คนปากแข็งยอมจำนน

"ถ้าคุณยังไม่ยอมปล่อยมือ ผมจะถือว่านี่คือการคุกคามทางเพศ แล้วอย่าหาว่าผมไม่เตือนนะครับคุณเหนือ" รินพยายามสะบัดข้อมือออกจากการกอบกุมของคนตัวโตกว่า แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้รุนแรงจนน่าเกลียด แต่มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนถูกจับรู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนให้จนมุมในมุมอับของห้องทำงานส่วนตัวที่ผับหรู เหนือไม่ได้ขยับตัวออกห่าง ซ้ำยังขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าพ่อผับดังพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสของรินจนใจสั่น "คุกคามงั้นเหรอ?" เหนือแค่นยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของรินอย่างไม่ลดละ "ถ้านี่เรียกว่าคุกคาม แล้วที่คินมันรวบเอวคุณต่อหน้าต่อตาผมเมื่อคืนล่ะ คุณเรียกว่าอะไร?" รินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นโต้ตอบอย่างไม่เกรงกลัว "นั่นมันธุระของผม ไม่เกี่ยวกับคุณ และที่สำคัญ... เราไม่ได้เป็นอะไรกัน" "เราไม่ได้เป็นอะไรกัน..." เหนือทวนคำนั้นเบาๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย้ยหยันตัวเองมากกว่าจะเป็นการขบขัน "งั้นเหรอครับ? งั้นที่ผมทำไปทั้งหมด ทั้งปกป้อง ทั้งหวง ทั้งคอยกันท่าไอ้คินนั่นออกจากตัวคุณ คุณคิดว่าผมทำไปเพราะความว่างงานหรือยังไง?" "ก็คงงั้นมั้งครับ เพราะคุณน่ะมันพวกชอบควบคุมชีวิตคนอื่น" "เปล่าเลยริน" เหนือขยับมือจากข้อมือเลื่อนขึ้นมาสัมผัสที่ข้างแก้มใสเบาๆ นิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามแนวขากรรไกรของรินอย่างทะนุถนอมจนคนถูกสัมผัสถึงกับชะงักค้าง ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงแววตาที่สั่นไหวและลึกล้ำราวกับมหาสมุทรที่กำลังปั่นป่วน "ผมแค่... ทนไม่ได้ที่ต้องเห็นใครมาแตะต้องสมบัติที่ผมเล็งไว้ตั้งแต่แรกเห็น" รินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก คำว่า 'สมบัติที่เล็งไว้' มันฟังดูอวดดีและเผด็จการ แต่น้ำเสียงที่เหนือใช้กลับนุ่มนวลอย่างประหลาด "คุณมันบ้า" รินพึมพำ แต่แรงขัดขืนกลับลดลงอย่างเห็นได้ชัด "ใช่ ผมมันบ้า บ้าที่ยอมรับว่าขาดคุณไม่ได้สักวัน" เหนือโน้มใบหน้าลงไปจนหน้าผากของเขาจรดกับหน้าผากของอีกฝ่าย ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนใบหน้า "จำไว้เลยนะริน ต่อให้คุณจะปากจัดหรือพยศแค่ไหน ผมก็จะไม่ปล่อยให้คุณหลุดมือไปเด็ดขาด ผมยอมเป็นหมาบ้าให้คุณด่า แต่ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากคุณไปจากผมแม้แต่คนเดียว" นี่ไม่ใช่คำบอกรักที่หวานซึ้ง แต่มันคือคำประกาศิตของมาเฟียผู้หลงใหลในตัวคนตรงหน้าจนโงหัวไม่ขึ้น เหนือไม่รอให้รินได้โต้ตอบ เขาเคลื่อนใบหน้าเข้าหาหมายจะกดจูบลงบนริมฝีปากที่ขยับเถียงเขามาตลอดทั้งคืน ทว่าในวินาทีที่ช่องว่างระหว่างกันกำลังจะหายไป... *ปัง!* เสียงประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนัง รินสะดุ้งสุดตัวและผลักเหนือออกห่างในทันที ทั้งคู่หันไปมองทางประตูด้วยสายตาตื่นตะลึง คินยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาเรียวเล็กจ้องเขม็งมาที่รินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ในมือของเขามีเอกสารฉบับหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นชนวนระเบิดลูกใหม่ที่เหนือคาดไม่ถึง "ฉากรักใคร่ดูดดื่มนี่น่าประทับใจดีนะครับคุณเหนือ" คินก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีคุกคาม "แต่ผมว่าคุณคงลืมไปว่า... รินไม่ได้เป็นแค่ 'สมบัติ' ของคุณอย่างที่เข้าใจ แต่มันอาจจะเป็น 'ระเบิดเวลา' ที่จะทำลายผับของคุณจนราบคาบในวันพรุ่งนี้ก็ได้" เหนือหรี่ตาลงทันที บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความร้อนแรงของอารมณ์รัก กลายเป็นไอเย็นยะเยือกของสงครามธุรกิจที่กำลังจะปะทุขึ้น รินมองทั้งสองคนสลับกันไปมา ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างเริ่มตีรวนอยู่ในอก ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ