ความเมาคือทางออก

“แกคิดว่าแกเป็นใครถึงมีสิทธิ์มาแตะต้องคนของฉัน ในงานของฉัน... ในพื้นที่ที่ฉันเหยียบอยู่?” เสียงทุ้มต่ำแต่กร้าวแกร่งของเหนือดังขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงในห้องวีไอพีระดับเอ็กซ์คลูซีฟ แรงบีบจากฝ่ามือหนาที่กระชากคอเสื้อคินจนตัวลอยแทบจะบดขยี้กระดูกไหปลาร้าอีกฝ่ายให้แหลกคามือ รินยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่พร่าเลือน ความร้อนรุ่มจากแก้วค็อกเทลรสแรงที่ดื่มติดต่อกันหลายแก้วเมื่อครู่เริ่มแผ่อิทธิพลเข้ายึดครองสมอง ร่างกายของเขาร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความโกรธแค้นที่คินพยายามมอมเหล้าเขาและใส่ร้ายเหนือเรื่องธุรกิจธุรกิจใต้ดินพุ่งพล่านจนรินแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่ “คนของแกเหรอ?” คินแค่นยิ้มมุมปาก ทั้งที่ถูกบีบคอจนหน้าเขียว “รินเขาไม่ได้เป็นสมบัติส่วนตัวของแกนะเหนือ... หรือว่าลึกๆ แล้วแกก็แค่กลัว? กลัวว่าถ้าวันหนึ่งเขาเห็น ‘ความจริง’ ว่าแกมันก็แค่สัตว์ร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ใต้สูทราคาแพง เขาก็จะวิ่งหนีไปหาคนที่ให้ชีวิตปกติได้มากกว่า” “หุบปาก!” เหนือตวาดลั่น ก่อนจะเหวี่ยงร่างคินกระแทกกับโซฟาหนังชั้นดีจนโต๊ะกระจกสั่นสะเทือน รินก้าวเข้าไปขวางหน้าคินไว้ด้วยท่าทางโซเซเล็กน้อย ดวงตากลมโตที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำใสจากการมึนเมาจ้องมองเหนืออย่างดื้อรั้น “คุณนั่นแหละ... หุบปากไปเลยเหนือ” รินเอ่ยเสียงพร่า ร่างบางถอยหลังไปพิงอกแกร่งของคินโดยไม่ตั้งใจเพราะการทรงตัวที่แย่ลง เหนือชะงัก สายตาคมกริบดั่งใบมีดบาดลึกไปที่แผ่นหลังของรินที่สัมผัสกับศัตรู “ริน ถอยออกมาจากตรงนั้น เดี๋ยวนี้” เหนือสั่ง เสียงเข้มกดต่ำจนน่าขนลุก “ทำไม? จะสั่งให้ผมทำอะไรอีกล่ะ? ผมไม่ใช่หุ่นยนต์ของคุณนะ” รินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเศร้าและเมามาย “คุณบอกว่าผมเป็นคนของคุณ... แต่คุณเคยถามไหมว่าผมอยากเป็นไหม? ในเมื่อโลกของคุณมันมีแต่การฟาดฟัน ผมก็แค่อยากเมา... อยากเมาจนลืมว่าต้องมาพัวพันกับพวกคุณสองคน!” รินคว้าแก้ววิสกี้จากโต๊ะขึ้นมากระดกจนหมดหยดสุดท้าย ก่อนจะขว้างแก้วลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงแก้วแตกดังกลบเสียงเพลงในห้องจนเงียบกริบ เหนือขยับตัวเข้ามาใกล้หมายจะรวบตัวริน แต่คินกลับยื่นมือมาดึงรินไว้ “ดูเหมือนเขาจะไม่ได้อยากไปกับแกนะ” “อย่า-มา-แตะ-ต้อง-เขา” เหนือพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อคินอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่รอช้า หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่โหนกแก้มของคินจนเลือดกบปาก บรรยากาศในห้องคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของเลือดและความคลั่งแค้น รินมองภาพความรุนแรงนั้นด้วยความรู้สึกที่บิดเบี้ยว เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกดึงเข้าสู่จุดดิ่งลึกของสถานการณ์ที่แก้ไขไม่ได้ ยิ่งเมา ความยับยั้งชั่งใจยิ่งหายไป รินเดินเซเข้าไปหาเหนือแล้วใช้สองมือผลักหน้าอกแกร่งนั้นออกไปอย่างสุดแรง “พอได้แล้ว!” รินตะโกน “ถ้าอยากสู้กันนัก ก็ออกไปฆ่ากันข้างนอกโน่น อย่ามาทำให้ชีวิตผมมันพังไปมากกว่านี้เลย!” เหนือหยุดชะงัก สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธจัดเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนไม่มิด เขาจ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำจากการเมามายของริน ความหึงหวงที่เขามีต่อคนคนนี้มันรุนแรงจนเขาเองก็ควบคุมไม่อยู่ “ที่ฉันทำไปทั้งหมด... เพราะฉันหวง” เหนือกระซิบข้างหูริน เสียงนั้นไม่ได้กร้าวแกร่งเหมือนก่อนหน้า แต่มันกลับเต็มไปด้วยความสั่นเครือที่รินไม่เคยได้ยิน “ฉันไม่ได้มองเห็นแกเป็นแค่ของเล่น แต่มันคือลมหายใจ... ถ้าแกไม่เข้าใจ ก็น่าสมเพชเกินไปแล้ว” รินนิ่งค้างไป หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธกลับกระตุกวูบ คำพูดของเหนือดูเหมือนจะแทรกผ่านกำแพงที่เขาสร้างไว้จนทะลุปรุโปร่ง แต่ก่อนที่รินจะได้เอ่ยอะไรตอบโต้ ประตูกระจกห้องวีไอพีก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทของเหนือวิ่งหน้าตื่นเข้ามา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่ไม่อาจปิดบังได้ “นายครับ... แย่แล้วครับ ทางตำรวจล้อมผับเราไว้หมดแล้ว มีคนปล่อยข่าวเรื่องสินค้าผิดกฎหมายในสต็อกชั้นใต้ดิน... และพวกเขากำลังตรงมาที่ห้องนี้ครับ!” เหนือหันกลับมามองริน สายตาของเขามีความหมายบางอย่างที่รินอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความกลัวการจับกุม แต่มันคือความมุ่งมั่นที่จะปกป้องคนตรงหน้าไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม “ริน” เหนือคว้าข้อมือรินไว้แน่น “ไปที่ลับหลังเวที เดี๋ยวนี้... ไม่ว่าใครจะเรียก อย่าเปิดประตูเด็ดขาด จนกว่าฉันจะกลับมา” ในจังหวะที่รินกำลังจะตั้งคำถาม เหนือก็ก้มลงประทับจูบหนักหน่วงที่ริมฝีปากของเขาอย่างเร่าร้อนและรวดเร็ว ก่อนจะผลักตัวเขาไปทางประตูลับ ทิ้งให้รินยืนงงงันอยู่กลางความวุ่นวายที่กำลังจะระเบิดขึ้น ทว่าในวินาทีที่รินก้าวเท้าพ้นประตูนั้นไป เสียงปืนนัดแรกก็ดังสนั่นขึ้นจากทางเข้าหลักของผับ... และเสียงนั้น ดูเหมือนจะมาจากทิศทางที่เหนือเพิ่งเดินออกไป! ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ