คำสารภาพที่ค้างคา

กลิ่นอายของแอลกอฮอล์ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นมัสต์ที่คุ้นเคยไม่ได้ทำให้รินรู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อเวลานี้ ระยะห่างระหว่างเขากับผู้ชายร่างสูงที่ยืนค้ำหัวอยู่แทบจะเหลือเพียงศูนย์ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บริเวณซอกคอทำเอาสติที่เคยกระจัดกระจายเริ่มกลับมารวมกันเป็นกลุ่มก้อนอีกครั้ง พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวระส่ำจนน่าหงุดหงิด "มองอะไรนักหนา หน้าฉันมีตัวหนังสือเขียนไว้ว่าไง หืม?" เสียงทุ้มต่ำที่ติดจะแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นชิดริมใบหู เหนือ เจ้าของผับหรูและมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล กำลังใช้วงแขนแกร่งกักตัวรินไว้กับผนังห้องพักวีไอพี ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกับแก้มใสอยู่รำคาญใจ ทว่าแววตาคมกริบที่มักจะใช้มองคู่แข่งทางธุรกิจ กลับฉายแววความอ่อนโยนและ... ความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้มานานจนล้นปรี่ รินเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบเลี่ยงสัมผัสวาบหวาบ แต่ก็ทำได้แค่เพียงเสี้ยววินาทีเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของอีกฝ่ายเอื้อมมาเชยคางมนให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ ปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นอย่างคนฟอร์มจัด แม้ในใจจะเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกอยู่แล้วก็ตาม "ปล่อยผมนะคุณเหนือ นี่มันห้องส่วนตัว... แล้วอีกอย่าง เราไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมาทำรุ่มร่ามแบบนี้ใส่กันด้วยซ้ำ" รินเอ่ยเสียงแข็ง พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเองอย่างสุดความสามารถ "อย่ามาทำเป็นพูดจาส2แง่3ง่าม ทั้งที่ก่อนหน้านี้คุณยังทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของกับยัยดาราคนนั้นอยู่เลย" เหนือชะงักไปนิด ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะหลุดหัวเราะในลำคออย่างนึกขัน ความหึงหวงที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาLมาดนิ่งถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานซะอย่างนั้น ร่างสูงขยับเข้าประชิดยิ่งขึ้นจนรินต้องแอ่นหลังพิงกำแพงหนีโดยอัตโนมัติ "หึงเหรอ?" เหนือกระซิบถามชิดริมฝีปาก รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหยัก "นั่นมันแค่เกมธุรกิจริน เธอเองก็รู้... แต่กับเธอน่ะ มันไม่ใช่แค่เกม" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงัน ความตึงเครียดจากแรงปะทะทางอารมณ์เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่ค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาในอก รินชะงักค้าง ปลายลิ้นแตะริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นสายตาร้อนแรงที่อีกฝ่ายส่งมาให้ มันไม่ใช่สายตาของผู้ชายเจ้าชู้ทั่วไป แต่มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะพังทลายทุกอย่างบนโลกใบนี้ขอแค่ได้ครอบครองคนตรงหน้าไว้คนเดียว เหนือสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรวนในอก มือหนาเลื่อนขึ้นไปกุมกลุ่มผมนุ่มของร่างบางอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่เปลี่ยนจากความดุดันเป็นความอ่อนโยนกะทันหันทำเอารินถึงกับสมองว่างเปล่า "ริน... ฉัน..." เหนืองึมงำชิดหน้าผากมน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะถ่ายทอดทุกความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในใจตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา "ฉันไม่ได้อยากเป็นแค่เจ้านาย ไม่ได้อยากเป็นแค่คนที่คอยปกป้อง... แต่ฉันอยากเป็น..." คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากหนาก้มลงมาทาบทับชิดกลีบปากนุ่มอย่างรวดเร็ว ไม่มีร่องรอยของการรุกรานที่รุนแรง มีเพียงความลึกซึ้งและโหยหาที่ถูกถ่ายทอดผ่านสัมผัสอุ่นร้อน รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองตื้อตันจนลืมวิธีขัดขืน มือบางที่ตั้งใจจะผลักอกอีกฝ่ายกลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทราคาแพงแน่นโดยไม่รู้ตัว รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและเรียกร้องทำเอาเข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น โลกทั้งใบราวกับหมุนเคว้งจนเหลือเพียงลมหายใจของคนตรงหน้าเท่านั้น ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด... *ปัง!* เสียงเปิดประตูห้องวีไอพีดังสนั่นหวั่นไหวโดยไม่มีการเคาะขออนุญาตแม้แต่น้อย แสงไฟจ้าจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาตัดผ่านความสลัวภายในห้อง บังคับให้ทั้งเหนือและรินต้องผละออกจากกันอย่างไม่เต็มใจ เหนือขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาคมกริบตวัดมองไปยังผู้บุกรุกด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันที รินหอบหายใจเบาๆ ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยฤทธิ์จูบและอารมณ์ค้างคา เขารีบยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ ก่อนจะหันไปมองตามเสียง และเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งของแขกไม่ได้รับเชิญที่ยืนยันตัวตนอยู่ตรงกรอบประตู รินก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนแปลกใจ คินยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา ดวงตาคมปลาบกวาดตามองสภาพของคนทั้งสองด้วยความขบขันระคนสมเพช "อุ๊ย... ผมมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย?" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน กวาดสายตามองเหนือที่หน้าตาบูดบึ้งราดด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะหันมาสบตากลับที่รินด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "พอดีผมมีเรื่อง 'ด่วน' กว่าจะมาคุยกับคุณรินซะหน่อย... หวังว่าคุณเหนือคงจะไม่ใจแคบไล่ผมตะเพิดออกไปหรอกนะ?" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ