ละลายน้ำแข็งในใจ

"ปล่อยมือคุณเดี๋ยวนี้ คิน... อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สาม" น้ำเสียงของเหนือไม่ได้ดัง แต่มันหนักแน่นและเย็นเยียบราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบในห้องทำงานส่วนตัว รินที่อยู่ในอ้อมกอดของคินขยับตัวขัดขืนทันที แต่ทว่าไอ้เจ้าคนถือวิสาสะกลับกระชับวงแขนแน่นขึ้น พร้อมกับส่งสายตาท้าทายที่ไร้ความเกรงกลัว "ทำไมต้องดุขนาดนั้นครับ เหนือ? ผมแค่เห็นว่า 'พนักงาน' ของคุณดูจะเหนื่อยล้าเกินไป ก็เลยอาสาช่วยแบ่งเบาภาระนิดๆ หน่อยๆ" คินเอ่ยพลางยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบจดจ้องไปยังเหนือที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประทัดใจ รินกัดฟันกรอด เขาสะบัดตัวจนหลุดจากการเกาะกุมของคิน ก่อนจะถอยหลังไปตั้งหลัก แรงปะทะจากอารมณ์คุกรุ่นของคนสองคนทำเอาอากาศในห้องแทบจะลุกเป็นไฟ รินสูดลมหายใจลึก พยายามคุมสติไม่ให้หลุดปากด่าออกไป แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเหนือที่จ้องเขม็งมาทางเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ผมไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะมาแย่งกัน แล้วก็ไม่ใช่พนักงานที่ต้องให้ใครมาแสดงความเป็นเจ้าของ" รินโพลงขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด "ถ้าจะมาเพื่อตกลงเรื่องธุรกิจ ก็พูดมาให้จบ แต่ถ้าจะมาเพื่อเล่นเกมเด็กน้อย... เชิญออกไปจากห้องของผมทั้งคู่ครับ" เหนือชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขัน แต่เต็มไปด้วยความขุ่นมัว เขาปัดชายเสื้อสูทอย่างใจเย็นก่อนจะก้าวเข้าหารินเพียงก้าวเดียว ระยะห่างที่ลดลงทำให้รินสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ ที่คุ้นเคยของอีกฝ่าย "กล้ามากนะริน" เหนือเอ่ยเบาๆ นิ้วเรียวยาวของเขาเชยคางคนตัวเล็กขึ้นมาบังคับให้สบตา "ที่กล้าไล่ผมพร้อมกับไอ้คนประเภทนี้" "เพราะคุณทั้งคู่มันน่ารำคาญพอกัน" รินตอบกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวท้าทาย คินที่ยืนมองอยู่ด้านข้างเริ่มหุบยิ้ม เขาขยับตัวเข้ามาแทรกกลางอย่างถือดี "งั้นผมขอพูดตรงๆ นะเหนือ... ถ้าคุณดูแลเขาไม่ได้ หรือปล่อยให้เขาต้องมาเจอความวุ่นวายในเขตรับผิดชอบของคุณบ่อยๆ ผมว่าให้เขาย้ายมาอยู่ฝั่งผมเสียยังจะดีกว่า อย่างน้อยผมก็ไม่ทำให้เขาต้องมาตกอยู่ในสภาพอึดอัดแบบนี้" "ฝันไปเถอะ" เหนือสวนกลับแทบจะทันทีโดยไม่ต้องใช้เวลาคิด สองมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของรินแล้วดึงเข้ามาประชิดตัวอีกครั้ง คราวนี้รินไม่ได้ขัดขืนแต่กลับนิ่งอึ้งไปกับแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจากคนตัวสูงกว่า บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันใด มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างตึงเครียด รินรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นระรัวในอกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดประหลาดที่เขามักจะปฏิเสธไม่ได้ยามที่อยู่ใกล้เหนือ เหนือลดใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาเกือบจะแตะกับหน้าผากของริน เขาปรายตามองคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำเตือน "คิน... แกควรจะรู้ว่าอะไรที่ฉันตีตราแล้ว ต่อให้ต้องพลิกเมืองนี้หา หรือต้องทำลายธุรกิจของแกให้ย่อยยับ ฉันก็จะไม่ยอมปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องแม้แต่ปลายผมของเขา" ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมอีกครั้ง รินมองเข้าไปในดวงตาของเหนือ เขาเห็นความซึนเดเระที่ซ่อนอยู่หลังความดุดันเห็นแก่ตัวนั่น แต่มันกลับมีความคลั่งรักที่ร้อนแรงซ่อนอยู่อย่างมิดชิด ความรู้สึกหงุดหงิดที่เคยมีเริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความสับสนที่เริ่มละลายน้ำแข็งในใจเขาให้เหลวเปราะ "พูดเหมือนจะคลั่งรักตายให้ได้เลยนะครับ" คินเอ่ยประชดประชัน ก่อนจะเดินหันหลังให้ประตู "งั้นก็เชิญดื่มด่ำกับเวลาส่วนตัวไปเถอะ แต่อย่าลืมว่าดีลที่เราคุยกันไว้... มันยังไม่จบเพียงแค่นี้" เมื่อประตูห้องถูกปิดลงจนสนิท เสียงฝีเท้าที่จากไปไกลเหลือเพียงความเงียบที่น่าอึดอัดยิ่งกว่าเดิม รินพยายามดึงข้อมือออก แต่เหนือกลับไม่ยอมปล่อย "คุณจะปล่อยได้หรือยัง?" รินถาม แต่เสียงของเขาเบาหวิว เหนือยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าจากมาดมาเฟียผู้ดุร้าย กลายเป็นชายหนุ่มที่ดูแววตาไหววูบและอ่อนลงอย่างน่าประหลาด เขาค่อยๆ ปล่อยมือที่กุมข้อมือรินไว้ออก แต่กลับเปลี่ยนเป็นวางทาบลงบนเอวบางแทน "ทำไมถึงไม่ด่าให้ดังกว่านี้ล่ะ?" เหนือถามด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป มันมีความละอายใจเจืออยู่จางๆ "ทำไมถึงปล่อยให้มันแตะตัวคุณ... ทั้งที่รู้ว่าผมไม่ชอบ" รินมองคนตรงหน้าที่จู่ๆ ก็ถอดเขี้ยวเล็บกลายเป็นหมาโบ้ขี้อ้อน เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาบางๆ "แล้วทำไมคุณไม่เชื่อใจผมบ้างล่ะ? แทนที่จะเอาแต่ดุหรือขู่คนอื่น คุณลองถามผมดูไหมว่าทำไมผมถึงยอมให้เขาเข้ามาใกล้ขนาดนั้น" เหนือชะงักไป เขาโน้มตัวลงซบไหล่ของริน ถอนหายใจยาวราวกับคนแบกโลกทั้งใบเอาไว้ "ผมหวง... หวงจนไม่เหลือเหตุผลให้ใช้แล้วริน" รินยกมือขึ้นแตะแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองเริ่มพังทลายลงในวินาทีนี้ เขาเพิ่งเข้าใจว่าภายใต้ความคลั่งรักแบบร้ายกาจของเหนือ มันมีความกลัวที่จะเสียเขาไปซ่อนอยู่เสมอ ทว่าในจังหวะที่รินกำลังจะเอ่ยคำพูดปลอบประโลม เสียงโทรศัพท์มือถือของเหนือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศ เหนือผละออกเล็กน้อยแล้วหยิบมันขึ้นมาดู ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความตระหนกที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน "มีอะไรเหรอ?" รินถามด้วยความกังวล เหนือไม่ตอบ เขาอ่านข้อความบนหน้าจอซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรินด้วยแววตาที่สั่นไหวหนักกว่าเดิม "คนที่ผมส่งไปจัดการเรื่องหลักฐานความผิดของคิน... ขาดการติดต่อไปแล้ว และคนที่ส่งข้อความมาบอกผม... คือตัวการที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดที่คอยชักใยคินอีกทีหนึ่ง" รินขมวดคิ้ว "ใคร?" เหนือเม้มปากแน่นก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้รินต้องชะงักไปทั้งตัว "พ่อของคุณเอง... ริน" ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการติดตามที่ทำให้เรื่องราวของเราเดินทางมาถึงจุดนี้ได้นะครับ ไฟเยอร์บลัดจะตั้งใจสร้างสรรค์ตอนต่อไปให้ดุเดือดกว่าเดิมครับ!