ปาร์ตี้ลับ

"คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครครับ ถึงกล้าเดินเข้ามาในงานปาร์ตี้ส่วนตัวของผมด้วยสีหน้ามั่นใจขนาดนี้?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของ 'เหนือ' ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แพร่กระจายไปทั่วห้องโถงวีไอพีผับหรู แสงไฟสลัวสีน้ำเงินตัดกับควันจางๆ จากซิการ์ในมือของ 'คิน' ที่กำลังยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน รินยืนอยู่ตรงกลางระหว่างชายหนุ่มสองคน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงสองกลิ่นปะทะกันจนน่าอึดอัด รินขยับคอเสื้อเชิ้ตของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะแค่นยิ้มส่งกลับไปให้คินที่ยืนจิบไวน์อยู่ข้างๆ เขา "ผมก็แค่คนที่ 'คุณเหนือ' อุตส่าห์กักขังหน่วงเหนี่ยวไว้ในฐานะของเล่นไงครับ ไม่ทราบว่าคุณคินสนใจจะมาซื้อลิขสิทธิ์ความซวยนี้ต่อจากเขาเลยไหมล่ะ? เผื่อผมจะได้เปลี่ยนเจ้านายใหม่บ้าง" รินเอ่ยประชดประชัน ดวงตากลมโตสบประสานกับสายตาคมกริบของเหนืออย่างไม่เกรงกลัว เหนือกระตุกยิ้มเหี้ยม มือหนาคว้าเอวบางของรินเข้าหาตัวอย่างแรงจนคนตัวเล็กเซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด สัมผัสจากฝ่ามือที่ร้อนรุ่มผ่านเนื้อผ้าทำเอารินชะงักไปชั่วครู่ เหนือโน้มใบหน้าลงมาจนชิดใบหูของริน ลมหายใจอุ่นจัดรดรินจนขนอ่อนลุกชัน "ปากเก่งนักนะริน... แต่จำไว้ว่าของเล่นชิ้นนี้ 'มีเจ้าของ' และเจ้าของคนนี้ไม่ชอบให้คนอื่นมาเสนอราคาตัดหน้า" เหนือกระซิบเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะหันไปสบตาคินด้วยแววตาที่พร้อมจะฉีกกระชากอีกฝ่ายให้เป็นชิ้นๆ "ส่วนมึง คิน... การที่กูยังให้มึงยืนหายใจอยู่ในนี้ได้ เพราะกูเห็นแก่หน้าพาร์ทเนอร์ธุรกิจเก่าแก่ อย่าให้กูต้องเสียมารยาทไล่มึงออกไปเหมือนสุนัขข้างถนน" คินหัวเราะร่วนในลำคอ เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้รินที่พยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการของเหนือ "มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่กลัวอะไรหรือเปล่าครับ? แค่เด็กคนเดียวที่เก็บได้ข้างถนน ทำไมต้องหวงนักหนา หรือว่าจริงๆ แล้วคุณก็แค่ 'กลัว' ว่าเด็กคนนี้จะรู้ความจริงว่าคุณน่ะ... ไม่ได้มีอำนาจล้นฟ้าอย่างที่ป่าวประกาศ" รินเบิกตากว้าง สายตาที่มองเหนือเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความฉงนใจวูบผ่านเข้ามาในแววตา เหนือชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนรินแทบหายใจไม่ออก "หุบปากของมึงซะ ก่อนที่กูจะตัดลิ้นมึงทิ้งตรงนี้" เหนือตวาดเสียงต่ำ "กลัวล่ะสิ" คินยักไหล่ ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ริน "ริน ผมว่าเราไปคุยกันข้างนอกดีกว่า ที่นี่มันอากาศถ่ายเทไม่สะดวก... กลิ่นคาวเลือดของความลับมันอบอวลไปหมด" รินเม้มปากแน่น เขาตระหนักได้ทันทีว่าปาร์ตี้ลับคืนนี้ไม่ใช่แค่การสังสรรค์ธรรมดา แต่มันคือสนามรบทางธุรกิจที่เขากำลังถูกใช้เป็นหมากตัวสำคัญ เหนือไม่ได้แค่หวงเขา แต่เหนือกลัวบางอย่างที่จะรั่วไหลออกจากปากของคิน "ถ้ามึงก้าวขาออกจากห้องนี้ไปพร้อมกับเขา มึงก็อย่าหวังว่าจะได้กลับมาเห็นหน้ากูอีกเลย ริน" เหนือเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของคนที่ถูกข่มขู่ รินหยุดกึก ความลังเลฉายชัดบนใบหน้า ความโกรธแค้นที่มีต่อความเอาแต่ใจของเหนือปะทะกับความสงสัยที่คินทิ้งเอาไว้เป็นชนวนระเบิด หากเขาไป เขาอาจได้ความจริงที่ต้องการ แต่ถ้าเขาอยู่ เขาอาจจะได้รู้ว่าทำไมมาเฟียที่ดูเหมือนไม่มีหัวใจคนนี้ ถึงได้คลั่งรักเขาราวกับคนบ้าคลั่งจนน่ากลัว ในวินาทีนั้นเอง เสียงประตูด้านหลังก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับลูกน้องของเหนือที่หน้าตาตื่น "นายครับ! เกิดเรื่องแล้ว! มีคนบุกรุกเข้ามาชั้นใต้ดิน... พวกมันไม่ใช่คนของคิน แต่เป็น 'พวกนั้น'!" ใบหน้าของเหนือเปลี่ยนสีทันที สัญชาตญาณดิบในตัวเขาทำงานเต็มกำลัง เขาปล่อยรินออกกะทันหันก่อนจะชักปืนพกคู่ใจออกมาเตรียมพร้อม รินยืนนิ่งค้างอยู่ตรงกลางห้องท่ามกลางความโกลาหลที่เริ่มก่อตัวขึ้น คินที่ดูเหมือนจะรู้อยู่แล้วเพียงแค่ยิ้มร้ายออกมาอย่างผู้ชนะ เหนือหันกลับมามองรินเป็นครั้งสุดท้าย แววตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้แฝงไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด "ริน! วิ่งออกไปทางประตูหนีไฟเดี๋ยวนี้! อย่าหันหลังกลับมา ไม่ว่ามึงจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม!" เหนือผลักรินไปที่ทางออก แต่ก่อนที่รินจะทันได้ก้าวขาออกไป คินกลับคว้าแขนเขาไว้แน่นพร้อมกับกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้รินหัวใจหล่นวูบ "ถ้าอยากรู้ความจริงเกี่ยวกับ 'การตายของครอบครัวเธอ' ก็เดินไปกับฉันตอนนี้... ริน" รินชะงักกึก ความจริงที่เขาตามหามาตลอดชีวิตอยู่ตรงหน้า ในขณะที่คนตรงหน้าเขากำลังเผชิญกับอันตรายที่มองไม่เห็น ร่างสูงของเหนือถูกกลุ่มชายชุดดำที่บุกเข้ามาล้อมไว้หมดแล้ว ปืนทุกกระบอกเล็งไปที่หัวใจของมาเฟียหนุ่ม รินจะเลือกอะไร? ระหว่างความจริงที่เฝ้าถวิลหา หรือหัวใจที่เริ่มผูกพันกับชายผู้แสนร้ายกาจคนนี้ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ