รอยยิ้มของคุณชาย

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นฝนจาง ๆ ที่เพิ่งซาลงไป ทว่าบรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของผับหรู กลับไม่ได้ผ่อนคลายไปตามกลิ่นอายนั้นเลยแม้แต่น้อย "คุณจะดึงดันให้ผมอยู่ที่นี่ไปถึงไหนกันครับ คุณเหนือ" เสียงใสติดจะห้วนเล็กน้อยดังขึ้นทำลายความเงียบ รินยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานกระจกใส นัยน์ตากลมโตราวกับลูกกวางตื่นตระหนกกำลังจ้องมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นผิวเนื้อคร้ามแดดและรอยสักเลือนรางบริเวณไหปลาร้า ยิ่งขับเน้นความดุดันแบบฉบับมาเฟียหนุ่มผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของย่านนี้ให้ดูอันตรายขึ้นไปอีกเท่าตัว เหนือเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดใจ ดวงตาคมกริบคมดุราวกับพยัคฆ์กวาดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะแค่น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน "อยู่ที่นี่มันลำบากนักหรือไง ริน หรือว่าคุณอยากจะกลับไปอยู่ในการดูแลของไอ้คินมันนัก ถึงได้คอยแต่จะหาเรื่องหนีผมอยู่เรื่อย" รินสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินชื่อนั้น ความโกรธวาบแล่นขึ้นมาในอกจนต้องย้อนสวนกลับทันควันอย่างไม่ยอมคน "อย่าเอาผมไป 'เหมาเข่ง' รวมกับเรื่องธุรกิจบ้า ๆ ของพวกคุณนะ! ผมไม่ใช่สิ่งของที่จะให้ใครแย่งกันไปแย่งกันมา ถ้าไม่ใช่เพราะข้อเท้าผมแพลงเพราะช่วยคุณไว้จากลูกน้องไอ้คินคืนนั้น มีหวังผมเดินหนีออกไปจากที่นี่ตั้งแต่วันแรกแล้วครับ!" คำพูดประชดประชันนั้นทำให้เหนือถึงกับขบกรามแน่น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนรินต้องผถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณเมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาประชิด แรงกดดันจากผู้ชายตรงหน้าทำให้ห้องกว้าง ๆ ดูแคบลงถนัดตา แต่เหนือไม่ได้ทำร้ายเขา... ชายหนุ่มเพียงแค่เอื้อมมือหนาออกไปคว้ากล่องยาปฐมพยาบาลบนชั้นวาง ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ มาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นตรงหน้าเก้าอี้ที่รินยืนอยู่ รินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นการกระทำนั้น "นั่งลง" คำสั่งห้วนสั้นแต่แฝงความบังคับกลาย ๆ ดังขึ้น เหนือเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่ดุแต่กลับมีความระeระวังซ่อนอยู่ลึก ๆ "อย่าดื้อ... ข้อเท้าคุณบวมเป่งขนาดนี้ ยังมีหน้ามาทำปากเก่งอีกเหรอ" รินเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกใจเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ เขาค่อย ๆ หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตามคำสั่งอย่างเสียไม่ได้ สายตาคมกวางก้มมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังก้มลงถอดรองเท้าผ้าใบสีขาวออกจากเท้าของเขาอย่างเบามือ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ และสัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของมาเฟียหนุ่มที่กำลังแตะลงบนข้อเท้าที่บวมช้ำ "เจ็บไหม" น้ำเสียงที่เอ่ยถามนั้นเบากว่าปกติ ราวกับไม่ใช่เสียงของคนที่เพิ่งจะตวาดใส่กันเมื่อครู่ "..." รินเม้มปากแน่น ไม่ยอมตอบ คำถามนั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างประหลาด เขาชินกับการถูกซัด ถูกเหวี่ยง หรือถูกพูดจาถากถางจากคนในโลกธุรกิจนี้ แต่ไม่เคยชินเลยกับการที่ผู้ชายดิบเถื่อนอย่างเหนือมานั่งคุกเข่าทำแผลให้ด้วยความทะนุถนอมแบบนี้ เหนือเงยหน้าขึ้นสบตา เขาสังเกตเห็นใบหน้าหวานที่ขึ้นสีเรื่อจาง ๆ บริเวณพวงแก้ม รอยยิ้มหยันที่มักจะประดับอยู่บนมุมปากหยักของมาเฟียหนุ่มค่อย ๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน... รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง รอยยิ้มที่เหนือไม่เคยแสดงให้ใครเห็นนอกจาก... คนตรงหน้า "ปากเก่งนักนะ... แต่เวลาเจ็บจริง ๆ กลับทำเป็นเงียบ" เหนือพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด มือหนาบรรจงทาน้ำยาแก้ปวดบวมลงบนข้อเท้าเนียนอย่างระมัดระวัง กลัวว่าอีกฝ่ายจะเจ็บเกินไป รินก้มมองการกระทำนั้น หัวใจที่เคยแข็งกระด้างมาตลอดเพราะต้องดิ้นรนสู้ชีวิตลำพัง กลับรู้สึกเหมือนมีก้อนสำลีอุ่น ๆ มาโอบอุ้มไว้ ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่ซึมลึกเข้าถึงขั้วหัวใจ "ทำไม... ถึงทำดีกับผมล่ะครับ" รินเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตสั่นไหวเล็กน้อยยามที่ประสานสายตากับนัยน์ตาคมเข้มที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง เหนือหยุดมือที่กำลังพันผ้าก๊อซชั่วขณะ เขาเงยหน้าขึ้นมองคนถาม นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพของรินไว้อย่างชัดเจน ก่อนที่มุมปากหนจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและทรงเสน่ห์จนรินแทบลืมหายใจ "เพราะคุณคือริน..." เหนือตอบเสียงทุ้มต่ำ หัวใจเต้นแรงไม่แพ้กัน "และเพราะผม... ยอมให้ใครมาเจ็บแทนไม่ได้อีกแล้ว" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจ รินรู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงาน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับไออุ่นจากร่างหนายิ่งทำให้สติกระเจิดกระเจิง หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เหนือขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่ใบหน้าคมสันยังคงโน้มเข้าไปใกล้ ร่างสูงยื่นมือออกไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเนียนออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอ่อนโยนเสียจนรินต้องหลับตาลงรับสัมผัสโดยอัตโนมัติ "ถ้ายังดื้ออีก ผมจะจับคุณขังไว้ในห้องนี้ ตลอดไปเลยดีไหมครับ" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ชิดริมใบหู พร้อมกับลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอ เรียกความร้อนผ่าวให้พุ่งขึ้นมาถึงใบหน้าของรินทันที รินลืมตาขึ้นเตรียมจะอ้าปากเถียงกลับตามนิสัยปากจัด แต่ทว่า... *ก๊อก ๆ ๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งในทันที ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาอย่างไร้มารยาทของใครบางคนที่ทำให้บรรยากาศสีชมพูเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา "อุ๊ย... ผมมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานอะไรรึเปล่าครับเนี่ย คุณเหนือ" เสียงทุ้มกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของ "คิน" ที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ดวงตาคมปลาบกวาดมองภาพที่เหนือยืนประชิดตัวรินอยู่ด้วยแววตาสสมเพชเวทนาแกมท้าทาย เหนือหันขวับไปมองผู้มาใหม่ นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตาดุดันอำมหิตทันที รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย รินผุดลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าข้อเท้าที่ยังไม่หายดีทำให้เขาทรุดฮวบลงไป ทว่า... คินไวกว่า เขาก้าวเข้ามาคว้าเอวบางของรินไว้ได้ทันก่อนที่ร่างโปร่งจะล้มลงไปกระแทกพื้น พร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากส่งให้เหนือที่ยืนกำหมัดแน่นเส้นเลือดปูดโปーン "ระวังหน่อยสิครับริน... ดูท่าทางคุณเหนือเขาจะดูแลคุณได้ไม่ดีเท่าไหร่เลยนะ สนใจเปลี่ยนมาอยู่กับผมไหมล่ะ? รับรองว่าผมไม่ปล่อยให้คุณต้องมานั่งเจ็บตัวแบบนี้แน่" คินเอ่ยกระซิบข้างหูรินด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ เหนือพุ่งเข้ามา กระชากคอเสื้อของคินออกห่างจากรินด้วยความเร็วแสง นัยน์ตาคู่นั้นลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "มึงอยากตายใช่ไหม คิน" เหนือเค้นเสียงคำรามลอดไรฟัน ดวงตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขต คินหัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัว สายตายโสท้าทายมองตอบกลับไปอย่างเหนือกว่า "ก็ลองดูสิครับว่าระหว่างคุณกับผม ใครกันแน่ที่จะได้ครอบครองเด็กนี่..." ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ