จูบที่ไม่มีคำอธิบาย

"พ่อของคุณเอง... ริน" ความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลวแผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวของเหนือ บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ประโยคสั้นๆ เมื่อครู่หล่นกระแทกXกลางใจของรินเข้าอย่างจังจนสมองขาวโพลน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเพื่อซึมซับความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผย ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความโกรธเกรี้ยวและรอยร้าวในอดีตที่พยายามฝังกลบมันไว้ลึกสุดขั้วหัวใจ กลับถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งด้วยฝีมือของคนตรงหน้า รินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันใดๆ มีแต่ความหยันหยือกและเยือกเย็นสะท้อนผ่านแววตาคู่สวยที่ตอนนี้กำลังลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ "คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่ เหนือ" รินเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ร่างเพรียวถอยหลังหนีการคุกคามโดยสัญชาตญาณเมื่อร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย "เรื่องบ้าๆ แบบนี้... คุณเอามาพูดเล่นเพื่อความสะใจหรือไง" "ผมดูเหมือนคนกำลังล้อเล่นเหรอ ริน" เหนือสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาดุดันและจริงจังจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการโกหกหลอกลวง มีเพียงความหนักอึ้งและความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าว "เอกสารในเซฟของคิน... และเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงกับบ่อนในเครือข่ายของผม ทุกอย่างมันชี้เป้าไปที่คนๆ เดียว คนที่คุณเรียกว่า 'พ่อ' มาตลอดชีวิต" รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความจริงที่ได้รับมันโหดร้ายเกินกว่าจะรับไหว บุคคลที่เขาเคยเคารพรักและยอมก้มหัวให้เพื่อแลกกับการมีชีวิตรอด กลับเป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลังความพินาศทั้งหมดนี้ และที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือ... การที่เหนือรู้เรื่องนี้ดีแต่กลับเลือกที่จะเผชิญหน้ากับมันด้วยตัวเอง โดยไม่ยอมปรึกษาเขาเลยสักคำ "แล้วทำไม..." เสียงของรินสั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว มือเรียวบางกำ หมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ทำไมคุณถึงเพิ่งมาบอกผมตอนนี้? ปล่อยให้ผมวิ่งวุ่นแก้ปัญหาคนเดียว ปล่อยให้ผมต้องตกเป็นเบี้ยล่างของคิน... สนุกมากนักหรือไงที่ได้ยืนดูผมดิ้นรนอยู่ฝ่ายเดียว!" "เพราะผมไม่อยากให้คุณต้องแปดเปื้อน!" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวขึ้นอย่างเหลืออด เหนือคว้าจับข้อแขนเรียวทั้งสองข้างไว้มั่นแรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงให้อีกฝ่ายหยุดฟัง ความอดทนที่เขาสสะสมมานานนับสัปดาห์ระเบิดออกมาในจังหวะนี้ "คุณคิดว่าผมยอมให้คินมันเข้าใกล้คุณเพราะอะไรวะริน? คิดว่าผมใจเย็นพอกับไอ้ท่าทีอวดดีของคุณเหรอ!" รินสะดุ้งสุดตัว ดวงตาประสานเข้ากับนัยน์ตาคมที่กำลังแดงก่ำด้วยอารมณ์หลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งห่วง และ... คลั่งรักจนแทบคลั่ง "ผมต้องปกป้องคุณจากเงาของตระกูลตัวเอง... และจากเกมสกปรกที่พ่อของคุณกำลังเล่นอยู่ ผมยอมเป็นคนใจร้าย ยอมให้คุณเกลียด ยอมทำตัวสารเลวในสายตาคุณ ดีกว่าจะต้องเห็นคุณเอาชีวิตเข้ามาเสี่ยงกับความโลภของคนพวกนั้น!" หัวใจของรินกระตุกวูบ ความชาหนึบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อได้ยินคำสารภาพที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งหัวใจของคนปากแข็ง ความโกรธที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตื้นตันและความสับสนที่ตีรวนอยู่ในอกจนแน่นขนัด "คุณมัน... บ้า..." รินพึมพำเสียงสั่น ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วผมจะซาบซึ้งใจหรือไง เหนือ... คุณทำตัวเป็นพระเอกงี่เง่าชะมัด" "ยอมรับเถอะว่าคุณกำลังใจเต้น" เหนือโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน ความดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเว้าวอนอย่างน่าประหลาด "ปากบอกเกลียดผม แต่แววตาของคุณมันฟ้องหมดแล้ว ริน" "ใครเกลียด... อื้อ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างไร้ซึ่งการลังเล จังหวะการสัมผัสแรกทั้งดุดัน เอาแต่ใจ และเรียกร้อง แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานาน รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเรียวพยายามจะทุบเข้าที่แผงอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่คนตัวโตกว่ากลับรวบเอวบางเข้าหาตัวแน่น พร้อมกับใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยบังคับให้รับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ความนุ่มนวลที่แทรกซึมเข้ามาในความดุดันทำให้หัวใจของรินยวบยาบ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเหนือมงกุฎความมึนเมาให้ล่องลอย สติสัมปชัญญะที่เคยมีกระเจิงหายไปในความมืดมิดของห้องทำงาน ร่างกายตอบสนองความเร่าร้อนนั้นโดยสัญชาตญาณ ริมฝีปากที่เคยต่อปากต่อคำกลับเผยอออกเปิดทางให้อีกฝ่ายได้ลุกล้ำอย่างยอมจำนน จูบที่ไม่มีคำอธิบายใดๆ นอกจากภาษาของร่างกายที่สื่อสารความรู้สึกที่แท้จริงออกมา เหนือขบเม้มริมฝีปากบางเบาๆ ก่อนจะตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาปัดป่ายไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้า ลูบไล้อย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะสลายหายไปในอากาศ ในความมืดสลัวของห้องทำงาน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงหัวใจที่เต้นรำเป็นจังหวะเดียวกัน รินรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรแห่งความเสน่หาที่เหนือเป็นคนสร้างขึ้น เขายอมจำนนต่อสัมผัสอันร้อนแรงนี้อย่างไม่มีเงื่อนไข มือที่เคยทุบอกเปลี่ยนมาขยุ้มปกเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของอีกฝ่ายไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว เนิ่นนานกว่าเหนือจะยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอาลัยอาวรณ์ ปล่อยให้รินได้กอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยใบหน้าแดงก่ำ หอบหายใจตัวโยน ริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกรังแกอย่างหนักหน่วง ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองค้อนคนเจ้าเล่ห์ด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอาย "คนฉวยโอกาส..." รินกระซิบต่อว่าเสียงแผ่วเบา ซบหน้าผากเข้ากับลาดไหล่กว้างเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงซ่านจนถึงใบหู เหนือหัวנסสในลำคอฟังดูพึงอกพึงใจเป็นที่สุด วงแขนแข็งแรงโอบกอดร่างบางเอาไว้แนบอก ปลายจมูกโด่งกดลงบนกลุ่มผมนุ่มสูดดมความหอมเข้าปอดลึกๆ ความตึงเครียดทั้งหมดก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่โอบล้อมรอบตัวคนทั้งคู่ไว้ "ผมบอกแล้วว่าคุณหนีผมไม่พ้นหรอก ริน" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "ต่อให้พ่อของคุณหรือใครหน้าไหนก็พยายามจะแยกเราออกจากกัน มันก็ไม่มีทาง..." ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งในห้องทำงานมืดๆ ทันที บรรยากาศโรแมนติกถูกกระชากกลับสู่ความเป็นจริงในเสี้ยววินาที "คุณเหนือครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงร้อนรนของบอดี้าร์ดคนสนิทดังลอดเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะเปิดออก "คนของคินบุกเข้ามาที่ชั้นล่างแล้วครับ!" เหนือขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาสีลึกลุกโชนด้วยประกายสังหารขึ้นมาอีกครั้งในทันที รินผละออกจากอ้อมอกแกร่ง ใบหน้าที่ยังคงหลงเหลือร่องรอยความเขินอายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังเฉียบคมในพริบตา มือหนาของเหนือเอื้อมไปหยิบปืนพกสีดำสนิทออกจากลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหันมาสบตากับรินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "อยู่หลังผม... ริน" ฝากเป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ... เอ้ย! ด้วยนะครับ! กดหัวใจและคอมเมนต์ติชมกันเข้ามาเยอะๆ นะครับ