ดีลแลกหนี้

"เอกสารทวงหนี้สี่ล้านบาทวางอยู่ตรงหน้าคุณแล้ว... คุณริน" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบที่เจือแววเย้ยหยันเล็กน้อยดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของ *'NOIR'* ผับบาร์ชื่อดังใจกลางเมือง กลิ่นอายของโคโลญจน์ราคาแพงผสมผสานกับความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ริน เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตที่ฉายแววพยศจ้องมองชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้เขาจะเป็นฝ่ายหลังพิงฝา ไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ก็ตามที สี่ล้าน... เงินจำนวนมหาศาลที่พี่ชายตัวดีทิ้งภาระกองโตไว้ให้ก่อนจะหนีหายเข้ากลีบเมฆ ปล่อยให้เขาซึ่งเป็นน้องชายต้องมารับเคราะห์ ก้มหน้ารับกรรมชดใช้หนี้สินที่ไม่ได้ก่อ "ผมรู้แล้วครับ ไม่ต้องย้ำบ่อยก็ได้" รินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "ผมไม่ได้ตั้งใจจะเบี้ยวหนี้ แต่สี่ล้านในเวลาสั้นขนาดนี้... ต่อให้ผมขายไตทั้งสองข้างก็หามาให้คุณไม่ทันหันทบต้นทบดอกหรอกนะครับ" เหนือ หรือที่คุณรู้จักกันในนามเจ้าพ่อแห่งวงการบันเทิงยามวิกาล ปรายตามองคนตรงข้ามด้วยแววตานิ่งสนิท ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวนรูปสลักไร้ซึ่งความรู้สึก แต่ทว่ากรามที่ขบเข้าหากันแน่นกลับบ่งบอกว่าความอดทนของเจ้าตัวกำลังจะหมดลงในไม่ช้า ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มข้มขยับตัวเล็กน้อย ศอกหนาเท้าลงกับโต๊ะทำงานโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่รั้นเสียจนน่าหมั่นไส้ของคนตัวเล็ก "ใครบอกให้คุณขายไตกันล่ะครับ... คุณริน" เหนือเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่าทรงพลัง "ผมทำธุรกิจสีเทา แต่ไม่ได้ทำโรงงานค้าอวัยวะเถื่อน... อีกอย่าง ของพวกนั้นมันไม่มีค่าเท่ากับสิ่งที่ผมกำลังจะเสนอให้คุณหรอกนะ" รินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความระแวง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนภัยทันที "ข้อเสนออะไรของคุณ?" เหนือกระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ทำให้รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับดูคล้ายรอยยิ้มของปีศาจที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "มาเป็นคนดูแลส่วนตัวของผมสิครับ" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงไปอีกหลายวินาที รินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สมองประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมาเพื่อความแน่ใจ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจปนโกรธกรุ่น "คุณว่าอะไรนะ!" รินเผลอกระแทកเสียงใส่โดยลืมตัว สองมือทาบลงบนขอบโต๊ะแล้วโน้มตัวเข้าหาอย่างเอาเรื่อง "คนดูแลส่วนตัว? พูดบ้าอะไรของคุณ! นี่คุณคิดจะทำมั่วซั่วอะไรกับผมกันแน่ ห้ะ!" "อย่าเพิ่งตีโพยตีพายไปสิครับคุณริน" เหนือเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ตรงกันข้ามกับอีกฝ่ายที่กำลังเดือดดาล "ผมหมายถึงคนดูแลจริงๆ จัดการเรื่องตารางเวลา เตรียมเสื้อผ้า ชงกาแฟ ดูแลความเรียบร้อยทุกอย่างเกี่ยวกับตัวผมตลอดเจ็ดวันต่อสัปดาห์... แลกกับการที่หนี้สี่ล้านบาทของคุณจะถูกพักชำระไว้ก่อน จนกว่าคุณจะทำงานใช้หนี้ผมจนครบสัญญา" รินกัดฟันกรอด หัวใจเต้นโครมครามด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งอับอาย และไม่ยอมจำนน ฟังดูผิวเผินมันอาจจะเป็นแค่การทำงานใช้หนี้ทั่วไป แต่เขารู้ดีว่าการต้องมาอยู่ใกล้ชิดกับผู้ชายอันตรายอย่าง 'เหนือ' มันไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่ปากพูดแน่นอน สายคู่อาฆาตที่ชอบจ้องจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัวแบบนั้น... ใครจะไปไว้วางใจลง "แล้วถ้าผมไม่ตกลงล่ะครับ?" รินเค้นเสียงถาม ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทคู่นั้นอย่างไม่ยอมแพ้ เหนือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวรินทีละน้อย กลิ่นอายความเป็นผู้เหนือกว่าแผ่ซ่านกดดันจนรินต้องถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้องทำงานสีทึบ รินสะดุ้งสุดตัวเมื่อวงแขนแข็งแรงยกขึ้นกักขังเขาไว้ระหว่างแผ่นอกกว้างกับบานประตู พื้นที่หายใจรอบตัวแคบลงจนแทบไม่เหลือ ระยะห่างระหว่างใบหน้าในตอนนี้ใกล้เสียจนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นที่ปัดผ่านแก้บเนียน "ถ้าไม่ตกลง..." เหนือก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "พรุ่งนี้เช้า... เจ้าหนี้รายอื่นของคุณคงจะไปเคาะประตูห้องเช่า พร้อมกับข่าวลือสนุกๆ เกี่ยวกับพี่ชายตัวแสบของคุณที่หนีหายเข้ากลากเกลื่อนกลาด... คุณคิดว่าคุณจะรับมือไหวไหมล่ะครับ หืม?" รินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธแล่นพล่านริ้วไปทั่วร่าง เขาเกลียดที่สุดคือการถูกข่มขู่ บีบบังคับให้จนมุมแบบนี้ แต่ทว่า... ภาพของพี่ชายและภาระหนี้ก้อนโตที่ค้ำคออยู่ ก็ทำให้เขาไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีไปกว่านี้เลย ดวงตากลมโตตวัดกลับขึ้นมามองใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันจนใจสั่นไหว รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติและความกล้าทั้งหมดที่มี "คุณมัน... คนหน้าเลือดที่สุด!" รินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความเคืองแค้น เหนือหัวנסในลำคอเบาๆ แววตาคมกริบฉายประกายพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด ยิ่งเห็นอีกฝ่ายดื้อรั้นใส่ เขากลับยิ่งรู้สึกว่าคนตรงหน้าน่าสนใจจนแทบละสายตาไม่ได้ "ชมเกินไปแล้วครับ... ตกลงว่ายังไงล่ะครับ หนี้สี่ล้าน หรือ ตัวคุณ... เลือกเอา" รินหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อกลืนความขมขื่นลงคอ ก่อนจะลืมตาขึ้นจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววเด็ดเดี่ยว แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอกก็ตาม "ก็ได้... ผมตกลง!" รินกระแทกเสียงตอบรับ "แต่บอกไว้ก่อนนะ ถึงผมจะมาขัดดอกให้คุณ แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมก้มหัวให้คุณง่ายๆ หรอกนะ คุณเหนือ!" เหนือกระตุกยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูทรงเสน่ห์จนอันตรายอย่างถึงที่สุด มือหนายื่นออกไปใช้นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนของรินแผ่วเบา โดยที่อีกฝ่ายทำได้เพียงฮึดฮัดขัดขืนแต่ไม่กล้าปัดป้อง "ดีมากครับเด็กดี ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ย้ายมาอยู่กับผมที่เพนท์เฮาส์..." ยังไม่ทันที่เหนือจะเอ่ยประโยคคำสั่งถัดไปจบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่กลอนประตูจะถูกบิดเปิดออกโดยไม่รอให้อณุญาตจากเจ้าของห้อง "ขอโทษทีนะ6รับคุณเหนือ... พอดีผมมีธุระด่วนจะต้องคุยกับ 'คนดูแลคนใหม่' ของคุณพอดี" น้ำเสียงกวนประสาทและคุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบ ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ 'คิน' นักธุรกิจคู่แข่งคนสำคัญก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายๆ พร้อมกับส่งยิ้มยั่วโมโหมาให้เหนือที่กำลังยืนกักขังรินไว้ เหนือชะงัก รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงทันทีจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ...ขณะที่รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะในวินาทีเป็นตายนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของไฟเยอร์บลัดเสมอนะครับ