พายุที่กำลังก่อตัว

เสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบที่หนักอึ้งราวกับตะกั่วถ่วง รินยังคงยืนตัวแข็งค้างอยู่หน้ากรอบประตูห้องทำงานส่วนตัวของเหนือ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อบุคคลที่เพิ่งก้าวเข้ามาไม่ได้เป็นแค่พนักงานเสิร์ฟที่หลงทาง หรือเด็กฝึกงานหน้าใหม่ตามที่เขานึกค่อนขอดในใจเมื่อครู่ แต่กลับเป็น "คิน" — นักธุรกิจหนุ่มเจ้าของผับคู่แข่งย่านฝั่งธนฯ ผู้มีรอยยิ้มเคลือบยาพิษและสายตาที่มองรินเหมือนเหยื่อชิ้นโอชะ "อ้าว... ขอโทษทีครับคุณริน ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ตกใจ พอดีเลขาของคุณเหนือเขาบอกว่าห้องนี้เอกสารเซ็นอนุมัติ... แต่ดูเหมือนผมจะเข้ามาผิดห้องจริงๆ สินะครับ หรือว่า..." คินลากเสียงยาวอย่างจงใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากขณะก้าวเข้ามาประชิดตัวรินในระยะที่อันตรายเกินความจำเป็น "คุณรินเองก็... เข้ามาผิดห้องเหมือนกันหรือเปล่าครับ?" รินถอยหลังสัญชาตญาณ แผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแข็งที่เพิ่งปิดสนิท ความรู้สึกไม่ปลอดภัยแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง ไม่ใช่เพราะกลัวคินจะทำร้ายร่างกายในที่แจ้งแบบนี้ แต่เพราะเขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเหนือกับคินนั้นเหมือนน้ำกับไฟ หากเหนือมาเห็นภาพที่เขายืนอยู่ตามลำพังกับคินในห้องนี้... พายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวอยู่จะระเบิดออกอย่างไร้ความปรานีแน่ "ผมไม่ได้หลงทาง และก็ไม่ได้มีธุระอะไรที่จะต้องรายงานคุณคินด้วยครับ ถอยไปหน่อยครับ ทางเดินมันแคบ" รินเชิดหน้าขึ้น ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยและซ่อนความหวั่นไหวไว้ภายใต้แววตาดื้อรั้น เขาไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และไม่มีวันยอมแสดงความอ่อนแอให้ไอ้คนเจ้าเล่ห์นี่เห็นเด็ดขาด คินหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างเพรียวบางของรินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ไร้มารยาทโดยสิ้นเชิง "ปากเก่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะครับ สมแล้วที่คุณเหนือถึงได้หวงนักหวงหนา... แต่แปลกนะครับ คนระดับคุณเหนือ ทำไมถึงปล่อยให้ของเล่นราคาแพงอย่างคุณรินต้องมาเดินระเหินเร่ร่อนอยู่ในดงเสืออย่างผับนี้ หรือว่า... เบื่อของเก่าแล้วอยากเปลี่ยนบรรยากาศมาลองของใหม่อย่างผมดูบ้างล่ะครับ?" "พูดจาให้มัน It’s too much แล้วนะครับคุณคิน" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทำงานทำเอาอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ เหนือค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากโซฟาหนังแท้สีเข้ม แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนกระทบกับใบหน้าหล่อเหลาที่บึ้งตึงจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวจ้องมองคินเขม็ง รังสีความหึงหวงและความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนรินยังต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นในเสี้ยววินาที ราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตวิ่งพล่านอยู่กลางอากาศ คินไม่เพียงแต่ไม่ถอยหลังหนี เขากลับยกยิ้มมุมปากท้าทายมากกว่าเดิม ยิ่งเห็นเหนือแสดงอาการหวงก้าง ชายหนุ่มยิ่งรู้สึกสนุกที่ได้ปั่นประสาทเจ้าของผับผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ "อ้าว คุณเหนือ... นึกว่าไม่อยู่เสียอีกครับ พอดีผมแคแวะมาทักทายคุณรินเขาเฉยๆ เด็กของคุณนี่เสน่ห์แรงดีแท้ เดินไปทางไหนก็มีแต่คนอยากทำความรู้จัก... ถ้าคุณดูแลไม่ดีพอ ระวังจะโดนคนอื่นคาบไปกินนะครับ" คินจงใจเน้นเสียงคำว่า 'คาบไปกิน' พร้อมกับเอื้อมมือทำทีจะยื่นไปแตะปลายคางของริน "ถ้ารนหาที่ตายนัก ก็เชิญออกไปจากห้องของฉันซะ!" หมับ! เหนือเคลื่อนไหวเร็วยิ่งกว่าเสือชีตาร์ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของคินก่อนที่จะทันได้แตะตัวริน แรงบีบที่หนักหน่วงจนข้อต่อกระดูกลั่นแสดงถึงโทสะที่อัดแน่นอยู่เต็มอก นัยน์ตาของเหนือแดงก่ำด้วยความหึงหวงผสมผสานกับความดุดันของนักล่า คินหน้าตึงขึ้นเล็กน้อยแต่ยังคงฝืนยิ้ม "ใจร้อนเสียจริงนะครับคุณเหนือ... ผมก็แค่วิทยาลัยความเป็นมิตร" "ความเป็นมิตรบ้านป้าแกสิ! ออกไป!" เหนือกระชากข้อมืออีกฝ่ายออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะก้าวเข้ามาขวางคั่นกลางระหว่างรินกับคินเอาไว้ ร่างสูงใหญ่ของเหนือแผ่รังสีปกป้องอย่างชัดเจน แม้ว่าใบหน้าจะยังคงถมึงทึงและหันมาถลึงตาใส่รินด้วยความโมโหที่บังอาจปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้ รินเม้มปากแน่น แม้จะรู้ว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด แต่สายตาดุๆ ที่เหนือส่งมาให้มันก็ทำให้เขาเถียงไม่ออกเหมือนกัน คินปัดเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่ ยิ้มเยาะด้วยความสะใจที่ได้เห็นคนคลั่งรักสติแตก "ก็ได้ครับ วันนี้ผมI will let it go ก่อน... แต่จำไว้นะครับคุณเหนือ ของดีถ้ายิ่งหวงมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งดึงดูดให้คนอื่นอยากแย่งมาเป็นของตัวเองมากเท่านั้น ลาก่อนครับคุณริน หวังว่าจะได้คุยกันเป็นการส่วนตัวเร็วนี้นะครับ" พูดจบคินก็เดินยิ้มร่าออกจากห้องไป ทิ้งให้ความเงียบที่กดดันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ปัง! เสียงประตูปิดลงสนิท เหนือหันขวับกลับมาหารินทันที ดวงตาคมดุจ้องมองคนตัวเล็กที่ยืนพิงประตูกลั้นหายใจด้วยความโกรธ "นายกล้าดียังไงถึงปล่อยให้มันเข้ามายืนใกล้ขนาดนั้นฮะริน!" เหนือพุ่งเข้ามาประชิดตัว ใช้แขนแกร่งกั้นขวางทางหนีทั้งสองข้าง ขังรินไว้ระหว่างแผงอกของเขาและบานประตู ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ใบหน้าของกันและกัน ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจของรินกระหน่ำเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ "นี่! ผมจะไปรู้เหรอว่าหมอนั่นมันจะพรวดพราดเข้ามาตอนไหน อีกอย่าง ผมไม่ได้อนุญาตให้มันแตะตัวผมสักหน่อย คุณจะมาพาลใส่ผมทำไมเนี่ย!" รินเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องตอบอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตาม "ปากดีนักนะ! รู้ไหมว่าฉันหึงจนแทบจะฆ่ามันตายอยู่แล้ว!" เหนือคำรามเสียงต่ำในลำคอ ความซึนเดเระที่เคยมีพังทลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความคลั่งรักที่เดือดพล่านจนน่ากลัว เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน แววตาที่มองมาร้อนแรงราวกับจะกลืนกินรินเข้าไปทั้งตัว "ถ้าคราวหลังยังมีผู้ชายหน้าไหนกล้าเข้ามาแตะต้องนายอีก... ฉันจะขังกรงนายไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยคอยดู!" รินใจกระตุกวูบกับคำขู่และแววตาจริงจังนั้น แต่ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากเถียงกลับด้วยคำพูดเจ็บๆ คันๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังตีตื้นขึ้นมา ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจของเลขาหน้าห้องที่เปิดพรวดเข้ามาโดยไม่รอให้ได้รับอนุญาต "คุณเหนือครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ตอนนี้หุ้นส่วนใหญ่ของผเรากำลังเทขายหุ้นกะทันหัน และ... และทางฝั่งของบริษัทคุณคินเพิ่งยื่นเอกสารซื้อกิจการของเราแบบไม่เป็นทางการครับ!" เหนือชะงักกึก ดวงตาคมกริบหันขวับกลับไปมองเลขาด้วยความตกใจ รินเองก็เบิกตากว้างขึ้นด้วยความคาดไม่ถึง รอยยิ้มของคินที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัวของเหนือทันที... ไอ้สารเลว่นั่นมันไม่ได้แค่แวะมาป่วนเปี้ยน แต่มันมาเพื่อตลบหลัง! -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "ไฟเยอร์บลัด" เสมมานะครับ