ประชดด้วยคำพูด

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกับเคาน์เตอร์บาร์หรูดัง *เคร้ง* สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่เต็มอกของเหนือ มาเฟียหนุ่มเจ้าของผับหรูแห่งนี้พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างบางของรินที่กำลังยืนกอดอกพิงผนังอยู่อีกฝั่งด้วยท่าทีเย่อหยิ่งไม่แพ้กัน บรรยากาศในห้องวีไอพีส่วนตัวเวลานี้คุุกกรุ่นเสียยิ่งกว่าเตาหลอม ถึงแม้เครื่องปรับอากาศจะทำงานอย่างเต็มกำลัง แต่ไอความร้อนจากอารมณ์ระอุของคนทั้งคู่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบละลาย "พูดใหม่อีกทีซิ ริน" เสียงทุ้มต่ำของเหนือลอดไรฟันออกมาอย่างอดกลั้น เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายทีละก้าวอย่างคุกคาม "เมื่อกี้เธอว่ายังไงนะ... จะไปกินข้าวกับไอ้คินงั้นเหรอ?" รินเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มหยันปรากฏบนริมฝีปากบางเฉียบ แม้ในใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นต่อรัศมีอันน่ากลัวของคนตรงหน้า แต่ศักดิ์ศรีและทิฐิที่ค้ำคออยู่ทำให้เขาเลือกที่จะสวนกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน "ทำไมครับ? ผมจะไปไหน กับใคร มันก็เรื่องของผม หรือว่าคุณเหนือหึง?" รินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย "อย่าสำคัญตัวผิดเลยครับ เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย คุณก็แค่... เจ้านายจอมบงการที่บังเอิญผมต้องมารับมือด้วยก็เท่านั้น" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง เหนือชะงักกึก กรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือหนากำหมัดแน่นข้างลำตัวจนเส้นเลือดปูดโปーン ความไม่มั่นใจในความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ ประกอบกับความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัด ทำให้สติที่เหลืออยู่ขาดผึ่ง "ไม่ได้เป็นอะไรกันงั้นเหรอ?" เหนือแค่นหัวเราะเสียงต่ำ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความดุดัน "หึ... คืนนั้นที่เธออยู่บนเตียงผม เธอไม่ได้พูดแบบนี้ริน! หรือว่าสำหรับเธอแล้ว ร่างกายของผมมันก็แค่ที่ระบายแก้เบื่อระหว่างรอไอ้คินมันมาเสนอตัว?" เพี๊ยะ! ฝ่ามือบางฟาดลงบนแก้วสากของเหนืออย่างเต็มแรง แรงปะทะทำให้หน้าของมาเฟียหนุ่มหันไปตามแรงเหวี่ยง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ รินหอบหายใจถี่ด้วยความโกรธจัด หยดน้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตาด้วยความน้อยใจ แต่เขาเลือกที่จะกะพริบไลืมันกลับไป ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายเห็นเด็ดขาด "ถ้าคุณคิดว่าผมมันง่ายขนาดนั้น ทำไมไม่ปล่อยผมไปล่ะครับ!" รินตะโกนใส่หน้า เสียงสั่นพร่าด้วยความอัดอั้นตันใจ "จะได้ไม่ต้องมาคอยระแวงว่าผมจะไปนอนกับใคร หรือไปสนิทกับใคร เชิญคุณอยู่กับความระแวงบ้าๆ ของคุณคนเดียวไปเลย!" รินสะบัดหน้าหนี เตรียมจะก้าวเท้าเดินเลี่ยงไปทางประตูเพื่อหนีจากสถานการณ์ที่บีบคั้นหัวใจนี้ แต่เหนือไว,กว่า มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อศอกเรียวแล้วกระชากกลับมาอย่างแรง ร่างบางเซเข้าปะทะกับแผงอกกว้างอันแข็งแกร่งอย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความรuุนแรงของอารมณ์ เหนือใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยของรินไว้แน่น ไม่ยอมให้หนีไปไหน ดวงตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้เจือไปด้วยความเจ็บปวดและร้าวรานอย่างเห็นได้ชัด ความซึนเดเระที่เคยมีพังทลายลงเหลือเพียงความคลั่งรักที่ระเบิดออกมา "ปล่อยนะคนบ้า!" รินดิ้นรนทุบตีอกกว้าง ทว่ายิ่งดิ้น เหนือก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นราวกับต้องการหลอมรวมร่างของอีกฝ่ายให้กลายเป็นเนื้อเดียวกับตัวเอง "ไม่ปล่อย... ไม่มีทางปล่อย" เหนชะโงกหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหิมฝีปาก เสียงทุ้มพร่าสั่นเครือเล็กน้อย "เธอคิดว่าผมอยากพูดจาทำร้ายเธอหรือไงริน? เธอมันใจร้าย... รู้ตัวบ้างไหม ว่าคำพูดผลักไสของเธอมันกรีดแทงหัวใจผมมากแค่ไหน" รินชะงัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามที่ได้สบตา ลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นไม่มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความกลัวที่จะสูญเสีย... ความกลัวที่สะท้อนออกมาจากหัวใจของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่ยอมสยบให้คนตรงหน้าคนเดียว "คุณเหนือ..." รินพึมพำเสียงแผ่ว ความแข็งกร้าวเมื่อครู่เริ่มสลายหายไปทีละน้อยเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเหนือเกลี่ยแก้วเนียนที่ขึ้นรอยแดงจากฝ่ามือของเขาเองอย่างเบามือ "อย่าไปไหนเลยนะริน..." เหนือเอ่ยเสียงสั่น พลางก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินรินจนสติแทบกระเจิง "ผมหึง... ผมคลั่งเวลาที่เธอไปมองไอ้เวรนั่น ยอมรับเถอะนะ ว่าเธอเองก็รู้สึกเหมือนกัน" รินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความทิฐิที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เขาแพ้... แพ้ให้กับสายตาและน้ำเสียงเว้าวอนที่หาดูได้ยากจากผู้ชายคนนี้ ทว่า ในจังหวะที่ใบหน้าของทั้งคู่กำลังเคลื่อนเข้าหากันอย่างช้าๆ ระยะห่างที่เหลือเพียงลมหายใจกั้นกำลังจะถูกเติมเต็มด้วยความหวานล้ำที่รอคอย แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องวีไอพีดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงโปรดของ "คิน" ที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะและสายตาท้าทาย นัยน์ตาคมกวาดมองภาพคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดกันด้วยความเย้ยหยัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "อุ๊ย... ผมมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับ พอดีนัดรินไว้... ดูเหมือนผมจะมาช้าไปหน่อยสินะ" เหนือตวัดสายตาดุดันราวกับซาตานร้ายพุ่งชนร่างของคินทันที มือที่โอบเอวรินอยู่กระชับแน่นขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ผุดขึ้นบนมุมปาก ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ