อดีตที่ตามมาหลอกหลอน

เอกสารแฟ้มสีน้ำตาลหนาปึ้กที่ถูกโยนลงมากระแทกบนโต๊ะกระจกราคาแพง ส่งเสียงทึบหนักหน่วงจนกาแฟในแก้วสั่นกระเพื่อม รินไม่แม้แต่จะชายตาแลเอกสารพวกนั้น ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศยามเผชิญหน้ากับศัตรู ตอนนี้กลับจ้องมองไปยังชายหนุ่มร่างสูงสวมสูทสั่งตัดพิเศษที่ยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน "นายคิดว่าเอาขยะพวกนี้มาปาใส่หน้าฉัน แล้วความจริงมันจะเปลี่ยนไปงั้นเหรอ คิน?" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟัน น้ำเสียงไม่ได้สั่นเทาแม้แต่น้อย แม้ในใจจะกระตุกวูบยามเห็นชื่อสกุลที่ถูกพิมพ์หราอยู่บนหน้าปกเอกสารแผ่นบนสุด คินหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มของนักธุรกิจหนุ่มผู้กระหายชัยชนะปรากฏขึ้นอย่างน่าหมั่นไส้ เขาย่อตัวลงใช้มือค้ำขอบโต๊ะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพง "ขยะเหรดริน? นี่มันคือมรดกเลือดที่คุณชายเหนือแห่งพาร์ที้รูมพยายามปกป้องนายมาตลอดต่างหากล่ะ... ตระกูลที่พวกมันร่วมมือกันเหยียบย่ำพ่อแม่นายจนต้องจบชีวิตลงในกองเพลิง นายคิดจริงๆ เหรอว่าไอ้เหนือมันไม่รู้เรื่องนี้?" คำพูดนั้นเหมือนค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางอก รินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจเต้นโครมครามด้วยความเจ็บปวดและโกรธเกรี้ยว ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมหรูหราของตระกูลใหญ่กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาเพื่อใช้เป็นเครื่องมือทำลายล้างความสัมพันธ์ของเขากับเหนือ "หุบปากซะ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของเหนือที่ก้าวออกมาจากเงาสลัว แววตาของมาเฟียหนุ่มคู่นั้นแดงก่ำเต็มไปด้วยโทสะ รังสีความดุร้ายแผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น เหนือเดินดุ่มๆ เข้ามาคว้าคอเสื้อของคินแล้วกระชากให้ลุกขึ้นเต็มความสูง หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาเต็มแรงจนคินเซถลาไปชนชั้นวางของ เสียงกระจกแตกกระจายดังสนั่น "มึงกล้าดียังไงเอาเรื่องนี้มาพูดพล่ามต่อหน้าริน!" เหนือคำรามลั่น ดวงตาดุดันราวกับพญาเสือที่กำลังโกรธเกรี้ยว มือหนากำหมัดแน่นเส้นเลือดปูดโปーンข้างขมับ คินใช้หลังมือเช็ดคราบเลือดที่มุมปากออก ก่อนจะหัวเราะร่าออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้จะเจ็บตัวแต่แววตาของเขากลับพึงพอใจที่ได้เห็นรอยร้าวในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ "ทำไมล่ะเหนือ? กลัวเด็กนี่รู้ความจริงเหรอว่าตระกูลมึงคือต้นเหตุที่ทำให้ครอบครัวมันพินาศ? นายมันก็แค่ไอ้คนเห็นแก่ตัวที่เอาตัวมันมาขังไว้ข้างกายเพื่อไถ่บาปในสิ่งที่คนตระกูลนายทำ!" "พอได้แล้ว!" เสียงหวานตะโกนก้อง รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างบางสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ แต่นัยน์ตากลับแข็งกร้าว รินหันไปมองหน้าเหนือที่ตอนนี้มีแววตาวอบแววและฉายความรู้สึกผิดอย่างปิดไม่มิด มือหนาที่เคยโอบกอดเขาอย่างอบอุ่นยามนี้กลับทิ้งดิ่งข้างลำตัวราวกับไม่กล้าเอื้อมมาแตะต้อง "ที่คินพูด... มันจริงใช่ไหมเหนือ?" รินเอถามเสียงสั่น ความจริงที่ปรากฏตรงหน้ามันหนักหนาเกินกว่าจะรับไหว ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่บ้านถูกไฟไหม้ผุดขึ้นมาในหัว รินมองหน้าผู้ชายที่เขาเผลอมอบหัวใจให้ด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย เหนือสาวเท้าเข้าไปหา หมายจะคว้ามือเรียวมากุมไว้ "ริน... ฟังฉันก่อน มันไม่ได้เป็นอย่างที่..." "อย่ามาแตะตัวฉัน!" รินถอยหลังกรูด ดวงตาคู่สวยคลหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใส แต่มันไม่มีวันยอมไหลออกมาประจานความอ่อนแอเด็ดขาด "นายรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหมเหนือ? นายรู้ว่าครอบครัวฉันตายเพราะใคร แต่นายก็ยังทำเป็นตีหน้าซื่อ ดึงฉันเข้ามาอยู่ในเกมบ้าๆ นี่... นายสนุกมากไหมที่ได้เล่นสนุกกับความรู้สึกของคนที่ไม่มีทางสู้?" "ฉันไม่ได้เล่นนะริน!" เหนือขึ้นเสียงด้วยความร้อนรน สีหน้าของมาเฟียหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร บัดนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกและเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด ความคลั่งรักที่เคยแสดงออกอย่างดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว—หวาดกลัวว่าจะสูญเสียคนตรงหน้าไปตลอดกาล "ฉันปกป้องนาย เพราะฉันรักนาย! เรื่องอبิตมันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ..." "แต่พวกมันคือคนฆ่าพ่อแม่ฉัน!" รินสวนกลับเสียงกร้าว น้ำตาที่กลั้นไว้หยดเผาะลงมาอย่างน่าเวทนา แต่ทว่าแววตายังคงดื้อรั้นไม่ยอมก้มหัวให้ชะตากรรม "ตระกูลนายเหยียบย่ำครอบครัวฉันจนไม่เหลือชิ้นดี แล้วนายก็ลากฉันมาเป็นของเล่นแก้เหงา... นายมันใจร้ายที่สุด เหนือ!" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจด้วยความโกรธและเสีย เหนือยืนนิ่งงัน คำพูดของรินเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจ ร่างสูงผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมาอย่างยากลำบาก เขาก้าวเข้าไปหารินทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะเตลิดหนีหายไปในอากาศ "ต่อให้ตระกูลฉันจะเคยทำผิดอะไรไว้..." เหนือเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา มือหนาตัดสินใจคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงเข้ามารั้งแนบอกทันทีโดยไม่สนแรงทุบตี "แต่ความรู้สึกที่ฉันมีให้นาย... มันคือเรื่องจริง ริน... ฉันยอมแลกทุกอย่าง แม้แต่ชีวิตของฉัน เพื่อให้นายอยู่ข้างๆ ฉันตรงนี้" รินหยุดชะงัก ใบแนบชิดติดกับแผงอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระส่ำ กลิ่นกายคุ้นเคยผสมผสานกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาเกือบจะทำให้เกราะป้องกันที่รินสร้างขึ้นพังทลายลง แต่ทว่าภาพกองเพลิงในอดีตก็ผุดขึ้นมาเตือนสติให้เขายื้อตัวออกห่าง "ปล่อย..." รินพึมพำเสียงแผ่วเบา ขณะที่มือเรียวพยายามดันอกแกร่งออก แต่เหนือกลับยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นราวกับจะหลอมรวมร่างกัน "ไม่ปล่อย... ต่อให้เกลียดฉันแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยให้นายเดินออกไปจากชีวิตฉันเด็ดขาด ริน" เหนือโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววอ้อนวอนที่หาดูได้ยากยิ่งจากปากของมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังปะทะกันอย่างรุนแรงท่ามกลางกองเพลิงแห่งอดีตที่คุกรุ่นขึ้นมาใหม่ ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต ร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก พร้อมกับเสียงปรบมือแปะๆ ดังขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด "โอ้โห... ภาพยนตร์ดราม่าเคล้าน้ำตานี่มันน่าประทับใจจริงๆ ครับคุณเหนือ..." เสียงทุ้มของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญเอ่ยขึ้น ทำเอาเหนือและรินต้องหันขวับไปมองพร้อมกัน และวินาทีนั้นเองที่ลมหายใจของเหนือถึงกับสะดุดกึก เมื่อเห็นหน้าชัดเจนว่าใครคือคนที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้... ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ