การกลับมาของสัญญาใหม่

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของผับหรู บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความตึงเครียดชนิดที่ว่าแค่มองตาก็รู้ว่าใครกำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมา เหนือตวัดสายตาดุดันกลับไปมองลูกน้องตัวดีด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันที มือหนากำหมัดแน่นด้วยความหัวเสียสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญในวินาทีชีวิตแบบนี้ หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ ลูกน้องผู้เคราะห์ร้ายคนนั้นคงกลายเป็นจุลไปนานแล้ว "ออกไป..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความเคืองขุ่น ลูกน้องหนุ่มรีบก้มหัวขอโทษขอโพยแล้วถอยกรูดออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่านายใหญ่จะเปลี่ยนใจหยิบปืนขึ้นมาไล่ยิง ประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบที่โรยตัวกลับมาอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับไม่เหมือนเดิม รินที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและท้าทายในคราวเดียวกัน ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกอย่างเหนือกว่า "หมดสนุกเลยใช่ไหมครับ คุณเหนือ" รินเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่จงใจยั่วโมโหคนตรงหน้าให้สติหลุด เหนือหันกลับมามองร่างบางที่ยืนลอยชายอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ดวงคมกริบฉายแววคุกกรุ่น เขาผ่อนลมหายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้าไปหาทีละก้าวอย่างคุกคาม ทว่ารินกลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยหนีแต่อย่างใด เจ้าตัวกลับเชิดหน้าขึ้นท้าทายเสียด้วยซ้ำ "นายกล้ามากนะริน" เหนือหยุดยืนประชิดตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยเข้าจมูก "กล้าใช้แผนตื้นๆ ร่วมมือกับไอ้คินเพื่อมาบีบฉัน" "ตื้นตรงไหนครับ?" รินเลิกคิ้วสูง เอียงคอถามด้วยท่าทีน่าหมั่นไส้ "ถ้ามันตื้นจริง ทำไมคุณเหนือถึงต้องหัวเสียขนาดนี้ล่ะครับ หรือว่า... กลัวว่าหุ้นส่วนคนใหม่คนนี้จะเข้ามาปั่นป่วนชีวิตคุณจนตั้งรับไม่ทันกันแน่" เหนือแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนายื่นออกไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่ทันให้ตั้งตั้งตัว รินสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ผลักออก แค่หรี่ตามองด้วยความระแวดระวัง "ฉันไม่มีทางกลัวเด็กกะโปโลอย่างนายหรอก" เหนือกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน "แต่ยอมรับเถอะ ว่านายเองก็จงใจยั่วโมโหฉันให้มันสุดขีดเหมือนกัน" "รู้ทันแบบนี้ ค่อยสมandคุยกันหน่อยครับ" รินยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่แววตากลับคมกริบไม่แพ้กัน "ในเมื่อสัญญาฉบับเก่ามันโมฆะเพราะความปากแข็งของคุณ งั้นเรามาทำสัญญาฉบับใหม่กันดีกว่า... และบอกไว้ก่อนนะครับว่า ครั้งนี้ผมเป็นคนถือไพ่เหนือกว่า" เหนือมองรอยยิ้มนั้นด้วยความหมั่นเขี้ยวแกมเอ็นดู ต่อให้ปากจะบอกว่าโกรธจนควันออกหู แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวคนตรงหน้า ร่างสูงก้มมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกอยากจะปิดปากนั้นให้สนิทด้วยวิธีของตัวเองเสียเหลือเกิน "ว่ามาสิ เงื่อนไขอะไรของนาย" เหนือยอมจำนนอย่างเสียไม่ได้ อย่างน้อยก็ในเชิงกลยุทธ์ รินยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "ข้อแรก... คุณต้องเลิกทำตัวเผด็จการสั่งผมเหมือนลูกน้องในปกครอง ข้อสอง... ทุกครั้งที่เราตกลงเจรจาธุรกิจกัน คุณห้ามแตะเนื้อต้องตัวผมโดยไม่ได้รับอนุญาต ยกเว้นแต่ว่า..." รินเว้นวรรค จงใจลากเสียงยาวเพื่อแกล้งให้อีกฝ่ายลุ้น "ผมจะเป็นคนอนุญาตเอง" คิ้วหนาของมาเฟียหนุ่มกระตุกทันที "ข้อหลังนี่มันออกจะเอาเปรียบกันเกินไปหน่อยไหมริน?" "แล้วแต่จะคิดครับ จะรับเงื่อนไขนี้ หรือจะปล่อยให้ผมเดินไปเซ็นสัญญากับบริษัทของคินแทน... เชิญเลือกตามสบายเลยครับ" รินลอยหน้าลอยตาพูด พร้อมกับทำท่าจะหมุนตัวเดินหนีจริงๆ เหนือไวเท่าความคิด มือหนาคว้าข้อมือเล็กแล้วดึงกลับมากอดแนบอกอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้รินเซถลาเข้าไปซบกับแผงอกกว้าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจเต้นรำ "ร้ายนักนะ..." เหนือก้มลงกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "อยากได้เงื่อนไขแบบไหน จัดให้ตามใจชอบทุกอย่าง... แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ถ้าถึงตาฉันเอาคืนเมื่อไหร่ นายจะไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรทั้งนั้น" รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก แต่ภายนอกยังคงรักษามาดกวนประสาทไว้ได้อย่างเหนียวแน่น "ตกลงตามนี้ครับ... พรุ่งนี้เช้า ผมจะส่งร่างสัญญาฉบับใหม่มาให้คุณตรวจทาน หวังว่าคุณเหนือคนเก่งจะไม่เบี้ยวหรอกนะครับ" "คนอย่างเหนือ พูดคำไหนคำนั้น..." เหนือจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต แววตาเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง "โดยเฉพาะเรื่องของนาย..." บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเงียบลงในชั่วพริบตา ความใกล้ชิดและแรงดึงดูดประหลาดทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ริมฝีปากของทั้งคู่ค่อยๆ เคลื่อนเข้าหากันอย่างช้าๆ ระยะห่างลดลงเรื่อยๆ จนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง หัวใจของทั้งสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางความคาดหวังที่พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูฉับพลัน พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "ขอโทษทีครับคุณเหนือ พอดีผมลืม... อ้าว..." ร่างสูงโปรดของ "คิน" ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ระบายอยู่บนใบหน้า เมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจของคนที่ตนหมายปองกำลังอยู่ในอ้อมกอดของคู่ปรับตัวฉกาจ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอด หวังว่าจะสนุกและฟินไปกับตอนนี้มากๆ นะครับ