หวงก้างระดับสิบ

แก้ววิสกี้ราคาแพงในมือของคินสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะการเคลื่อนไหว แต่สายตาของนักธุรกิจหนุ่มคู่แข่งคนสำคัญกลับไม่ได้สนใจเครื่องดื่มสีอำพันนั้นเลยสักนิด สิ่งที่เขากำลังจ้องมองด้วยความสนุกสนานระคนท้าทาย คือร่างโปร่งของรินที่ยืนอยู่ตรงมุมบาร์ของ Party Room แห่งนี้ รินกำลังพยายามแกะมือเหนียวหนืดของลูกค้ากระเป๋าหนักที่เริ่มลวนลามด้วยความเมามาย ไดอะล็อกปฏิเสธเสียงแข็งดังลอดเสียงเพลงทุ้มต่ำแทรกเข้ามาในโสตประสาทอย่างชัดเจน "กรุณามარยาทด้วยครับ ถ้ายังไม่หยุดผมจะเรียกการ์ดมาเชิญออกไป" รินเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวแม้สถานการณ์จะเริ่มเป็นรอง "แหม น้องริน... แค่ดื่มเป็นเพื่อนแก้วเดียวเอง จะถือตัวไปทำไมวะ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ มานั่งตักพี่ดีกว่า เดี๋ยวพี่ทิปไม่อั้น!" มือหนาหยาบโลนพยายามคว้าข้อมือเรียวไว้ ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสผิวเนียน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาแทรกกลางราวกับพายุหมุน หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่มุมปากของไอ้ลูกค้าตัวดีจนเซถลาล้มคว่ำไปกับพื้นเสียงดังสนั่น ท่ามกลางความตกใจของคนรอบข้าง "มือสกปรกแบบนี้... เอาไว้ไถนาเถอะครับ อย่าเอามาแตะต้องคนของฉัน" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด เหนือยืนค้ำหัวชายผู้เคราะห์ร้ายด้วยแววตาดุดันราวกับพญาเสือที่กำลังปกป้องอาณาเขต เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขยับไหวตามแรงอารมณ์ รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านจนคนรอบข้างต้องรีบถอยกรูดด้วยความกลัว ก่อนที่การ์ดของผับจะรีบเข้ามาหิ้วปีกชายคนดังกล่าวออกไปจากพื้นที่อย่างรวดเร็ว รินกะพริบตาปริบๆ มองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งออกโรงปกป้อง ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่ได้ แต่ด้วยนิสัยปากแข็งและไม่ยอมใคร รินจึงเลือกที่จะกลบเกลื่อนความหวั่นไหวด้วยการเชิดหน้าใส่ "ใครเป็นคนของคุณกันครับ คุณเหนือ... ผมยืนอยู่เฉยๆ ของผมแท้ๆ เสือกหาเรื่องเดือดร้อนมาให้เองนะ" รินบ่นอุบพร้อมกับสะบัดแขนเสื้อตัวเองเบาๆ ทั้งที่แก้วตาสีน้ำตาลคู่สวยแอบชำเลืองมองสำรวจรอยแดงตรงมุมปากของอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วง เหนือหันขวับกลับมามองคนปากแข็งทันที ดวงตาคมกริบฉายแววทั้งดุและเคืองระคนเอ็นดู มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางแล้วดึงรั้งเข้ามาประชิดตัวโดยไม่แคร์สายตาของแขกคนอื่นในห้องปาร์ตี้วีไอพีแห่งนี้ "ปากเก่งนักนะริน... เมื่อกี้ถ้าฉันมาฃ้ากว่านั้นอีกก้าวเดียว นายคงยอมให้มันแตะเนื้อต้องตัวไปแล้วสินะ?" เหนือโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มใส กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวระอุขึ้นอย่างน่าประหลาด "ปล่อยเลยนะ! คนเขามุงดูอยู่เห็นไหมเนี่ย... แล้วอีกอย่าง ผมดูแลตัวเองได้ ไม่เห็นต้องเดือดร้อนคุณเลยสักนิด" รินพยายามดันอกแกร่งออก แต่แรงของเขากลับสู้แรงช้างสารของมาเฟียหนุ่มไม่ได้เลยแม้แต่น้อย พื้นที่ระหว่างกันถูกย่นระยะจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "ดูแลตัวเองได้งั้นเหรอ? หึ..." เหนือแค่นหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองสำรวจเรือนร่างเพรียวบางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหวงแหนขั้นสุด "จำใส่สมองไว้ริน... นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ห้ามให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้ระยะสามเมตร ไม่ว่าจะเป็นลูกค้าหรือไอ้หน้าไหนก็ตามที นายเป็นคนของ 'ไฟเยอร์บลัด' ...ไม่ใช่สิ นายเป็นของฉันคนเดียว" คำประกาศศักดาแบบเนียนๆ แต่หนักแน่นและจริงจังทำเอาหัวใจของรินกระตุกวูบ เลือดในกายสูบฉีดจนใบ้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ความซึนเดเระแล่นพล่านในอก รินเม้มริมฝีปากแน่นพยายามหาคำพูดมาเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์ม "ใครเป็นของคุณ พูดจาเพ้อเจ้ออะไร... ปล่อยผมนะ!" "ไม่ปล่อย... จนกว่าจะเคลียร์กันรู้เรื่อง" เหนือกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูขาวสะอาด จงใจเป่าลมร้อนแผ่วเบาจนรินต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้และเขินอาย ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังพะวงและอบอวลไปด้วยเคมีอันร้อนแรง สายตาคมกricของเหนือก็บังเอิญเหลือบไปเห็นคิน ที่กำลังนั่งยกแก้ววิสกี้จิบช้าๆ พร้อมกับส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้จากโซฟาอีกมุมหนึ่งของห้อง คินวางแก้วลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังกร๊อง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีสบายๆ "โอ๊ะๆ ดูเหมือนคุณเหนือจะหวงก้างน่าดูเลยนะครับ..." คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท รอยยิ้มมุมปากแสดงออกถึงความตั้งใจที่จะเข้ามาปั่นป่วนให้สถานการณ์เดือดขึ้นไปอีกขั้น "แต่ก็นะ... ของดีใครก็อยากได้ ถ้าคุณเหนือดูแลไม่ดี ระวังคนอื่นเขาจะคาบไปกินนะครับ" บรรยากาศในห้องปาร์ตี้พลันลดฮวบลงจนติดลบ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของเหนือทันทีที่คินพูดจบ มือหนาที่จับข้อมือรินอยู่กระชับแน่นขึ้นจนรินต้องนิ่วหน้าเล็กน้อยด้วยความเจ็บ เหนือตวัดสายตาดุดันกลับไปมองคู่ปรับตัวฉกาจด้วยความกรุ่นโกรธ ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตา "คิดจะลองดีกับฉันงั้นเหรอคิน..." เหนือเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนคนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง รินที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างเสือสองตัวเริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง เขาพยายามดึงมือตัวเองออกจากการกุมเกาะของเหนือเพื่อจะถอยฉากออกไปห่างๆ แต่จังหวะนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเหนือก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบงัน เหนือขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดแต่ก็ยอมหยิบขึ้นมาดูหน้าจอ แววตาของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอสมาร์ทโฟน มันเป็นเบอร์โทรศัพท์สายตรงจากคนสนิทที่เฝ้าหน้าผับ... และข้อความสั้นๆ ที่ถูกส่งต่อเข้ามาทางแชทพร้อมกันนั้น ทำให้เหนือต้องชะงักกึกทันที *“นายครับ... แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนสำคัญ มาถึงหน้าวีไอพีรูมแล้วครับ”* เหนือชะงักค้างไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบตวัดกลับมามองรินสลับกับคินที่ยืนยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย ก่อนที่ประตูห้องปาร์ตี้วีไอพีจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มอันตราย... ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ