รอยร้าวแรก

"ถ้าคุณคิดว่าผมเป็นแค่ลูกไล่ที่ยอมให้คุณขูดรีดความรู้สึกได้ตลอดเวลาล่ะก็... เชิญคิดใหม่ได้เลยครับ คุณเหนือ" น้ำเสียงของรินไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่เพิ่งถูกลับจนขึ้นเงา ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองตรงไปยังร่างสูงของเจ้าพ่อมาเฟียเจ้าของผับหรู โดยไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวตลบอบอวลไปด้วยความตึงเครียด ชนิดที่ว่าหากมีประกายไฟตกลงมาเพียงนิดเดียว ทุกอย่างคงระเบิดเป็นจุล เหนือยืนค้ำโต๊ะทำงานด้วยมือทั้งสองข้าง สันจوกโด่งเป็นสันคมยามขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อบริเวณกรามปูดนูน แววตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ผสมผสานกับความไม่เข้าใจที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ ไอ้ท่าทีพยศแบบนี้... มันเริ่มลามปามจนเกินควบคุมแล้ว "ริน" เหนือเค้นเสียงลอดไรฟันทีละคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำตึงเครียดจนน่ากลัว "นายรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอยู่กับใคร และกำลังทำเรื่องงี่เง่าอะไรอยู่" "ผมรู้ดีครับ และเพราะรู้ดีนี่แหละ ถึงได้กล้าทำ" รินย้อนกลับทันควัน ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเยาะหยัน "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครครับ? เจ้าชีวิตผมเหรอ? อยากเรียกให้มาก็มา อยากไล่ให้ไปก็ไป หรือพอมีไอ้คินโผล่เข้ามาป่วน คุณถึงได้ทำท่าทางกระฟัดกระเฟียดเหมือนเด็กหวงของเล่นทั้งที่ตัวเองเป็นคนโยนมันทิ้งลงถังขยะก่อนแท้ๆ!" คำพูดประโยคสุดท้ายพุ่งตรงเข้ากระแทกใจดำของเหนือเข้าอย่างจัง ดวงตาคมดุหรี่ลงอันตราย ร่างสูงผละออกจากโต๊ะก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวคนตัวเล็กกว่าอย่างรวดเร็ว จนรินต้องผถะถอยหลังไปชนกับชั้นวางเอกสารด้านหลังโดยอัตโนมัติ ทว่าเจ้าตัวก็ยังเชิดหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมลดละสายตาให้ ทว่าเหนือไม่ได้ถอย... เขาย่ำยีระยะห่างจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งยันเข้ากับชั้นวางเอกสารกั้นขังรินไว้ตรงกลาง ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปบีบปลายคางมนของอีกฝ่ายให้เชิดขึ้นบังคับสบตา "ปากดีนักนะ" เหนือกระซิบเสียงพร่า 1 องศาความดุดันผสมผสานกับความร้อนรุ่มที่แผดเผาอยู่ในอก "คิดว่าที่ฉันหัวเสียอยู่นี่ เพราะฉันหวงของเล่นงั้นเหรอ? นายมันโง่หรือแกล้งโง่กันแน่, ริน" "ถ้าไม่ใช่เพราะหวงของเล่น แล้วมันคืออะไรล่ะครับ?" รินสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นรัวระทึกจนแทบกระเด็นออกมานอกอกยามที่ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างกันเพียงคืบ "หรือว่าคุณกลัวเสียหน้า... กลัวว่ามาเฟียใหญ่อย่างคุณจะเสียท่าให้คู่แข่งทางธุรกิจอย่างคุณคิน แค่เพราะคนธรรมดาๆ อย่างผมคนเดียว?" *กึก!* คำพูดนั้นทำให้เหนือชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมไหววับวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม ใช่... เขากำลังหงุดหงิดเรื่องคิน ไอ้เวรนั่นมันจงใจเข้ามาป่วนเพื่อยั่วโมโหเขา และมันก็ทำสำเร็จ รอยยิ้มเย้ยหยันและท่าทางสนิทสนมเกินเหตุของคินที่ส่งให้รินเมื่อครู่ยังติดตาเขาอยู่เลย แต่นั่นไม่ใช่เพราะเรื่องศักดิ์ศรีทางธุรกิจงี่เง่าอะไรนั่นเลย... แต่มันเป็นเพราะ 'ความหึงหวง' ต่างหาก! ความรู้สึกบ้าบอที่เหนือไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับผู้ชายคนไหน จนกระทั่งมาเจอเด็กปากจัดคนนี้นี่แหละที่เข้ามาปั่นป่วนชีวิตเขาจนพังไม่เป็นท่า แต่ทิฐิและปากแข็งที่เป็นเกราะป้องกันตัวมานานนับปี ทำให้คำพูดที่พรั่งพรูออกจากปากของมาเฟียหนุ่มกลายเป็นยาพิษที่กรีดแทงหัวใจของคนฟัง "หึ... คิดเข้าข้างตัวเองเก่งนี่" เหนือแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความดูแคลนที่แสร้งทำขึ้น "คิดว่าตัวเองมีค่าพอให้ฉันต้องเดือดร้อนรึไง? นายมันก็แค่... หมากตัวหนึ่งที่เอาไว้ใช้ขัดตาทัพแค่นั้นแหละ, ริน อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย" เพล้ง! ราวกับมีกระจกใสบางๆ แตกละเอียดอยู่ภายในอก รินนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นพล่านไปทั่วหัวใจจนชาหนึบ รอยยิ้มเยาะหยันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าและประกายตาวาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามกลั้นเอาไว้อย่างสุดชีวิต หมากตัวหนึ่ง... งั้นเหรอ? ที่ผ่านมาทั้งหมด ความใส่ใจ การกระทำที่เหนือแสดงออกถึงความห่วงใย หรือแม้แต่สัมผัสที่ร้อนแรงในยามค่ำคืน มันก็เป็นแค่เรื่องสนุกของคนเบื่อๆ อย่างเขาคนนั้นสินะ? "เข้าใจแล้วครับ" รินเอ่ยขึ้นเบาหวิว ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นเครือเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่อยู่ "ถ้าผมมันก็เป็นแค่หมาก... งั้นผมขอประกาศลาออกจากกระดานนี้ก็แล้วกันครับ" ว่าแล้ว รินก็ใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่างอย่างแรง แรงฮึดเฮือกสุดท้ายทำให้เหนือถึงกับเซถอยหลังไปสองก้าว เปิดโอกาสให้ร่างบางผละหลุดจากการพันธนาการแล้วพุ่งตัวไปยังประตูห้องทันที "เดี๋ยวนั้นนะ, ริน!" เหนือตะคอกลั่นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นท่าทีจริงจังและหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าของอีกฝ่าย ความตระหนกพุ่งพล่านเข้ามาแทนที่ความโกรธในเสี้ยววินาที "หยุดเดี๋ยวนี้นะโว้ย!" แต่รินไม่มีทางหันกลับมาฟังอีกแล้ว มือเรียวเอื้อมไปบิดกลอนประตูห้องทำงานหมายจะหนีออกไปให้พ้นจากผู้ชายใจร้ายคนนี้ ทว่ายังไม่ทันที่กลอนประตูจะถูกปลดล็อก ร่างทั้งร่างก็ถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจากด้านหลังจนเซกลับมาปะทะกับแผงอกแกร่งอีกครั้ง "ปล่อยผมนะ! ไอ้คนใจร้าย!" รินดิ้นรนสุดชีวิต กำปั้นทุบลงบนท่อนแขนแกร่งไม่ยั้ง พยายามบิดตัวหนีสัมผัสที่เคยโหยหาแต่ตอนนี้กลับรู้สึกรังเกียจ "บอกให้หยุดไงวะ!" เหนือคำรามลั่นด้วยความโมโหและร้อนรน มือใหญ่รวบข้อมือทั้งสองข้างของรินไขว้ไว้ด้านหลังด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้อีกมือรวบเอวบางเข้ามาชิดแนบกายจนไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงยามที่เขาซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ลาดของอีกฝ่าย ร่างบางสะท้านเฮือกเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นเล็กๆ และแรงสั่นสะเทือนจากอกของอีกฝ่าย... เหนือกำลังสั่น? "อย่าไป... ริน" เสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันและทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าและเจือไปด้วยความสั่นเครืออย่างน่าประหลาด ความเย่อหยิ่งทิฐิที่มีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวลึกๆ ที่เพิ่งเคยแสดงออกมาเป็นครั้งแรก "อย่าไปจากฉัน... ขอร้องล่ะ" รินชะงักกึก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่สะดุดลง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือของคนด้านหลัง นี่เขา... กำลังอ้อนงั้นเหรอ? มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่เนี่ยนะ? บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่ประสานกันเป็นจังหวะ ความตึงเครียดแปรเปลี่ยนเป็นความอึมครึมและเย้ายวนใจอย่างประหลาด เหนือซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นกายของคนในอ้อมกอดราวกับคนเสพติด พลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นราวกับกลัวว่าหากคลายมือ ร่างนี้จะสลายหายไปในอากาศ รินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจที่เพิ่งแตกสลายกลับถูกบีบรัดด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ และ... ทั้งรักจนน่าหงุดหงิด ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบกำลังเข้าปกคลุม และรินกำลังจะอ้าปากเอ่ยอะไรบางอย่างออกไปนั้นเอง... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างไม่เกรงใจใคร ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปรดของ 'คิน' ก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยรอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ ดวงตาคู่คมกวาดมองภาพความแนบชิดของคนทั้งคู่ด้วยแววตาสนุกสนาน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ทำเอาเส้นเลือดในขมับของเหนือกระตุกวูบ "อุ๊ย... ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าเอ่ย? พอดีผมลืมของ... ไว้ในตัว 'เด็กของผม' น่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ไฟเยอร์บลัด" เสมอมานะครับ