาจมืดของคุณเหนือ ใครมันจะแน่กว่ากัน" "นายมันบ้า..." "ใช่ ผมมันบ้า... บ้าพอกล้าดึงคุณมาจากอกหมาตัวนั้นไง" คินยื่นมือหมายจะแตะแก้มนวลด้วยความหลงใหล แต่รินกลับเบี่ยงหน้าหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเงื้อมือขึ้นเตรียมจะตบสั่งสอนสักฉาด ทว่า... ปัง! เสียงประตูห้องสวีทบานหนาถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยแรงมหาศาล แรงกระแทกนั้นทำให้เศษไม้ปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ รินและคินสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมองยังผู้มาใหม่พร้อมกัน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการเดินทางอย่างเร่งรีบปรากฏEสายตา ใบหน้าหล่อเหลานั้นมืดมนราวกับพายุกำลังก่อตัว แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตาคู่คมที่แดงก่ำราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือด กำลังจดจ้องตรงมาที่คินด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ "เหนือ..." รินหลุดอุทานชื่อคนรักออกมาเบาๆ หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความกลัว เปลี่ยนเป็นเต้นกระหน่ำด้วยความรู้สึกหลากหลายทันทีที่เห็นแผ่นหลังกว้างของคนที่ตนเฝ้ารอ เหนือไม่ได้เอ่ยคำพูดใดๆ ออกมาเลยแม้แต่คำเดียว ร่างสูงก้าวเท้าเดินเข้ามาด้านในด้วยฝีปากที่ขบเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกเสียจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน คินชะงักไปชั่วขณะ แต่รอยยิ้มเยาะหยันก็ยังคงประดับอยู่บนมุมปาก "โอ๊ะ... มาเร็วกว่าที่คิดนี่ นึกว่าจะต้องรอให้ผม..." หมัดหนักๆ พุ่งตรงเข้ากระแทกใบหน้าของคินอย่างจังจนร่างของนักธุรกิจหนุ่มเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปากทันที ความรุนแรงนั้นทำให้คินไม่มีโอกาสแม้แต่จะตั้งตัว เหนือไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้พักหายใจ เขาตามเข้าไปกระชากคอเสื้อสูทของคินให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้าอีกครั้ง ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคู่กรณีราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ระเบิดออก "มึงกล้าดียังไง... เอามือสกปรกของมึงมาแตะต้องเมียกู!" เหนือเหวี่ยงร่างของคินกระแทกกับผนังห้องเสียงดังสนั่น ท่าทีคลุ้มคลั่งและดุดันราวกับหมาป่าหิวกระหายในยามนี้ ทำเอารินที่ยืนมองอยู่ถึงกับกลืนน้ำลาย ร่างโปร่งรีบก้าวเข้าไปใกล้เพื่อจะห้ามปรามก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปมากกว่านี้ "เหนือ พอได้แล้ว! นายใจเย็นๆ ก่อน..." รินเอื้อมมือไปจับแขนแกร่งที่กำลังกำหมัดแน่นเตรียมจะซัดซ้ำอีกรอบ สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือเรียวทำให้เหนือชะงักกึก ร่างสูงสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์เดือดดาล ก่อนจะหันขวับมามองคนรักที่ยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยไอสังหารเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความสั่นไหวระคนโล่งอกในเสี้ยววินาที เหนือไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ท้ายทอยของริน ก่อนจะดึงเข้ามาประชิดตัวแล้วบดริมฝีปากลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความหวาดกลัวว่าจะสูญเสีย ทำให้รินแทบจะหายใจไม่ทัน ฝ่ามือหนาประคองรั้งเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น ราวกับจะหลอมรวมร่างของอีกฝ่ายให้กลายเป็นเนื้อเดียวกับตัวเองเพื่อยืนยันว่ารินยังอยู่ตรงนี้... ยังเป็นของเขา รินทุบอกแกร่งเบาๆ เป็นเชิงประท้วง ทว่าเหนือกลับยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะปนกลิ่นบุหรี่จางๆ และหยาดเหงื่อ ทำให้รินรับรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าผ่านความร้อนรนมามากแค่ไหนเพื่อตามหาเขา เมื่อผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เหนือซบหน้าลงกับลาดไหล่บาง ร่างสูงสั่นเทาน้อยๆ อย่างที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "อย่าทำแบบนี้อีก... ริน อย่าทำให้ฉันคลั่งตายแบบนี้อีกเด็ดขาด" รินใจกระตุกวูบ ความโกรธขึงที่มีต่อเหตุการณ์เมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านอยู่ในอก มือเรียวยกขึ้นโอบกอบแผ่นหลังกว้างของคนตัวโตกลับเบาๆ อย่างปลอบประโลม ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนเป็นความซาบซึ้งและคลั่งรักอยู่นั้นเอง เสียงปรบมือเบาๆ จากมุมห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ทั้งคู่หันขวับไปมองพร้อมกัน คินที่มุมปากแตกยับเยียวยันกายลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มเลือดเย็น ดวงตาคมกวาดมองทั้งสองคนด้วยความสมเพชแกมสนุกสนาน ก่อนที่เขาจะพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเหนือเย็นเฉียบลงในพริบตา "ประทับใจดีนี่ครับ... แต่ก็น่าเสียดายนะที่คุณเหนือยังไม่รู้ความจริงทั้งหมด ว่านอกจากผมแล้ว... ใครอีกคนที่อยู่เบื้องหลังการหายตัวไปของคุณรินในครั้งนี้" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ