ความลับที่ยังไม่ได้เปิดเผย

"เอกสารชุดนี้... นายได้มาจากไหน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของเหนือไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยวอย่างที่รินคาดคิดในตอนแรก แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นจดจ้องแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือสลับกับใบหน้าของผม นิ่งสนิท ทว่ากดดันเสียจนอากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนหมด รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวที่เพิ่งวางแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสในห้องพักส่วนตัวของผับหรูยังคงสั่นน้อยๆ แต่ริมฝีปากบางกลับเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว เขาไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ แม้ว่าเบื้องหน้าจะคือ 'เหนือ' เจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่ใครต่อใครต่างพากันหวาดกลัวก็ตาม "ผมก็แค่บังเอิญไปเจอมา... ตอนที่ไปช่วยรื้อโกดังเก่าของคุณเมื่อคืน" รินเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็น แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลก็ตาม "แปลกดีนะครับ คนใหญ่น้อยอย่างคุณเหนือ ถึงกับต้องเก็บเอกสารเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมอำพรางเมื่อสิบปีก่อนไว้ในเซฟลับ... มันมีความลับอะไรที่คุณกลัวคนอื่นล่วงรู้กันแน่?" เหนือแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหละที่ทำให้รินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวรินอย่างรวดเร็วจนร่างโปร่งต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลังอย่างเลี่ยงไม่ได้ เหนือใช้มือข้างหนึ่งท้าวกับชั้นหนังสือ กักขังร่างของรินไว้ในอ้อมแขน กลิ่นน้ำหอมบุรุษผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนรินต้องเบือนหน้าหนี "กล้ามากนะริน..." เหนนโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบาแต่ทรงพลังจนขนลุกซู่ "คิดว่าถือหางเสือคินอยู่ แล้วจะกล้ามาขุดคุ้ยเรื่องในอดีตของฉันได้ตามใจชอบงั้นเหรอ? นายไม่รู้หรอกว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับอะไร" "ผมไม่ได้ร่วมมือกับคิน!" รินหันขวับกลับมาเถียงทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความไม่พอใจ "ผมแค่อยากรู้ว่าทำไม... ทำไมคุณถึงต้องปกปิดเรื่องของพี่ชายผม ทำไมคดีเมื่อสิบปีก่อนถึงมีชื่อของคุณเข้าไปเกี่ยวข้อง เหนือ... บอกความจริงผมมาสิว่าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของพี่รุจน์หรือเปล่า!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันทีเมื่อชื่อของ 'รุจน์' ถูกเอ่ยขึ้น ดวงตาของเหนือไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนที่มันจะกลับมาแข็งกร้าวและเย็นชาดังเดิม ร่างสูงจ้องมองรินด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ความเจ็บปวดบางอย่างฉายชัดขึ้นในเสี้ยววินาที แต่มันก็ถูกกลบด้วยกำแพงความเย่อหยิ่งที่เขาสร้างขึ้นมา "อยากรู้นักใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?" เหนือยื่นมือหนาขึ้นมาเชยคางมนของรินบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา นิ้วโป้งหยาบกร้านลูบไล้เบาๆ ที่ริมฝีปากอิ่มอย่างถือสิทธิ์ "เรื่องบางเรื่อง... รู้ไปนายก็มีแต่จะเจ็บปวด ริน... เชื่อฉันเถอะว่าอยู่เฉยๆ แล้วทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นมันจะปลอดภัยกับตัวนายมากที่สุด" "แต่ผมไม่ใช่คนโง่ที่จะยอมถูกหลอกไปวันๆ นะ!" รินปัดมือของเหนือออกอย่างแรง ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสด้วยความอัดอั้นตันใจ "คุณคิดว่าการปกป้องผมด้วยวิธีนี้มันเท่มากรึไง? คุณเห็นผมเป็นตัวตลกเหรอเหนือ!" เหนือขบกรามแน่น ความอดทนของเขาขาดผึ่งลงในวินาทีนั้น ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวรินอีกครั้ง ก่อนจะรวบเอวบางเข้ามาแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ก้มลงประกบจูบเรียวปากนุ่มทันทีโดยไม่ให้อีกฝ่ายทันได้ตั้งตัว จูบที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความกังวล และความหึงหวงที่สะสมมานาน รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของมาเฟียหนุ่มได้ รสจูบที่เริ่มจากความดุดันและเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโหยหาและลึกซึ้งขึ้นทีละน้อย เหนมัวเมาไปกับความหวานที่เขาโหยหามาตลอด ร่างบางอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขน สติที่กำลังจะใช้ต่อรองเริ่มกระเจิงหายไปกับสัมผัสร้อนแรงที่อีกฝ่ายมอบให้ เนิ่นนานกว่าเหนือจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ปล่อยให้รินหอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธและ... ความเขินอายที่ถูกปลุกเร้า "ถ้าอยากรู้นัก... ก็เตรียมใจรับฟังความจริงให้ดีก็แล้วกัน" เหนือกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากที่ยังคงบวมเจ่อจากการจูบ "เพราะหลังจากนี้นายจะถอยหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว" รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นกลัวผสมผสานกับความอยากรู้อยากเห็น เขากำลังจะเอ่ยปากถามต่อ แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของบุคคลที่ไม่คาดฝัน "อุ๊ย... ขอโทษทีครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะ 'เวลาส่วนตัว' ของพวกคุณหรอกนะ" รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของ 'คิน' ที่ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับลูกน้องชุดสูทอีกสองคน สายตาคมกวาดมองสภาพที่แนบชิดกันของเหนือและรินด้วยความสนุกสนาน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่แฟ้มเอกสารบนโต๊ะ เหนือสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ร่างสูงดึงรินมาหลบไว้ด้านหลังทันที พร้อมกับส่งสายตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อให้ศัตรูตัวฉกาจที่บังอาจบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของตน "มึงเข้ามาทำไมที่นี่ คิน!" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ