ความจริงปรากฏ

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนเงาไฟสลัวในห้องทำงานส่วนตัวของเหนือ รินยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น ปลายเลิกลงไปที่กระดาษแผ่นสุดท้ายซึ่งมีลายเซ็นของเขากำกับอยู่เมื่อหลายเดือนก่อน ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ข้อเสนออันเย้ายวนและท่าทีเย็นชาดุจน้ำแข็งของมาเฟียหนุ่ม ถูกเปิดเผยออกมาเป็นตัวอักษรสีดำสนิทที่ไม่มีวันปฏิเสธได้ "สัญญาฉบับนี้... ไม่ใช่การจ้างงานธรรมดาตั้งแต่แรกสินะครับ คุณเหนือ" เสียงของรินราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นมาตลอดตอนนี้กลับมีหยาดน้ำใสคลอหน่วย แต่ถูกเจ้าตัวกักเก็บไว้ด้วยความหยิ่งทะนง ไม่ยอมให้ไหลลงมาประจานความอ่อนแอต่อหน้าผู้ชายคนนี้เด็ดขาด เหนือขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเห็นเอกสารในมือของอีกฝ่าย ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวรินอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ มือหนาเอื้อมไปหมายจะคว้าแฟ้มในมือริน แต่กลับถูกคนตัวเล็กเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว "อย่าเข้ามานะ!" รินตวาดเสียงกร้าว ลมหายใจหอบกระชั้น "คุณหลอกผม คุณทำให้ผมคิดว่าตัวเองเป็นแค่ลูกจ้าง เป็นแค่คนที่เข้ามาอยู่ในเกมธุรกิจบ้าๆ ของคุณกับคิน แต่ความจริง... ผมเป็นแค่หมากที่คุณใช้ค้ำประกันหนี้ที่ผมไม่ได้สร้างด้วยซ้ำ!" "ริน ฟังผมก่อน..." เหนือขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นสันนูนขึ้นด้วยความเครียด มือหนาลูบต้นคอตัวเองอย่างหัวเสีย เป็นครั้งแรกที่มาเฟียผู้คุมเกมทุกอย่างในมือกลับพูดไม่ออกเมื่อเจอสายตาตัดพ้อจากคนตรงหน้า "ฟังอะไรอีกครับ? ฟังคำโกหกของคุณ หรือฟังเหตุผลที่คุณยอมทุ่มเงินมหาศาลซื้อตัวผมมาเก็บไว้ในกรงทองแห่งนี้ เพื่อความสะใจที่คุณได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผมเล่นอย่างงั้นเหรอ!" รินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "เก่งมากครับคุณเหนือ คุณหลอกผมซะเปื่อยเลย... สนุกมากไหมครับที่ได้เห็นผมวิ่งเต้นอยู่ในกำมือของคุณ" "ผมไม่ได้ทำเพราะความสะใจ!" เหนือตวาดกลับด้วยความเหลืออด ร่างสูงพุ่งเข้าไปรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด แรงปะทะทำให้เอกสารในมือรินร่วงหล่นลงพื้นกระจ่างกระจาย ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ทว่าลึกซึ้งในความรู้สึก "ถ้าผมอยากได้แค่คนมาเหยียบย่ำ ผมไม่เอาตัวคุณมาไว้ใกล้ใจตัวเองขนาดนี้หรอก ริน!" รินชะงัก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะกับคำว่า 'ใกล้ใจตัวเอง' หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก แต่ความโกรธและทิฐิที่มีมากกว่าทำให้เขาใช้มือดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายสุดแรง "ปล่อยผม! คนปากร้ายอย่างคุณ พูดอะไรออกมาใครเขาจะไปเชื่อ ถ้ารู้ว่าสัญญาบ้าๆ นี่มันหมายถึงอะไรตั้งแต่แรก ผมไม่มีทางก้าวเข้ามาในโลกของคุณเด็ดขาด!" "แต่คุณก็เข้ามาแล้ว!" เหนือสวนกลับทันควัน เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดและเปี่ยมไปด้วยความอัดอั้น ตาสคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินราวกับต้องการทะลวงเข้าไปถึงความคิด "ใช่... สัญญาบ้าๆ นั่นมันเริ่มต้นด้วยผลประโยชน์ ผมต้องการผูกขาดคุณไว้เพื่อไม่ให้ไอ้คินมันแตะต้องคุณได้ แต่คุณรู้ไหมว่าหลังจากนั้น... ผมไม่ได้มองคุณเป็นแค่คู่สัญญาเลยสักวินเดียว!" ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ รินยืนนิ่งค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ปากบางอ้าค้างเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึงกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของมาเฟียหนุ่มผู้ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "คุณ... พูดบ้าอะไรของคุณอีก" รินเสียงแผ่วลง ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่เริ่มถูกบั่นทอนด้วยความสั่นไหวในน้ำเสียงของอีกฝ่าย "ผมไม่ได้บ้า" เหนืองับริมฝีปากแน่น มือหนาเลื่อนขึ้นประคองใบหน้าเนียนของรินไว้อย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับบุคลิกดิบเถื่อนทำให้รินถึงกับขนลุกซู่ "คุณอาจจะคิดว่าผมใจร้าย แต่วันแรกที่คุณเซ็นสัญญาใบนั้น ริน... คุณกลายเป็นเจ้าของทุกลมหายใจของผมไปแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้" รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนเจ็บหน้าอก ความรู้สึกตีรวนกันมั่วสุมไปหมด ทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ และ... หวั่นไหวอย่างรุนแรงจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยามที่เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า "แล้วทำไม... ทำไมถึงไม่บอกความจริงตั้งแต่แรก ปล่อยให้ผมโง่อยู่คนเดียวทำไม..." เสียงของรินขาดห้วง หยดน้ำใสๆ ที่กลั้นไว้ในทีแรกไหลรินลงมาอาบแก้มเนียนจนได้ เหนือเห็นดังนั้น หัวใจแกร่งก็กระตุกวูบ ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาทันที นิ้วโป้งหนาเกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มใสออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนเกินกว่าที่มาเฟียหนุ่มเคยปฏิบัติกับใครหน้าไหน ทำให้รินเผลอซบหน้าเข้ากับฝ่ามืออุ่นนั้นโดยไม่รู้ตัว "เพราะผมกลัว..." เหนือง얼굴เข้าหากระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าสั่นไหวเล็กน้อย "กลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง คุณจะเกลียดผม กลัวว่าคุณจะสะบัดหน้าหนีผมไปเหมือนที่กำลังจะทำตอนนี้... ริน ผมยอมให้คนทั้งโลกเกลียดผมได้ แต่ผมยอมให้คุณเกลียดไม่ได้" คำสารภาพที่มาพร้อมกับแววตาเว้าวอนและเปี่ยมไปด้วยความคลั่งรัก ทำเอาเกราะป้องกันทั้งหมดของรินพังทลายลงในพริบตา ความโกรธเกรี้ยวถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ "คุณมัน... คนเจ้าเล่ห์..." รินพึมพำเสียงสั่น หัวเราะทั้งน้ำตา "ยอมเป็นคนเจ้าเล่ห์ ก็เพราะอยากขังคุณไว้ข้างกายตลอดไปนี่แหละครับ" เหนือโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันจนแทบแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร สายตาของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนเป็นดุดันและร้อนแรงขึ้นในเสี้ยววินาที "ทีนี้... พอจะยกโทษให้คนเจ้าเล่ห์คนนี้ได้หรือยังครับ" รินเม้มปาก หลบสายตาวาววับคู่นั้นด้วยความเขินอาย ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังจะยอมจำนนต่อบรรยากาศหวานล้ำนั้นเอง... ปัง! ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดของ "คิน" ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะกวนประสาทบนใบหน้าหล่อเหลา ในมือถือเอกสารอีกชุดที่ดูอันตรายไม่แพ้กัน "ว้า... ขัดจังหวะเวลาสวีทหรือเปล่าครับเนี่ย พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยเอา 'สำเนาฉบับจริง' อีกใบมาให้คุณรินเขาดูซะหน่อย... เผื่อคุณเหนือจะลืมบอกอะไรที่สำคัญกว่าเดิมไปนะ" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ