หนีไปให้ไกล

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องนั่งเล่นส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของเพนต์เฮาส์หรู แต่สิ่งที่อบอวลยิ่งกว่าคือความเงียบงันอันน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "คุณเหนือครับ ผมว่าคุณควรใจเย็นลงหน่อย..." เลขาหนุ่มเอ่ยเสียงเบาหวิว มือที่ถือแฟ้มเอกสารสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเหลือบมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำโต๊ะทำงานด้วยท่าทางคุกคาม ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เหนือไม่แม้แต่จะชายตาแลลูกน้องคนสนิท สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น มือหนากำกระดาษแผ่นบางในมือแน่นจนยับยู่ยี่ บนกระดาษแผ่นนั้นมีข้อความสั้นๆ เขียนด้วยลายมือคุ้นตาที่ทำเอาเลือดในกายของมาเฟียหนุ่มพุ่งพล่านด้วยความโกรธ *‘ขอบคุณสำหรับการดูแล แต่ผมขอตัวลาตายจากโลกของคุณล่ะกันนะ... คุณเหนือ’* บ้าที่สุด! เหนือแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันใดๆ มีเพียงความบ้าระห่ำที่ถูกจุดชนวนขึ้นจนถึงขีดสุด ริน... นายกล้าดียังไงถึงกล้าท้าทายอำนาจของฉัน กล้าดียังไงถึงคิดจะหนีไปให้พ้นจากเงื้อมมือของฉัน ทั้งที่ตัวนายมันก็แค่ลูกนกปีกหักที่ฉันเป็นคนชุบเลี้ยงขึ้นมาแท้ๆ ภาพความทรงจำเมื่อคืนยังติดตรึงอยู่ในหัว ร่างเพรียวบางที่ต่อปากต่อคำกับเขาอย่างไม่ยอมลดละ ดวงตากลมโตที่ฉายแววพยศท้าทาย และริมฝีปากนุ่มหยุ่นที่เขาเพิ่งจะรังแกไปจนบวมเจ่อ รินไม่มีทางหายไปไหนได้เองแน่ๆ นี่ไม่ใช่การหนีตามอำเภอใจ... นี่มันมี ‘ใครบางคน’ เข้ามาแทรกแซง "เช็คกล้องวงจรปิดทุกมุมตึกหรือยัง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามลอดไรฟัน บรรยากาศรอบตัวกดดันจนเลขาหนุ่มแทบอยากจะทรุดลงไปกองกับพื้น "เช็ค... เช็คหมดแล้วครับคุณเหนือ แต่ว่า..." "แต่อะไร พูด!" "ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักถูกแฮกในช่วงเวลาตีสองครับ ภาพจากกล้องวงจรปิดทุกตัวถูกลบเกลี้ยงแบบไร้ร่องรอย... และ... และเราพบรถคันหนึ่งขับออกไปจากลานจอดรถชั้นใต้ดิน รถคันนั้นเป็นของบริษัทในเครือของ... คุณคินครับ" เปรี้ยง! กำปั้นหนาซัดเข้ากับผนังห้องกระจกจนเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว เศษกระจกชิ้นเล็กๆ ร่วงกราวลงพื้น แต่เหนือไม่รู้สึกเจ็บปวดที่มือเลยสักนิด ความเจ็บปวดเดียวที่แล่นริ้วเข้ามาในอกคือความรู้สึกราวกับหัวใจกำลังถูกกระชากออกจากร่าง คิน... ไอ้สารเลวคนนั้นกล้าดึงตัวรินไปจากเขตอิทธิพลของเขา! "หึ กล้ามากนะที่กล้าเข้ามาแย่งของเล่นในถ้ำเสือ" เหนือแสะยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขกระดูก ดวงตาดุดันฉายแววคลั่งแค้นระคนหงุดหงิดพลุ่งพล่าน เขาคว้าเสื้อโค้ทตัวยาวขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว ก้าวฉับๆ ออกจากห้องด้วยฝีเท้าที่หนักหน่วงและเด็ดเดี่ยว ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ริมน้ำปลาย รินกำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง สายตาเหม่อมองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพผืนน้ำระยิบระยับยามสาย แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะหรูหราและปลอดภัยจากการตามล่าของเหนือแค่ไหน แต่หัวใจของเขากลับรู้สึกเคว้งคว้างและว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก เขาเป็นคนตัดสินใจเดินขึ้นรถของคินมาเอง เพื่อแลกกับการที่เหนือจะไม่ต้องมาพัวพันกับสงครามธุรกิจที่อันตรายถึงชีวิต และเพื่อตัดปัญหาความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างเขากับเจ้าพ่อมาเฟียปากร้ายคนนั้น แต่ทำไม... อกข้างซ้ายถึงได้รู้สึกเจ็บแปลบแปลกๆ แบบนี้ล่ะ "คิดถึงมันอยู่หรือไง?" เสียงทุ้มราบเรียบของคินดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของนักธุรกิจหนุ่มคู่แข่งที่เดินถือแก้วไวน์เข้ามาใกล้ เขาย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าของริน ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เคลือบด้วยความพึงพอใจมาให้ รินหันมามองอีกฝ่ายด้วยแววตาเรียบเฉย ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะสวนกลับทันควันตามนิสัยที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีอะไรทำ ช่วยกรุณาเอาสมองไปคิดเรื่องหุ้นตกของบริษัทคุณดีกว่ามานั่งจับผิดผมนะครับ คุณคิน" คินหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ มือเรียวยื่นไปหมายจะเชยคางมนขึ้นมาสำรวจใกล้ๆ แต่รินไวกว่า เบี่ยงหน้าหลบได้อย่างทันท่วงที พร้อมกับปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างไร้เยื่อใย "ปากเก่งดีนี่ สมแล้วที่ไอ้เหนือมันหลงหัวปำ... แต่ก็น่าเสียดายนะริน ต่อไปนี้ ‘เจ้าของ’ ของนายไม่ใช่ไอ้มาเฟียไร้หัวใจคนนั้นอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นฉันต่างหาก" คินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความครอบครอง รินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยัน "คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะชนะคุณเหนือได้เหรอครับ? คุณคิน... คุณกำลังเล่นกับไฟ และไฟกองนั้นมันกำลังจะเผาคุณให้มอดไหม้เป็นจุลโดยที่คุณยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ" "งั้นก็รอดูว่าไฟของฉันกับไฟของมัน ใครจะแผดเผากว่ากัน" คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงด้วยความกระหายใคร่ "อยู่ที่นี่ทำตัวให้เรียบร้อย อย่าคิดหนี เพราะต่อให้นายมีปีกบินได้ ฉันก็สับปีกนายทิ้งอยู่ดี" พูดจบคินก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป พร้อมกับเสียงล็อกประตูดัง *คลิก* จากภายนอก รินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทรุดตัวลงนอนราบไปกับโซฟา ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินออกมาเงียบๆ โดยไม่มีเสียงสะอื้น ร่างกายเหนื่อยล้าจนแทบขยับไม่ไหว ความรู้สึกโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามาจนอยากจะหลับตาลงแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก *กริ๊งงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกข้างโซฟาแผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ รินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ไม่มีใครรู้เบอร์นี้ นอกจาก... มือเรียวยื่นไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวระรัวอย่างไม่มีเหตุผล รินลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะกดรับสาย และกรอกเสียงลงไปนิ่งๆ "ฮัลโหล..." *(เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังลอดผ่านลำโพง)* รินนิ่วหน้า "ถ้าไม่พูดผมวางนะครับ..." *(อย่าแม้แต่จะคิด...)* เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจนฝังรากลึกในความทรงจำดังขึ้น น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้จนน่ากลัว แต่ในขณะเดียวกันมันกลับสั่นเครือด้วยอารมณ์บางอย่างที่รุนแรงจนคนฟังรู้สึกชาไปทั้งร่าง รินเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่ากลองศึก "คุณ... คุณเหนือ..." *(เก่งมากนะริน... กล้าหนีฉันมาซุกหัวอยู่ในรังของไอ้สุนัขตัวอื่น)* ปลายสายแค่นหัวเราะ เสียงลมหายใจฟึดฟัดบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังเดือดดาลถึงขีดสุด *(คิดเหรอว่าซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์ปลายน้ำนั่นแล้วฉันจะหาไม่เจอ?)* "คุณ... คุณหมายความว่า..." *(หันไปมองนอกหน้าต่างสิ... คนสวย)* รินสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาจนแทบหลุดร่วง เขาดีดตัวลุกขึ้นยืนพรวดแล้ววิ่งไปที่กระจกบานใหญ่ทันที ภาพที่สะท้อนอยู่ในสายตาทำให้ลมหายใจของรินสะดุดกึก บริเวณสนามหญ้ากว้างหน้าคฤหาสน์ริมน้ำ เวลานี้เต็มไปด้วยกลุ่มชายชุดดำนับสิบชีวิตที่บุกรุกเข้ามาอย่างเงียบเชียบและรวดเร็วราวกับเงา มารวมตัวกันปิดล้อมทุกทางเข้าออกอย่างไร้ช่องโหว่ และตรงใจกลางสนามหญ้า... ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ทสีดำสนิทกำลังยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสีคมกริบภายใต้แสงจันทร์สาดส่องมองตรงขึ้นมาที่ชั้นสองของห้องที่เขายืนอยู่พอดี เหนือยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู ดวงตาคมดุจพญาอินทรีย์จ้องมองทะลุกระจกใสขึ้นมาโดยตรง ราวกับเขาสามารถมองเห็นแววตาตื่นตระหนกของรินได้ผ่านความมืดมิด *(ฉันให้เวลานายวิ่งหนีอีกแค่สามนาที... ริน)* เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาผ่านสายโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่ทั้งอันตรายและคลั่งรักจนน่าขนลุก *(ถ้าหมดเวลาเมื่อไหร่... ฉันจะพังประตูเข้าไป แล้วจับนายล่ามโซ่ไว้บนเตียง ไม่ให้มีโอกาสได้ก้าวขาหนีไปไหนตลอดชีวิต... เตรียมตัวรับโทษทัณฑ์ของคนทรยศได้เลย)* *ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด...* สายถูกตัดไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่เริ่มดังขึ้นจากบันไดชั้นล่าง เสียงโครมครามของการต่อสู้และเสียงกระจกแตกดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งคฤหาสน์ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ