เสียสละ

"ถ้าก้าวออกไปจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว แกจะได้เห็นรินเป็นศพ... เลือกเอา ระหว่างหุ้นทั้งหมดที่แกสร้างมากับมือ หรือชีวิตของเด็กคนนี้" เสียงหัวسหัวเลาะทุ้มต่ำของคินดังลอดผ่านความเงียบงันของห้องวีไอพีชั้นบนสุด สะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเหนือราวกับเสียงคำรามของมัจจุราช แสงไฟนีออนสลัวสีชาดสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของมาเฟียหนุ่ม เผยให้เห็นกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย แม้ภายนอกเขาจะดูนิ่งสนิทดั่งผืนน้ำยามไร้ลมพัด แต่ภายในอกกลับร้อนระอุราวกับมีกองเพลิงแผดเผา รินที่ถูกมัดมือไพ่หลังอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง เงยหน้าขึ้นมองคนรักด้วยแววตาแดงก่ำ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวระริกริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนแทบห่อเลือด แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ รินก็ยังคงเป็นริน คนที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร แม้กระทั่งน้ำตาสักหยดก็พยายามกลั้นไว้ไม่ยอมให้มันไหลลงมาประจานความอ่อนแอ "อย่า... อย่าไปนะเหนือ..." รินเค้นเสียงแหบพร่าลอดไรฟัน ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัว "อย่าเอาอนาคตของนายไปแลกกับคนอย่างฉัน ปล่อยให้มันยิงสิ ฉันไม่กลัวมันหรอกไอ้เวรนี่!" "หุบปากน่าริน" เหนือตวาดเสียงกร้าว แต่ดวงตาคมกริบที่ตวัดมองคนรักกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและอาลัยอาวรณ์ที่ปิดไม่มิด นั่นคือริน... คนที่ปากจัดใส่เขาเสมอ คนที่ชอบต่อปากต่อคำและทำเป็นเก่งในทุกๆ เรื่อง แต่ในยามที่ความตายอยู่ตรงหน้า กลับเป็นคนเดียวกันที่ยอมเอาชีวิตตัวเองเข้าแลกเพื่อไม่ให้เขาต้องสูญเสียทุกสิ่งที่สร้างมา เหนือสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ดึงสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง สายตาคมดุละจากร่างของริน หันไปสบตากับคินที่กำลังถือปืนจ่อขมับบางๆ ของรินด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน "มึงมันโคตรทุเรศเลยคิน เอาผู้ชายที่ไม่มีทางสู้มาเป็นตัวประกันเนี่ยนะ" เหนือแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าถอยหลังช้าๆ ตามข้อตกลง มือหนาทั้งสองข้างค่อยๆ ปลดนาฬิกาเรือนหรูและโยนโทรศัพท์มือถือลงบนพื้นพรมอย่างไม่ไยดี "มึงอยากได้หุ้นบริษัทฉันนักไม่ใช่เหรอ เอาไปสิ เซ็นเอกสารบ้าบออะไรนั่นมา ฉันเซ็นให้หมด แต่อย่าแตะต้องตัวรินแม้แต่ปลายนิ้วเดียว" คินเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกสนุก รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนมุมปาก "โอ้... ไม่คิดเลยนะครับว่าคุณเหนือผู้เย่อหยิ่ง จะมีมุมยอมจำนนเพื่อเด็กเสิร์ฟไร้ค่าคนนี้ด้วย น่าประทับใจจริงๆ ความรักนี่มันทำให้คนโง่ได้ขนาดนี้เลยเหรอครับ" "ถ้ามึงยังพูดมาก ฉันจะเปลี่ยนใจไม่เซ็น แล้วเราจะได้เห็นกันว่าระหว่างหุ้นกับชีวิตมึง อันไหนจะพังก่อนกัน" เหนือขู่เสียงลอดไรฟัน แววตาดุดันฉายแววอำมหิตจนคินต้องชะงักไปชั่วขณะ ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของรินและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ เหนือก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานที่มีเอกสารโอนหุ้นกองโตวางรออยู่ มือหนาหยิบปากกาขึ้นมาด้วยความลังเลชั่วขณะ การจรดปลายปากกาลงไปในครั้งนี้ หมายถึงการสูญเสียอำนาจครึ่งหนึ่งในมือ การกลับไปเป็นผู้ชายธรรมดาที่ไม่มีเกราะคุ้ม The Underworld อย่างที่เคยเป็น แต่ถ้าแลกกับการที่รินยังคงหายใจอยู่... มันก็คุ้มค่าไม่ใช่หรือไงวะ? "เหนือ... นายบ้าไปแล้วเหรอ!" รินตะโกนสุดเสียง น้ำใสๆ ที่พยายามกลั้นไว้ในที่สุดก็เอ่อล้นทะลักออกจากดวงตาคู่สวย หยดลงตามแก้มเนียน "ถ้านายหมดตัวแล้วฉันจะอยู่ยังไงเล่า! ฉันไม่อยากเป็นภาระของใคร นายได้ยินไหมวะ!" เหนือชะงัก ปลายปากกาหยุดห่างจากกระดาษเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับรินผ่านความสลัวของแสงไฟ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อความตายหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่วงใยและความโกรธขึงที่พยายามส่งผ่านมาถึงเขา ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้ทำให้เขาหัวเสียได้ตลอดเวลาจริงๆ แม้กระทั่งในวินาทีที่เป็นตายร้ายดี ก็ยังไม่วายปากดีใส่เขาได้ "เงียบปากแล้วนั่งดูเงียบๆ ไปซะริน นายไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งอะไรกับฉันทั้งนั้น" เหนือพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วกดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นแรก จรดหมึกสีดำลงไปทีละตัวอักษรอย่างเชื่องช้า หัวใจของเหนือเต้นระรัวราวกับกลองศึก ทุกตัวอักษรที่เขียนลงไปคือการสละหยาดเหงื่อแรงกายทั้งหมดที่เขาฟันฝ่ามาหลายปี เพื่อแลกกับลมหายใจของคนตรงหน้า คินยืนมองภาพนั้นด้วยความสะใจ รอยยิ้มแห่งชัยชนะระบายอยู่บนใบหน้า มือข้างที่ถือปืนเริ่มคลายลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเหยื่อติดกับและกำลังทำตามทุกอย่างที่ต้องการ แต่ทว่า... ในวินาทีที่เหนือจรดปากกาเซ็นลงบนแผ่นสุดท้าย เสียงประตูห้องวีไอพีก็ถูกถีบกระเด็นเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงโลหะกระแทกผนังดังสนั่นหวั่นไหวจนทุกคนในห้องสะดุ้งสุดตัว! "เฮ้ย! ใครวะ!" คินสบถลั่น หันปากกาไปทางประตูทันที เหนือชะงักก้าง มือที่ถือปากกาค้างเติ่ง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาท่ามกลางแสงไฟสว่างจ้าจากทางเดินด้านนอก บุคคลปริศนาส่งยิ้มเย็นเยียบให้คิน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องพลิกคว่ำในพริบตา— "โทษทีนะคิน พอดีว่าหุ้นครึ่งนั้น... นายไม่มีสิทธิ์ได้แตะหรอก เพราะฉันเพิ่งกว้านซื้อส่วนที่เหลือทั้งหมดมาเป็นของฉันเมื่อนาทีที่แล้วนี่เอง" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ