ออกไปให้พ้น

ประโยคกวนประสาทของคินยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ท่าوسطบรรยากาศที่คุกรุ่นราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตวิ่งพล่านไปทั่วห้องวีไอพีสีนิล รินยืนตัวเกร็งอยู่ตรงมุมโซฟา ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนโกรธขึง ขณะที่เหนือ... เจ้าของผับหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด กลับยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินแกรนิต ทว่ากล้ามเนื้อทุกมัดบนตัวเขากลับเกร็งตึงจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ ความเงียบงันปกคลุมอยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เหนือจะแค่น "หึ" ออกมาในลำคอ เสียงหัวoเราะเยียบเย็นที่ส่งสัญญาณเตือนภัยอันตรายระดับสูงสุด "คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าเข้ามาเหยียบเขตของฉัน คิน" เหนือเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุบกระชับ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนรินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ยังเผลอถอยหลังกรูด คินไวกว่า เขาก้าวเข้าไปประชิดริน มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะปลายคางมนของรินอย่างถือวิสาสะ รินสะบัดหน้าหนีทันทีด้วยความขยะแขยง แต่คินกลับหัวoเราะในลำคออย่างชอบใจ สายตาคมปลาบเหลือบมองเหนือที่กำลังพุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อของเขาด้วยความเร็วสูง "ระวังหน่อยสิครับคุณเหนือ ของเล่นชิ้นนี้... เปราะบางกว่าที่คุณคิดนะ" คินเอ่ยยั่วโมโห พร้อมกับผละถอยออกไปอย่างรวดเร็วก่อนที่หมัดหนักๆ จะเสยเข้าที่ปลายคาง "ผมแค่มารับของที่ลืมไว้... แต่ดูท่าทางแล้ว คุณคงยังไม่ได้ 'ใช้บริการ' สินะครับ ถึงได้ทำหน้าหงุดหงิดเป็นหมาหวงก้างแบบนี้" "ไสหัวออกไปจากร้านของฉัน ก่อนที่ฉันจะสั่งให้ลูกน้องหิ้วศพแกโยนลงแม่น้ำ" เหนือกัดฟันกรอด ดวงตาคมดุแดงก่ำด้วยโทสะ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นถี่ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นจังหวะเดียวกับที่เขากำหมัดแน่นจนข้อต่อสีขาวโพลน คินยกมือขึ้นยอมแพ้อย่างไม่ยี่หระ เขายิ้มมุมปากส่งให้รินอีกครั้งก่อนจะเดินผ่านร่างหนาออกไปอย่างลอยชาย ทิ้งให้ภายในห้องหลงเหลือเพียงความอึดอัดที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ประตูห้องปิดสนิทลงแล้ว แต่ความร้อนระอุภายในห้องกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย เหนือหันขวับกลับมามองรินที่ยังยืนตัวสั่นอยู่ริมโซฟา ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีแววตาเจ้าเล่ห์เพทุบายเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความโกรธที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล "นายยังกล้าอยู่อีกเหรอ..." เหนือเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินอย่างรวดเร็ว กวาดตาดุดันมองสำรวจเรือนร่างของเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งหงุดหงิด และ... หวาดกลัวลึกๆ ที่เกือบจะเสียอีกฝ่ายให้ไอ้เวรนั่น "ใจกล้าดีนี่! พาผู้ชายอีกคนเข้ามาถึงในห้องส่วนตัว คิดว่าตัวเองเป็นใคร เจ้าของผับนี้หรือไง!" รินเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "ผมไม่ได้พาเขามา! เขามาเองต่างหาก... อีกอย่าง ผมจะเป็นใคร มันก็เรื่องของผม คุณมีสิทธิ์อะไรมาตะคอกใส่ผมเล่า!" "สิทธิ์เหรอ?" เหนือแค่นหัวเราะเสียงดัง ดวงตาคมกริบวับวาวด้วยเพลิงโทสะ มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางของรินไว้แน่น บังคับให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นรับยามที่เขาโน้มตัวลงไปกระซิบชิดริมฝีปาก "จำไม่ได้หรือไงว่านายมันมีสถานะอะไรในที่แห่งนี้? นายเป็นของฉัน! เป็นเด็กในปกครองของฉัน!" "ผมไม่ใช่ของเล่นใคร!" รินตวาดกลับเสียงสั่น น้ำตาแห่งความคับแค้นใจเอ่อคลอเบ้าแต่ถูกเจ้าตัวกักเก็บไว้ด้วยความหยิ่งทะนง มือเรียวพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อผลักไส แต่มันกลับไม่สะเทือนร่างหนาเลยแม้แต่น้อย "เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผมสักที! ถ้าเกลียดผมนัก รังเกียจผมมาก ทำไมไม่ปล่อยผมไปล่ะ! ออกไปจากชีวิตผมซะสิ!" คำว่า 'ออกไปให้พ้น' หลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบ พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มเนียน รินหอบหายใจหนักหน่วง อกบางกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ ความเหนื่อยล้าจากการดิ้นรนปากกัดตีนถีบในสังคมโสมmนี้ ผสมผสานกับความน้อยใจที่อัดแน่นอยู่ในอก ทำให้เขาระเบิดมันออกมาทั้งหมด เหนือชะงักไปชั่วขณะ แรงบีบที่คางมนคลายลงโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นหยาดน้ำตาใสๆ บนใบหน้าหวาน ความโกรธเกรี้ยวที่เคยโหมกระหน่ำเมื่อครู่ราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดจนมอดดับลง เหลือเพียงความสั่นไหวแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในช่องอกด้านซ้าย หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบอย่างแรง เขาไม่เคยกลัวอะไรในชีวิต ไม่เคยเกรงกลัวศัตรูหน้าไหน ไม่เคยใจสั่นแม้จะต้องเผชิญหน้ากับคมกระสุน แต่ภาพน้ำตาของเด็กหนุ่มตรงหน้า... กลับทำให้กำแพงความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีพังทลายลงในพริบตา เหนือพยายามจะดึงสีหน้าให้กลับมาแข็งกร้าวตามนิสัยปากแข็ง แต่ริมฝีปากหยักกลับเม้มเข้าหากันแน่นอย่างคนจนมุม ความรู้สึกข้างในมันตีรวนไปหมด ทั้งอยากดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดปลอบประโลมให้หายจากความหวาดกลัว และอยากจะเอ่ยคำขอโทษออกไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้เขาทำได้เพียงยืนนิ่ง ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่กัดกินหัวใจ "นาย... ไล่ฉันเหรอ?" เหนือถามเสียงพร่า ทุ้มต่ำ และเจือความสั่นไหวที่เจ้าตัวพยายามปกปิดอย่างสุดความสามารถ ดวงตาคมคู่ดุจพญาอินทรีย์มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่แดงก่ำ "ใช่! ออกไปจากชีวิตผมสักที!" รินตะโกนใส่หน้าอีกครั้งด้วยความน้อยใจ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วทรุดตัวลงนั่งคุดคู้กอดเข่าร้องไห้สะอื้นฮึกอย่างหมดแรง ร่างบางสั่นเทาด้วยความเสียใจ เหนือยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่เจ็บแปลบในอก ยิ่งเห็นอีกฝ่ายร้องไห้เพราะเขา หัวใจเขาก็ยิ่งหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความดุดันน่าเกรงขามเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความคลั่งรักและอาการ 'หมาโบ้' ที่พร้อมจะสยบแทบเท้าเด็กหนุ่มคนนี้เพียงคนเดียว ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ชิดยิ่งขึ้น คุกเข่าลงช้าๆ ตรงหน้าของรินที่กำลังก้มหน้าสะอื้น มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะไหล่บางเพื่อปลอบโยน แต่รินกลับปัดมือเขาออกอย่างแรงด้วยความรังเกียจ "อย่ามาแตะต้องผม..." เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟัน พร้อมกับหันมามองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อ "ในเมื่อคุณก็คิดว่าผมเป็นแค่เด็กมีปัญหา เป็นภาระ... งั้นก็ปล่อยผมไปสิครับ ปล่อยให้ผมไปตายเอาดาบหน้าเถอะ!" คำพูดตัดพ้อที่เชือดเฉือนหัวใจทำให้เหนือทนไม่ไหวอีกต่อไป สัญชาตญาณดิบของความหวงแหนพุ่งทะยานขึ้นขีดสุด เขารวบร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แน่นฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น แม้รินจะพยายามดิ้นรนทุบตีสักแค่ไหน เหนือก็ยิ่งรัดอ้อมแขนให้แน่นขึ้นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไปในอากาศ "ปล่อยนะ! บอกให้ปลื..." "ฉันไม่ปล่อย..." เหนือกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเว้าวอนอย่างน่าใจหาย ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวจนรินสะท้านเฮือก "ต่อให้นายจะไล่ฉันให้ไปไกลแค่ไหน... ฉันก็ไม่มีวันไปไหนทั้งนั้น ริน" รินชะงักกึก แรงดิ้นรนเริ่มลดลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาจากร่างหนาที่โอบกอดเขาอยู่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบไม่เป็นจังหวะเมื่อได้ยินคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็ง เหนือผละใบหน้าออกเล็กน้อยเพื่อสบตากลมโตที่ยังคงมีคราบน้ำตาเปรื้อนอยู่ ดวงตาคมปลาบฉายแววความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด นิ้วเรียวเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม ราวกับสิ่งนี้คือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต "อย่าพูดคำว่าไล่ออกมาจากปากอีก... เพราะต่อให้นายไล่ให้ตาย ฉันก็จะหน้าด้านอยู่ข้างๆ นายแบบนี้แหละ" เหนือเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริน พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเป็นหนึ่งเดียว "เพราะหัวใจของฉัน... มันถูกนายขโมยไปตั้งแต่แรกที่เราเจอกันแล้ว, เด็กโง่" รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความซินเดเระและอาการปากแข็งถูกทำลายลงในพริบตา หัวใจที่เคยโกรธเกรี้ยวกลับเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจของกันและกันทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีชมพูเร่าร้อนในเสี้ยววินาที ริมฝีปากหยักของเหนือค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้ริมฝีปากบางที่เผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างตกตะลึง ระยะห่างลดลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้นกลาง ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างสื่อความหมาย ความหวานปนดราม่าที่ก่อตัวขึ้นทำให้ห้องทั้งห้องราวกับถูกหยุดเวลาไว้ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งสองกำลังจะสัมผัสกันท่ามกลางความลุ้นระทึก *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยฝีมือของใครบางคนที่ถือวิสาสะเข้ามา โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตแม้แต่น้อย "อุ๊ย... ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าเอ่ย? พอดีผมลืมของ... ไว้ในตัว 'เด็กของผม' น่ะครับ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความคลั่งรักของบอสเหนือและน้องริน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!