ตื่นมาพร้อมความจริง

"ถ้าคุณยังกล้าขยับตัวเข้าใกล้ผมอีกแม้แต่นصفเซนติเมตรเดียว ผมจะเอาแจกันใบนี้ฟาดหน้าคุณจริงๆ ด้วย นายเหนือ!" เสียงหอบหายใจระรัวพร้อมกับน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้นทันทีที่รินลืมตาตื่นขึ้นมา ความจริงข้อแรกที่กระแทกเข้าใส่โสตประสาทไม่ใช่แสงแดด แต่เป็นสัมผัสอุ่นร้อนจากท่อนแขนแข็งแกร่งที่ตระกองกอดเอวบางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะสลายหายไปในอากาศ เหนือไม่เพียงแต่ไม่ถอยรอยยิ้มกวนประสาทกลับระบายขึ้นบนมุมปากหยักลึก ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความดุดันและเยקטชาในยามปกติ ตอนนี้กลับพราวระยับไปด้วยประกายความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "ตื่นมาก็แยกเขี้ยวใส่กันเลยนะครับตัวแสบ... ดูสภาพตัวเองตอนนี้เสียก่อนเถอะว่าใครกันแน่ที่ควรจะกลัว" รินก้มมองสภาพของตัวเองแล้วแทบอยากจะเอาหัวมุดหมอนหนี ผิวเนียนละเอียดเต็มไปด้วยร่องรอยสีสุมกุหลาบที่อีกฝ่ายฝากฝังไว้เมื่อคืน ความทรงจำอันร้อนแรงและวาบหวิวไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ รสชาติของความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามเส้นกั้นระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง... หรือแม้แต่สถานะคู่กัด มันลึกซึ้งและป่าเถื่อนเกินกว่าที่สมองจะประมวลผลทัน ร่างโปร่งพยายามขยับถอยหนีแต่ยิ่งดิ้นรน อ้อมแขนของมาเฟียหนุ่มก็ยิ่งรัดแน่นราวกับคีมเหล็ก ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ริน ขนลุกซู่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "ปล่อยผมนะ! ผมต้องรีบกลับห้อง..." รินพยายามทำเสียงให้แข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าใบพานแก้วจะแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู "กลับทำไมล่ะครับ ห้องของผมก็เหมือนห้องของคุณ ตั้งแต่เมื่อคืนเรา... ผ่านอะไรด้วยกันมามากพอที่จะทำให้คุณไม่ต้องใช้คำว่า 'ผม' กับ 'คุณ' อีกต่อไปแล้วนะ" เหนือกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความเอาแต่ใจแบบเด็กๆ ที่มีเพียงรินเท่านั้นจะได้เห็น "ใครไปตกลงกับคุณตั้งแต่เมื่อคืนกันเล่า! นั่นมัน... มันเป็นเพราะสถานการณ์พาไปต่างหาก!" รินเถียงหน้าดำหน้าแดง พยายามยกมือขึ้นดันแผงอกเปลือยเปล่าที่มีรอยข่วนจางๆ ฝีมือตัวเอง แต่ปลายนิ้วกลับสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่แพ้กัน เหนือหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายอมคลายอ้อมแขนออกนิดหน่อยเพื่อให้คนตัวเล็กได้หายใจ แต่ยังคงใช้สายตาร้อนแรงจ้องมองราวกับจะกลืนกิน "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ... แต่จำได้ไหมว่าเมื่อคืนใครกันแน่ที่ร้องขอให้ผมกอดแน่นๆ?" "ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาส!" รินเหวี่ยงหมัดใส่ไหล่หนาด้วยความหมั่นไส้ แต่เหนือกลับคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ได้ทัน รวบมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน บรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางพลันเงียบสงบลง มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ความดุดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความลึกซึ้งและกระแสความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก รินชะงักค้าง ดวงตากลมโตมองสบกับดวงตาคมเข้มที่ฉายแววความจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง เหนือไม่ใช่แค่ผู้ชายปากร้ายที่ชอบบังคับเขาอีกต่อไปแล้ว รอยแผลในอดีตและกำแพงที่รินสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย ภายใต้สัมผัสที่อ่อนโยนแต่มั่นคงนี้ "ผมไม่ใช่คนพูดเก่ง... คุณก็รู้" เหนือเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจัง ดวงตาคมมองลึกลงไปในดวงตาของริน "แต่เรื่องระหว่างเรา... ผมไม่ได้เล่นๆ ตั้งแต่แรกแล้ว" หัวใจของรินกระตุกวูบ คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นทำเอาความต่อต้านทั้งหมดที่มีมลายหายไปสิ้น รินเม้มปากแน่น พยายามซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะระบายออกมาบนใบหน้า ปากยังคงทำฟอร์มดื้อรั้น "แล้วใครเขาบอกว่าผมจริงจังกับคุณล่ะ..." "ปากแข็งแบบนี้... สงสัยต้องโดนลงโทษอีกรอบถึงจะยอมจำนนสินะครับ" เหนือพูดพร้อมกับก้มหน้าลงต่ำ ทำท่าจะประทับริมฝีปากลงมาจริงๆ "หยุดเลยนะ! ผมเจ็บเอวไปหมดแล้วพะ... พอได้แล้ว!" รินโวยวายเสียงหลง รีบใช้มือดันคางอีกฝ่ายไว้ด้วยความตื่นตระหนก เรียกเสียงหัวเราะทุ้มต่ำอย่างชอบใจจากมาเฟียหนุ่มผู้คลั่งรัก ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเต็มไปด้วยเคมีที่ชวนให้ใจเต้นแรง เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องนอนก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงของลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "นายครับ! แย่แล้วครับ! คุณคินพาคนบุกเข้ามาถึงล็อบบี้ชั้นล่างแล้วครับ บอกว่ามาทวง 'ของสำคัญ' ของเขาคืน!" รอยยิ้มบนใบหน้าของเหนือหายวับไปในพริบตา ดวงตาคมกริบเปลี่ยนกลับมาเป็นความเย็นชาและดุดันราวนักล่าที่ถูกล้ำ --- ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ