ความหวังที่ไม่ชัดเจน

"สัญญาบ้าๆ นี่... มันมีความหมายอะไรกับคุณจริงๆ บ้างไหมครับ คุณเหนือ" เสียงของรินดังแทรกความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของผับดังขึ้น น้ำเสียงนั้นไม่ได้สั่นเครือ แต่มันเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจนน่าใจหาย เอกสารข้อตกลงฉบับภาษาอังกฤษที่ระบุเงื่อนไขการเป็น 'เด็กในปกครอง' ถูกผลักกลับไปตรงหน้าเจ้าของห้องอย่างไม่ไยดี กระดาษแผ่นนั้นเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่รินเป็นคนก้าวขาเข้าไปล่ามไว้เองเมื่อหลายเดือนก่อน แต่ในนาทีนี้ มันกลับหนักอึ้งจนแบกรับต่อไปไม่ไหว เหนือเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต แววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวฉายแววไม่พอใจทันที สันจรามคมสันขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน นิ้วเรียวยาวที่คีบบุหรี่ไฟฟ้าไว้ถูกวางลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังทึบ "เธอพูดเรื่องอะไรของริน ดึกดื่นแบบนี้สมองเริ่มเพี้ยนแล้วหรือไง" เหนือเค้นเสียงลอดไรฟัน ความดุดันที่เคยใช้ขู่ขวัญคู่แข่งทางธุรกิจถูกงัดออกมาใช้กับคนตรงหน้า ทว่าลึกๆ แล้ว สันชาตญาณดิบในตัวกลับกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยบางอย่าง "ผมไม่ได้เพี้ยนครับ" รินหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มที่มุมปากช่างฝาดเฝื่อนและเย้ยหยันตัวเอง "ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราอยู่ด้วยกันในฐานะอะไร... คู่ค้าระหว่างมาเฟียกับเด็กเสิร์ฟ? หรือแค่คนเหงาที่หาที่ลง? คุณบอกให้ผมอยู่ใกล้ๆ แต่พอคินมันเข้ามาวนเวียน คุณก็แค่ใช้สิทธิ์ตาม 'สัญญา' มากันท่ามัน... มันก็แค่นั้นใช่ไหมครับ เหนือ" สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบ เหนือผุดลุกขึ้นเต็มความสูง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินอย่างรวดเร็ว มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่มันเด่นชัดถึงความไม่พอใจ "ระวังคำพูดของเธอหน่อยริน" เหนือกัดฟันกรวด ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนชิด ระยะห่างระหว่างลมหายใจแทบไม่เหลือพื้นที่ "สัญญาบ้าอะไรที่เธอพูดถึง ฉันไม่เคยเห็นเธอเป็นแค่เด็กเสิร์ฟ หรือแค่ข้อแลกเปลี่ยน! เธอก็รู้ดีแก่ใจ..." "รู้สิครับ! ผมรู้ดีว่าตัวเองเป็นแค่คนที่คุณ 'ซื้อ' เวลาไว้ด้วยเงินตรา" รินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสุกใสไหวระริกด้วยหยาดน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ ความซูบผอมและรอยคล้ำใต้ตาฟ้องชัดเจนว่าหลายคืนมานี้รินไม่ได้นอนเลย ตั้งแต่ได้ยินข่าวลือเรื่องที่ครอบครัวของเหนือถูกจับคลุมถุงชนกับตระกูลนักธุรกิจใหญ่ ความหวังลมๆ แล้งๆ ที่เคยมีมันก็มลายหายไปสิ้น เหนือชะงักไปชั่วขณะ ความเย่อหยิ่งและปากแข็งที่เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดชีวิตกำลังทำร้ายเขาเอง ปากหนาเม้มเข้าหากันแน่น คำว่า 'รัก' หรือคำอธิบายหวานๆ มันไม่ใช่สไตล์ของไอ้เสือร้ายอย่างเขา เหนือถนัดแต่การแสดงความเป็นเจ้า ครอบครอง และบังคับ "เรื่องแต่งงานนั่น... มันเป็นเกมธุรกิจ ไอ้นิตyapนั่นมันเขียนข่าวเต้าขึ้นมาเอง เธอก็รู้นี่ว่าฉันเกลียดการถูกบังคับ" เหนือพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย มือที่บีบแขนรินเปลี่ยนเป็นฝ่ายกอบกุมฝ่ามือเย็นเฉียบนั้นไว้แทน "แต่คุณก็ไม่ได้ปฏิเสธนี่ครับ!" รินสะบัดมือออกจากการเกาะกุมอย่างแรง แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานระเบิดออกมาผ่านน้ำตาหยดใสที่ร่วงหล่น "คุณปล่อยให้คนอื่นเข้าใจว่าเราเป็นแค่ความสัมพันธ์ชั่วคราว... คุณให้ความหวังผมในแบบที่คุณต้องการจะให้ แล้วพอถึงเวลาที่คุณต้องเลือกตระกูลของคุณ ผมก็จะกลายเป็นแค่เศษกระดาษที่ถูกฉีกทิ้งใช่ไหมครับ เหนือ" ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ เหนือยืนนิ่งค้าง ร่างกายชาวาบไปทั้งแถบ คำพูดของรินเชือดเฉือนหัวใจของมาเฟียหนุ่มยิ่งกว่าคมมีด ความเงียบของเหนือในตอนนี้... คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับริน รินแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง ยื่นมือไปหยิบกระเป๋าเงินบนโซฟา หัวใจดวงน้อยร้าวรานจนแทบแตกสลาย ความกลัวที่จะรักคนใจร้ายอย่างเหนือมันกลายเป็นความจริงที่เจ็บปวดที่สุด "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะครับ... ต่อจากนี้ เราจบกันแค่นี้เถอะครับ" พูดจบ รินก็หันหลังให้ทันที ก้าวเท้าฉับๆ ไปที่ประตูโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของคนที่ยืนอยู่เบื้องหลัง เหนือเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการสูญเสียกำลังแผดเผาจนสติแทบหลุดร่อน ร่างสูงพุ่งพรวดตามไปหมายจะคว้าตัวคนดื้อรั้นเอาไว้ แต่ทว่า... ก่อนที่มือของเหนือจะเอื้อมไปถึงปลายเสื้อของริน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปรดของ 'คิน' ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนา ดวงตาร้ายกาจกวาดมองคนทั้งสองสลับกันไปมาด้วยความสนุกสนาน "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสำคัญของคู่รัก(ชั่วคราว)หรือเปล่าครับเนี่ย?" คินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างรินและเหนือพอดิบพอดี "พอดีผมมี 'หลักฐานชิ้นสำคัญ' ที่คุณเหนืออาจจะอยากดู... เกี่ยวกับอนาคตที่ท่านประธานกำลังจะเลือกซะด้วยสิครับ" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ