ศัตรูหัวใจ

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาเงินฟาดหัวผมแล้วทุกอย่างจะจบ คุณคงประเมินความด้านชาของผมต่ำไปหน่อยนะครับ คุณคิน" เสียงหัวاะในลำคอของคินดังขึ้นเบาๆ สวนทางกับแววตากร้าวที่ซ่อนอยู่ภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพง เขายกแก้ววิสกี้สีอำพันขึ้นจิบช้าๆ ท่ามกลางบรรยากาศส่วนโซนวีไอพีของผับหรูที่เวลานี้ถูกจองปิดตายเพื่อการสนทนาอันแสนอึดอัด รินนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม แผ่นหลังตั้งตรง ไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย แม้ในใจจะรู้ดีว่าเกมนี้อันตรายแค่ไหน "ปากเก่งสมคำร่ำลือจริงๆ ริน..." คินวางแก้วลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบเบาๆ แต่กลับบาดลึกในความเงียบ "เหนือมันเลี้ยงเด็กดื้อไว้เยอะสินะ ถึงได้กล้ามาต่อรองกับฉันแบบนี้ รู้ไหมว่าสิ่งที่เธอถืออยู่ในมือตอนนี้ มันสามารถทำให้ผับคลังสมบัติของพ่อคุณชายเหนือพังครืนลงมาได้ภายในชั่วโมงเดียว" "ก็ลองดูสิครับ" รินยิ้มรับ รอยยิ้มที่อีกฝ่ายเกลียดนักหนาเพราะมันทั้งท้าทายและว่างเปล่า "ถ้าคุณคิดว่าการทำลายธุรกิจของเหนือ จะทำให้ผมวิ่งไปซบตักคุณได้ล่ะก็... แสดงว่าสมองส่วนจินตนาการของคุณน่าจะมีปัญหาแล้วล่ะครับ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดกรีดออกเป็นชิ้นๆ ได้ รินกำลังเล่นกับไฟ และเขารู้ตัวดี คินไม่ใช่คนธรรมดา นักธุรกิจหนุ่มที่กุมห่วงโซ่อุปทานรายใหญ่ในเมืองหลวงคนนี้ จ้องจะเล่นงานเหนือมานานแล้ว และเขาก็คือ "จุดอ่อน" ชิ้นโตที่คินตั้งใจหยิบมาใช้เป็นเครื่องมือกระชับอำนาจ แต่คินไม่รู้หรอกว่า หมาบ้าอย่างเหนือเวลากำลังคลั่งรัก มันน่ากลัวกว่าเสือหิวเสียอีก ประตูห้องวีไอพีถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท แรงกระแทกทำให้บานไม้สักราคาแพงกระทบผนังดังสนั่น ร่างสูงใหญ่ของเหนือยืนตระหง่านอยู่ที่กรอบประตู ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนขึ้นสันกราม แววตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองคนทั้งสองด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "ใครอนุญาตให้มึงมานั่งหายใจร่วมกับเมียกู คิน" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความโกรธจัด เหนือสาวเท้าเข้ามาด้วยความเร็วสูง ร่างสูงใหญ่พุ่งตรงเข้ามาระหว่างกลาง เขามือหนากระชากคอเสื้อของคินให้ลุกขึ้นจากโซฟาอย่างไม่เกรงใจหน้าอินทร์หน้าพรหม แรงปะทะทำให้แก้วบนโต๊ะล้มคว่ำ น้ำสีอำพันกระเซ็นเปรอะเปื้อนพรมราคาแพง คินไม่ได้ตกใจอย่างที่ควรจะเป็น เขากลับหัวเราะออกมาเบาๆ เสียด้วยซ้ำในขณะที่ถูกมือหนาของมาเฟียหนุ่มกำรอบคอเสื้อจนแน่น "ใจร้อนเป็นไฟสมชื่อจริงๆ นะเหนือ... ฉันก็แค่มาชวนเด็กของนายคุยเรื่องธุรกิจนิดๆ หน่อยๆ เอง ทำไมต้องทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อขนาดนั้นด้วยล่ะ?" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน ปรายตามองรินที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาเพื่อประเมินสถานการณ์ เหนือขบกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนชัดเจน เขาดันตัวคินถอยหลังไปกระแทกกับผนังห้องจนเกิดเสียงดังสนั่น "อย่ามาแตะต้องคนของกู!" เหนือคำรามลั่น ดวงตาดุดันฉายแววคลุ้มคลั่ง "ถ้ามึงยังไม่อยากตายคาตีนกู ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ!" รินมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังยืนบังตนเองไว้ ความรู้สึกบางอย่างอุ่นวาบขึ้นในอกอย่างห้ามไม่อยู่ แม้ปากจะบอกว่าเกลียดความเผด็จการและความปากร้ายของเหนือแค่ไหน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ในเวลาที่เกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยปล่อยให้เขาต้องเผชิญหน้ากับอันตรายลำพังเลยสักครั้ง คินยกมือขึ้นยอมแพ้เชิงสัญลักษณ์ แม้ใบหน้าจะยังคงรอยยิ้มเยาะเย้ยอยู่ไม่จาง "ก็ได้ๆ วันนี้ฉันแค่มาทักทายเฉยๆ หรอกนะเหนือ... แต่จำไว้เถอะ ของเล่นชิ้นโปรดชิ้นนี้ของนาย วันหนึ่งมันอาจจะเบื่อแล้ววิ่งมาหาฉันเองก็ได้" พูดจบ คินก็ปัดมือของเหนือออก จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วเดินสวนออกไปจากห้องด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ ทิ้งให้ความเงียบงันและกลิ่นอายความดุร้ายอบอวลไปทั่วบริเวณ เมื่อประตูห้องปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง เหนือยังคงยืนนิ่ง หันหลังให้กับริน ไหล่กว้างไหวสะท้อนเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจเข้าออกที่รุนแรงเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์โกรธที่ยังคงพลانพล่านอยู่ในกระแสเลือด รินลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาก้าวเข้าไปใกล้ร่างสูงที่ยืนนิ่งเป็นหิน ก่อนจะเอ่ยปากแซวด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามนิสัย เพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัดนี้ "หึงผมเหรอครับ คุณเหนือ?" เหนือสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันขวับกลับมามอง รินไม่คิดว่าแววตาที่อีกฝ่ายส่งมาจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ปะปนกับความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความดุร้าย "ริน..." เหนืองึมงำเรียกชื่อเขา เสียงแหบพร่าต่างจากทุกที มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของรินแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของอีกฝ่ายชนเข้ากับอกแกร่ง "ทำไมถึงไม่ฟังคำสั่ง ห้ามบอกให้รออยู่ข้างนอกทำไมถึงยังดื้อลงมานั่งตรงนี้กับมันรู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน!" รินนิหน้าด้วยความเจ็บ แต่ไม่ได้สะบัดหนี เขาสงสายตาขึ้นสบกับดวงตาคมที่กำลังสั่นระริกด้วยความกลัวจะสูญเสีย "ถ้าผมไม่อยู่ตรงนี้ แล้วปล่อยให้คุณจัดการเอง ผับของคุณคงพังไปครึ่งแถบแล้วมั้งครับคุณชาย" รินสวนกลับ เสียงนุ่มแต่เฉียบคม "อีกอย่าง... ผมไม่ใช่ตุ๊กตาเซรามิกนะเหนือ ผมปกป้องตัวเองได้" "แต่ฉันปกป้องเธอไม่ได้ถ้าเธอเป็นอะไรไป!" เหนือตะคอกใส่ด้วยความเหลืออด ความอดทนทั้งหมดพังทลายลง เขาดึงร่างบางเข้ามากอดแน่นจนกระดูกแทบจะกระแทกกัน เสียงหายใจหอบถี่รดอยู่ข้างใบหู "อย่าทำแบบนี้อีก... อย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงกับไอ้สารเลวนั่นอีก ได้ยินไหมริน?" ความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่สั่นเทาเล็กน้อยทำให้รินชะงัก มือเรียวยกขึ้นวางบนแผ่นหลังกว้าง ลูบเบาๆ เพื่อปลอบประโลมความกลัวที่อยู่ภายในใจของมาเฟียปากแข็งคนนี้ ความซึนเดะที่มักจะมาพร้อมกับความคลั่งรักสุดโต่ง ทำให้รินเผลอยิ้มออกมาบางเบา "ครับ... รู้แล้วครับ" รินตอบเสียงอ่อนลงอย่างยอมจำนน เหนือผละตัวออกเล็กน้อยเพื่อมองหน้าคนในอ้อมแขน นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากให้อย่างเบามือ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความโหยหาที่เอ่อล้นอยู่ในแววตา เขาโน้มใบหน้าลงมาหมายจะกดจริมฝีปากลงบนกลีบปากอิ่มเพื่อลงโทษคนดื้อ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร และหัวใจของรินกำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเหนือก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ เหนือขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ปรายตามองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาด้วยความรำคาญใจ แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่เขาเห็นชื่อผู้โทรเข้า สีหน้าของมาเฟียหนุ่มก็เปลี่ยนไปในทันที ความตึงเครียดระลอกใหม่พุ่งกลับเข้ามาเกาะกุมบรรยากาศในห้องอีกครั้งอย่างรวดเร็ว รินสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของเหนือได้ทันที หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะรักเมื่อครู่กลับกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ใครโทรมาเหรอครับ?" รินถามเสียงเรียบ เหนือเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตานั้นเต็มไปด้วยความลับและความกังวลที่ถูกปิดบังไว้ ก่อนที่เหนือจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินเย็นเฉียบ "ไอ้คิน... มันไม่ได้มาแค่คนเดียว" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ