กฎสามข้อที่ไม่ควรอ่าน

"ถ้าคิดจะก้าวเข้ามาเหยียบในอาณาจักรของผม คุณต้องท่องจำกฎสามข้อนี้ให้ขึ้นใจ... ริน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความกดดันดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวสุดหรูของเพนต์เฮาส์เหนือผับชื่อดัง กลิ่นอายของโคโลญจน์ราคาแพงผสมผสานกับความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินยืนตัวตรงเป็นไม้บรรทัด ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงใหญ่ของเหนือที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ สายตาคู่นั้นคมปลาบราวกับสัตว์ป่ากำลังจ้องเหยื่อ แต่ขอโทษที... เหยื่อตัวนี้ไม่มีวันยอมจำนนหรอกนะครับ ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ขณะที่รินกำลังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะในวินาทีเป็นตายนี้— "คิน... นายมาทำอะไรที่นี่" รินหลุดปากถามออกมาด้วยความตกใจ เมื่อร่างสูงโปรดของนักธุรกิจหนุ่มคู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของเหนือปรากฏตัวขึ้นที่กรอบประตู พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "ฉันก็มาช่วยคนที่กำลังจะตกเป็นเบี้ยล่างในเกมของหมาป่าเจ้าเล่ห์แถวนี้ยังไงล่ะ ริน" คินจงใจเน้นเสียงและก้าวเท้าย่างสามขุมเข้ามาใกล้ โดยไม่สนใจสายตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อที่เหนือส่งตรงมาให้เลยแม้แต่น้อย เหนือผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนรินต้องเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ร่างสูงก้าวเข้าไปขวางคินไว้ด้วยท่าทีคุกคาม ขากรรไกรของมาเฟียหนุ่มขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบฉายแววอันตราย "ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของคุณ คิน ไสหัวออกไปก่อนที่ผมจะสั่งให้ลูกน้องโยนคุณลงไปข้างล่าง" "ใจร้อนเสียจริง เหนือ..." คินหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หส ก่อนจะเบนสายตามาสบตากับรินที่ยืนอยู่ด้านหลัง "แต่ดูท่าทางแล้ว คนที่นายควรเคลียร์ด้วย น่าจะไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นเด็กดื้อคนนี้ต่างหาก" รินเม้มปากแน่น ความรู้สึกหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาในอก ทำไมเขากลายเป็นวัตถุชิ้นหนึ่งที่สองคนนี้กำลังแย่งชิงกันอยู่ล่ะครับ? รินไม่ใช่ตุ๊กตานะเว้ย! "หยุดทั้งคู่เลยนะ!" รินตวัดเสียงกร้าว แทรกกลางระหว่างสงครามประสาทของสองอัลฟาหนุ่ม ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความถือดี "นี่มันชีวิตฉัน บ้านฉันก็ไม่ใช่ หนี้ฉันก็ต้องใช้หยาดเหงื่อตัวเองทำมาหาก่าย ไม่ใช่ให้พวกคุณมาเปิดประมูลยืนชี้หน้าสั่งโน่นสั่งนี่!" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ คินเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ ส่วนเหนือ... ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว แต่หากสังเกตดีๆ จะเห็นประกายความพึงพอใจบางอย่างวาบผ่านดวงตาคู่นั้นอย่างรวดเร็ว "กล้าดีนี่..." เหนือเอ่ยเสียงกระซิบต่ำ ลากสายตาดุดันสำรวจเรือนร่างเพชรน้ำเอกตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า "ปากเก่งแบบนี้สิ ถึงน่าสนุก" "ผมไม่ได้มาเล่นสนุกกับคุณนะ!" รินสวนกลับทันควัน ไม่ยอมหลบสายตาที่ร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงนั้นเลย "ถ้าคุณมีข้อเสนออะไรที่มันสมเหตุสมผล ก็ว่ามา แต่ถ้าจะให้ผมทำตามกฎบ้าบออะไรนั่นโดยไม่มีเหตุผล..." "เหตุผลนะมีแน่..." เหนือขยับกายเข้าไปใกล้รินทีละก้าว จนรินต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือราคาแพง ร่างสูงใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งค้ำยันชั้นหนังสือไว้ กักขังร่างบางให้อยู่ในอ้อมกักอย่างสมบูรณ์ กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่อันตรายและเย้ายวนใจลอยวนอยู่รอบตัว จนรินใจเต้นรัวโดยไม่รู้ตัว "แต่อยากฟังไหมล่ะ... ว่ากฎสามข้อที่นายต้องทำตาม มีอะไรบ้าง" คินที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่มุมห้อง ส่งเสียงกระแอมเบาๆ ในลำคอเชิงเตือนสติว่าเขายังยืนอยู่ตรงนั้น "ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวสินะ งั้นก็ตามสบาย... แต่จำไว้ริน ประตูห้องฉันเปิดต้อนรับนายเสมอ" พูดจบ คินก็ยอมเดินถอยหลังออกจากห้องไปอย่างรู้ความ พร้อมกับเสียงปิดประตูดัง *คลิก* เบาๆ เหลือเพียงความเงียบและแรงดึงดูดประหลาดที่ระอุขึ้นระหว่างคนทั้งคู่ในห้องทำงาน รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อใบหน้าคมคายของเหนือโน้มต่ำลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับผิวแก้มทำให้รินรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด แต่ด้วยศักดิ์ศรีและความซึนส่วนตัว รินจึงเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาเด็ดขาด "ว่ามาสิครับ... กฎสามข้อปัญญาอ่อนของคุณน่ะ" รินจงใจกัดฟันพูดประชดประเดิม เหนือหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอยู่ข้างใบหูของรินอย่างจงใจ ร่างสูงก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจและแฝงความคลั่งรักแบบไม่ปิดบัง "ข้อแรก... ห้ามมองหน้าผู้ชายคนไหนนอกจากฉัน แม้แต่ไอ้คินก็ห้าม" รินเบิกตากว้าง "นี่มันเผด็จการชัดๆ!" "ข้อสอง..." เหนือไม่สนใจเสียงโวยวาย ไล้ปลายนิ้วอุ่นร้อนเข้าเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลานของรินแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับดวงตาดุร้ายคู่นั้นโดยสิ้นเชิง "ห้ามปฏิเสธคำสั่งของฉันในทุกกรณี" "ฝันไปเถอะ!" รินเถียงกลับทันที หน้าตาบูดบึ้งด้วยความขัดเคือง "และข้อสุดท้าย..." เหนือหยุดเว้นจังหวะ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะกลืนกินวิญญาณ ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะแนบชิด "ห้ามตกหลุมรักฉันเด็ดขาด... เพราะถ้าวันนั้นมาถึง นายจะไม่มีวันได้เดินออกจากชีวิตฉันไปไหนอีกเลย" คำพูดนั้นสะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึกของริน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความดุดันที่เจือด้วยความเว้าวอนในแววตาของมาเฟียหนุ่มทำให้รินพูดไม่ออก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ แต่ก่อนที่รินจะได้อ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์ม... เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงตะโกนหวาดผวาของลูกน้องสนิทที่หน้าห้อง "นายครับ! แย่แล้วครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ชั้นล่าง มีคนจงใจปล่อยข่าวเรื่อง... เรื่องคลิปเสียงลับของคุณกับคุณรินออกไปแล้วครับ!" เหนือชะงัก ร่างสูงผละออกจากรินช้าๆ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตาดุร้ายราวมัจจุราชในเสี้ยววินาที รินหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'คลิปเสียงลับ' หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วกลับร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!