จุดแตกหัก

"ถ้าคิดว่าวิธีตื้นๆ แค่นี้จะทำให้ผมก้มหัวให้คุณได้... คิน คุณก็ประเมินคนชื่อรินต่ำเกินไปแล้วล่ะครับ" น้ำเสียงของผมไม่ได้สั่นเลยสักนิด แม้ว่าแผ่นหลังจะแนบชิดติดกับผนังห้องวีไอพีส่วนตัวของผับหรูแห่งนี้ และเบื้องหน้าคือร่างสูงโปรดของคิน—นักธุรกิจหนุ่มผู้มีรอยยิ้มเคลือบยาพิษ ที่กำลังใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งยันกรอบผนังกักขังผมไว้ตรงกลาง ดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ราวกับกำลังมองดูแมวจรจัดตัวน้อยพยายามแยกเขี้ยวใส่ ทั้งที่อุ้งเท้าเปื้อนโคลน "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะริน... น่าเสียดายแทนเหนือจริงๆ ที่ไม่รู้ว่าเพชรเม็ดงามในกำมือ กำลังจะถูกคนอื่นแย่งไป" คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกลิ่นแอลกอฮอล์ลอยกรุ่นอยู่ปลายจมูก สร้างความอึดอัดจนผมต้องเบือนหน้าหนีด้วยความสะอิดสะเอียน "เก็บความหวังดีปลอมๆ ของคุณไปใช้กับคนที่เขาอยากได้เถอะครับ" ผมแค่นั้นเสียงหัวเราะในลำคอ ส่งสายตาดดูแคลนกลับไปแบบไม่ยอมลดละ "คุณดึงผมมาที่นี่เพื่อจะเล่นเกมตื้นๆ แบบนี้เหรอ? เสียเวลาเปล่าครับ ผมไม่มีวันเซ็นสัญญาบ้าๆ นั่นแน่" สัญญาโอนย้ายหุ้นส่วนร้านและสิทธิ์การดูแลโปรเจกต์ที่เหนือทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมาทั้งชีวิต... คินใช้มันเป็นเครื่องมือต่อรอง เพื่อแลกกับการที่ผมต้องก้าวเข้ามาอยู่ในการควบคุมของเขา เป็นหมากตัวหนึ่งในเกมธุรกิจที่ตั้งใจจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเหนือให้จมดิน ทว่า ก่อนที่คินจะได้ทันเอ่ยปากตอบโต้อะไร ประตูห้องวีไอพีบานหนาก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล จนเสียงไม้กระแทกผนังดังสนั่นหวั่นไหว ปัง! ร่างสูงใหญ่ของเหนือยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีความอำมหิตและความเดือดดาลออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์คู่นั้นแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจากการสะกดกลั้นอารมณ์โกรธขั้นขีดสุด สายตาของเขาไม่ได้มองมาที่คินเลย... มันพุ่งตรงมาที่ผม—ที่กำลังยืนแนบชิดอยู่กับอีกฝ่าย ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมา ทว่าแรงกดดันมหาศาลกลับถาโถมเข้าใส่จนแทบหายใจไม่ออก "ถอยออกไป" เสียงของเหนือต่ำทุบและแหบพร่า มันคือเสียงคำรามจากเสือร้ายที่กำลังหวงอาณาเขตและเหยื่ออันโอชะ เหนือไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงนั้นกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าการกรีดร้องเสียอีก คินไหวไหลเล็กน้อยอย่างไม่สะทกสะทะ เขายอมถอยร่างออกจากผมช้าๆ แต่ยังไม่วายส่งยิ้มเยาะเย้ยไปให้ผู้มาใหม่ "อ้าว... นึกว่าใคร มาเร็วกว่าที่คิดนี่เหนือ หมาหวงก้างตัวนี้นี่ไวสมชื่อจริงๆ" "กูบอกให้มึงถอย!" สิ้นเสียงคำราม เหนือก็พุ่งเข้ากระชากคอเสื้อของคินด้วยความเร็วแสง หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาของนักธุรกิจหนุ่มเต็มแรงจนเซถลาล้มไปกระแทกกับโต๊ะกระจกด้านหลัง เสียงแก้วแตกกระจายดังเพล้ง เศษแก้วบาดมือและผิวหนังจนมีเลือดซึมออกมา แต่เหนือไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เข้าง้างหมัดเตรียมซัดซ้ำเป็นรอบที่สอง "เหนือ! พอได้แล้ว!" ผมรีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนแกร่งของเขาไว้สุดแรง เกิดแรงยื้อยุดกันชั่วขณะ ก่อนที่เหนือจะชะงักและหันขวับมามองผมด้วยแววตาที่เจ็บปวดและสั่นระริก แววตาคู่นั้น... มันไม่ใช่แววตาของมาเฟียผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาที่ผมเคยรู้จัก แต่มันคือแววตาของคนที่กำลังหวาดกลัว—หวาดกลัวว่าจะสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไป "ริน... เธอปกป้องมันเหรอ?" เหนือแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงสั่นเครืออย่างปิดไม่มิด "เธอมาอยู่กับมัน สองต่อสองในห้องนี้ ยอมให้มันแตะต้องตัว... แล้วเธอยังจะห้ามไม่ให้ฉันสั่งสอนมันเนี่ยนะ?" หัวใจของผมกระตุกวูบ ความโกรธที่เคยมีมลายหายไปในพริบตาเมื่อเห็นร่องรอยความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันนั้น เหนือกำลังเข้าใจผิด คิดว่าผมยอมจำนนต่อคินด้วยความสมัครใจ "คุณบ้าไปแล้วหรือไงเหนือ!" ผมตวาดกลับเสียงดังลั่น ดวงตาร้อนผ่าวด้วยความอัดอั้นตันใจ "ใช้สมองคิดดูหน่อยสิครับว่าถ้าผมเต็มใจมา จะมีสภาพยืนอยู่ตรงนี้เหรอ! ผมมาเพื่อเคลียร์ปัญหาแทนคุณ เพื่อไม่ให้คุณต้องเสียทุกอย่างไปต่างหากเล่า!" เหนือชะงักงัน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความตึงเครียดบนใบหน้าค่อยๆ คลายลงทีละน้อยเมื่อประมวลผลคำพูดของผมทัน คินที่ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นพร้อมกับเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก หัวเราะในลำคออย่างสมเพช "โธ่... นึกว่าคู่รักคู่นี้จะใจแข็งซะอีก ที่แท้ก็ยังระแวงกันเองนี่หว่า" คินเหยียดยิ้ม "เอาสิเหนือ อยากได้บริษัทคืน อยากได้ทุกอย่างของแกคืนไหม? เซ็นชื่อลงในสัญญานี้ซะ แล้วฉันจะปล่อยเด็กนี่ไป... แบบครบสามสิบสองด้วย" คินโยนแฟ้มเอกสารลงบนโซฟา สายตาทั้งคู่หันมาจ้องมองที่เหนือเป็นตาเดียว บรรยากาศในห้องเงียบงันลงอีกครั้ง ทว่ามันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเรา เหนือหันกลับมามองผม ช้าๆ สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความลังเล ความเจ็บปวด และความรักที่ล้นทะลักจนแทบจะล้นปรี่ออกมาจากอก เขายื่นมือหนามาสัมผัสแก้มของผมเบาๆ ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยคราบน้ำตาที่ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามันไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ "ฉันไม่อาจแลกอะไรกับรินได้ทั้งนั้น..." เหนือกระซิบเสียงแผ่วเบa นัยน์ตาคมกริบฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน "ต่อให้ต้องสูญเสียทุกอย่างบนโลกนี้ไป... ฉันก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเอาเธอไปจากฉันทั้งนั้น" หัวใจของผมเต้นรัวระส่ำจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ท่ามกลางวิกฤตที่บีบคั้นและอันตรายที่รายล้อม ผู้ชายปากแข็งคนนี้กลับเลือกผมเหนือทุกสิ่งทุกอย่าง ทว่า... ในวินาทีที่เหนือหันไปจ้องหน้าคินและเอ่ยปากกำลังจะพูดคำว่า "ตกลง" ออกมานั้นเอง เสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นจากมุมมืดบริเวณประตูทางเข้าห้องวีไอพี ที่ซึ่งเงาสลัวของใครอีกคนก้าวล่วงเข้ามาอย่างเงียบเชียบ "ช่างเป็นความรักที่น่าประทับใจเสียจริงครับ... คุณเหนือ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบที่เอ่ยขึ้น พร้อมกับใบหน้าของบุคคลที่สามที่ก้าวออกมาจากความมืด ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในทันที ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ