ความใกล้ชิดที่เกินเส้น

เสียงล็อกกลอนประตูห้องทำงานส่วนตัวดัง *กริ๊ก* เบา ๆ แต่ในความเงียบสงบยามตีสองของเพนต์เฮาส์เหนือผับหรู มันกลับดังชัดเจนราวกับเสียงระฆังเตือนภัย รินผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานกระจกใสระเบียงห้อง ด้านนอกคือวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟจากตึกสูงระฟ้า แต่ภายในห้องนี้ อุณหภูมิกลับพุ่งสูงขึ้นจนน่าใจหาย สายตาคมกริบของเหนือที่มองตรงมา เต็มไปด้วยประกายความดุดันผสมผสานกับความปรารถนาที่เจ้าตัวพยายามกดขี่ข่มเหงมาตลอดทั้งคืน "ถอยไปนะ คุณเหนือ..." รินเอ่ยเตือน เสียงหอบหายใจเล็กน้อยไม่ได้ช่วยให้ดูน่าเกรงขามขึ้นเลยสักนิด ในเมื่อตอนนี้ข้อมือข้างหนึ่งของเขาถูกอีกฝ่ายตรึงไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างของมาเฟียหนุ่มกำลังค้ำยันกรอบกระจกไว้ กักขังเขาไว้ในพื้นที่แคบ ๆ ระหว่างอกแกร่งกับกระจกเย็นเฉียบ "เมื่อกี้เรียกฉันว่าอะไรนะ หื้ม?" เหนือโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ และกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงปะทะเข้ากับปลายจมูก รินเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายเกินขีดจำกัดนี้ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน "ผมบอกให้คุณปล่อย... อื้อ!" ยังไม่ทันที่ประโยคต่อว่าประโยคเดิมจะหลุดจากริมฝีปาก ปากหนาก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกอย่างทันที มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่เป็นความเร่าร้อน ดุดัน และเอาแต่ใจ ตามสไตล์ของเสือร้ายที่อดกลั้นมานานเกินไป รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือพยายามทุบอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้คนตัวโตกว่าได้ สุดท้ายกำปั้นที่ตั้งใจจะทุบตีก็เปลี่ยนเป็นจิกกำเสื้อเชิ้ตสีดำของอีกฝ่ายแน่น เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวในยามที่เข่าแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น รสจูบทั้งลึกซึ้งและเรียกร้อง รินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรแห่งความรู้สึกที่เหนือเป็นคนชี้นำ ความโกรธเคืองเรื่องที่คินพยายามเข้ามาป่วนในงานเมื่อหัวค่ำ ผสมกับความหึงหวงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางปากแข็งของมาเฟียหนุ่ม ระเบิดออกมาผ่านสัมผัสที่ร้อนแรงจนแทบหลอมละลาย เมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างเริ่มอ่อนแรง เหนือจึงยอมผละริมฝีปากออกช้า ๆ ปล่อยให้รินได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าหวานแดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อและชุ่มฉ่ำ ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำตวัดมองค้อนด้วยความเคืองแค้นแต่กลับดูยั่วยวนโดยไม่รู้ตัว "คุณมัน... เผด็จการชะมัด" รินหอบหายใจถี่ รemนเสียงสั่นเล็กน้อย ปากยังเก่งได้ไม่เลิกแม้สภาพจะดูไม่จืด "คิดว่าทำแบบนี้แล้วผมจะกลัวคุณหรือไง" "ไม่ได้อยากให้กลัว..." เหนืองึมงำในลำคอ สายตาคมมองสำรวจริมฝีปากแดงก่ำนั้นด้วยความพึงพอใจ นิ้วโป้งหนายื่นไปเกลี่ยริมฝีปากล่างเบา ๆ อย่างทะนุถนอม สวนทางกับคำพูดปากร้ายที่หลุดออกมา "แต่อยากให้จำ... ว่านายเป็นของใคร ริน" คำว่า 'ของใคร' ทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบ ความซึนเดเระที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เขารู้ดีว่าเหนือไม่ใช่คนพูดจาหวานเลี่ยน แต่ทุกการกระทำและความคลั่งินที่แสดงออกมาในยามวิกาลแบบนี้ มันชัดเจนเสียจนไม่ต้องมีคำบอกรักใด ๆ มายืนยัน "ผมไม่ใช่สิ่งของของคุณนะ เหนือ" รินพยายามเถียงเสียงเบา แต่แววตาที่มองตอบกลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด "ไม่ใช่สิ่งของ... แต่เป็นหัวใจ เป็นทั้งชีวิตของฉันไปแล้วต่างหาก" เหนกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จริงจังจนน่าใจหาย ก่อนจะรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น จนไม่มีช่องว่างระหว่างกันอีกต่อไป รินซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างโดยไม่รู้ตัว ยอมจำนนต่ออ้อมกอดที่อบอุ่นและปลอดภัยที่สุดในโลกใบนี้ คืนนี้... เป็นคืนที่ทำลายกำแพงทุกอย่างระหว่างพวกเขาลงจนหมดสิ้น ความสัมพันธ์ที่เคยคลุมเครือ บัดนี้ถูกขีดเส้นใหม่ด้วยความผูกพันที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะถอนตัว ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหอมหวานและเคลิบเคลิ้ม เสียงกริ่งหน้าห้องเพนต์เฮาส์กลับดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ! *ติ๊ง... ต่อง...* เหนือขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ใครกันที่กล้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของเขากลางดึกดื่นแบบนี้ รินผละออกจากอ้อมกอดด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากการกดรหัสผ่านประตูหน้า—รหัสผ่านที่ควรจะมีแค่เขากับคนสนิทไม่กี่คนรู้เท่านั้น! ประตูกระจกบานใหญ่หน้าห้องนอนค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของใครบางคนในชุดสูทที่คุ้นตาเป็นอย่างดี รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏบนใบหน้าคมคายของผู้มาเยือน พร้อมกับประโยคทักทายที่ทำให้เลือดในกายของเหนือและรินเย็นเฉียบลงพร้อมกัน "ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะครับ... คุณเหนือ, น้องริน พอดีผมลืมของสำคัญไว้แถวนี้... ว่าแต่ ผมมารบกวนเวลาสวีทเกินไปหรือเปล่าครับ?" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ