กลิ่นอายความหึง

"ถ้าคุณคิดว่าการยืนดักรอหน้าห้องผมตอนตีสอง จะทำให้ผมซาบซึ้งใจจนยอมรับนามบัตรบ้าๆ นั่นล่ะก็... เชิญกลับไปนอนกินยาแก้เพ้อเจ้อที่บ้านเถอะครับ คุณคิน" เสียงหวานใสที่เอ่ยลอดผ่านบานประตูห้องพักซึ่งเพิ่งเปิดออกเมื่อสักครู่นี้ เต็มไปด้วยความหงุดหงิดเจือความเหนื่อยอ่อนอย่างปิดไม่มิด รินยืนกอดอกพิงกรอบประตู ดวงตากลมโตมองร่างสูงโปรดปรานของแขกยามวิกาลด้วยความระอาใจเต็มประดา ชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มสีครีมยิ่งขับให้ผิวเนียนละเอียดดูเปล่งปลั่ง ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับระอุขึ้นด้วยความตึงเครียด ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ใครอื่น—คิน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงเจ้าของผับคู่แข่งตัวฉกาจที่พยายามตามรังควานและซื้อตัวรินไปร่วมงานด้วยสารพัดวิธี ในมือของอีกฝ่ายช่อดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ถูกยื่นมาตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่คนมองแล้วอยากจะควว้าแจกันมาฟาดหน้าสักที "อย่าใจร้ายกับผมนักเลยครับ ริน" คินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบพิจารณาร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความพึงพอใจ "ผมก็แค่อยากมาแสดงความยินดีกับโปรเจกต์ใหม่ที่คุณเพิ่งปิดดีลได้สำเร็จเมื่อเย็น... อีกอย่าง ดอกไม้ช่อนี้มันเหมาะกับคนน่ารักๆ อย่างคุณดีออกนะ" "เก็บคำหวานเลี่ยนๆ ของคุณไปใช้กับพวกที่อยากได้เงินจากคุณเถอะครับ ผมไม่อิน" รินสวนกลับทันควัน ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "และถ้าไม่มีอะไรธุระสำคัญ กรุณากลับห้องไปซะ ผมจะนอน" ทว่าก่อนที่คินจะได้เอ่ยปากหยอดคำหวานเลี่ยนประโยคถัดไป บรรยากาศรอบตัวก็พลันลดฮวบลงจนติดลบ อุณหภูมิในโถงทางเดินหน้าห้องพักดูเหมือนจะลดต่ำลงอย่างกะทันหัน กลิ่นอายความกดดันอันคุ้นเคยแผ่ซ่านมาจากด้านหลังของริน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะคุกคาม "ดึกดื่นป่านนี้... เขามีธุระอะไรกับ 'คนของฉัน' งั้นเหรอครับ คุณคิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนน่ากลัวดังขึ้นจากความมืดของมุมทางเดิน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้ระเบียบ เผยให้เห็นผิวเนื้อครึ่งซีกและรอยสักจางๆ ตรงไหปลาร้า เหนือยืนกอดอกพิงผนังด้วยท่าทีสบายๆ แต่ดวงตากลับคมกริบดุจพญาอินทรีที่กำลังจ้องเหยื่อ รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากตัวมาเฟียหนุ่มจนคนมองแทบหายใจไม่ออก รินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเหลือบไปเห็นว่าใครคือเจ้าของเสียงนั้น หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้—*ให้ตายสิ มาโผล่อะไรตอนนี้เนี่ย* คินหันไปมองผู้มาใหม่ รอยยิ้มบนมุมปากของนักธุรกิจหนุ่มไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับยกยิ้มมุมปากราวกับเจอเรื่องสนุกเข้าให้แล้ว "อ้าว นึกว่าใคร... คุณเหนือ เจ้าของเดอะไนน์นี่เอง ผมก็แค่แวะมาทักทายเพื่อนบ้านตามประสาคนคุ้นเคย ไม่เห็นต้องทำหน้าดุเหมือนหมาหวงก้างขนาดนั้นเลยนี่ครับ" "เพื่อนบ้าน?" เหนือทวนคำด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวรินอย่างรวดเร็ว มือหนาเอื้อมมาโอบเอวบางของคนตัวเล็กกว่าเอาไว้หลวมๆ แต่แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน สายตาดุดันมองตรงไปยังคินราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คนที่ยืนตื๊อคนอื่นหน้าห้องยามวิกาลแบบนี้ เขาไม่เรียกว่าเพื่อนบ้านหรอกครับ เขาเรียกว่า 'พวกมาร' มากกว่า" "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" คินหัวเราะร่า ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวอิทธิพลของเหนือเลยสักนิด เขามองมือหนาที่โอบเอวรินอยู่ก่อนจะสบตากับมาเฟียหนุ่มตรงๆ "แต่ก็นะ ของดีใครก็อยากได้... ถ้าคุณดูแลเขาไม่ดีพอ ระวังจะโดนคนอื่นคาบไปกินนะครับ คุณเหนือ" *เปรี้ยง!* เหมือนมีกระแสไฟฟ้าสถิตอยู่ในอากาศ รังสีความหึงหวงและโทสะพวยพุ่งออกมาจากร่างของเหนือจนรินที่ยืนอยู่ตรงกลางยังรู้สึกได้ กล้ามเนื้อสันกรามของมาเฟียหนุ่มขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน มือที่โอบเอวรินกระชับแน่นขึ้นจนเกือบเจ็บ "คิดจะลองดีกับฉันเหรอ คิน" เหนือเอ่ยเสียงลอดไรฟัน แววตาดุร้ายไร้ความปรานี "ถ้าระ24ชั่วโมงข้างหน้าบริษัทย่อยของคุณยังรอดพ้นจากการถูกเทคאוฟ... ค่อยมาคุยเรื่องนี้กับฉันใหม่" คำขู่ที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังทำเอาคินหุบยิ้มลงไปถนัดตา แม้รอยยิ้มจะยังจางอยู่บนใบหน้า แต่แววตาของนักธุรกิจคู่แข่งเริ่มฉายแววระแวดระวังขึ้นมาบ้างแล้ว เหนือไม่ได้พูดเล่น ทุกคนในแวดวงธุรกิจรู้ดีว่ามาเฟียหนุ่มคนนี้พูดจริงทำจริงเสมอ "หึ ใจร้อนเป็นไฟสมชื่อจริงๆ นะครับ... งั้นผมไม่กวนเวลากระชับความสัมพันธ์ของพวกคุณดีกว่า ฝันดีนะริน หวังว่าเราจะได้คุยกันอีก" คินเอ่ยลาด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังห้องพักของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน ทิ้งให้ความเงียบโรยตัวลงบนทางเดินอีกครั้ง ประตูห้องของคินปิดลงแล้ว แต่สถานการณ์ไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รีบหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับคนข้างกายทันที "คุณมาทำบ้าอะไรที่นี่ดึกดื่นครับเนี่ย แล้วใครให้มาโอบผมแบบนั้น ปล่อยได้แล้ว!" เหนือไม่ยอมปล่อย มือหนากลับยิ่งรั้งร่างบางให้แนบชิดเข้าไปอีก จนแผ่นอกกว้างแนบกับแผ่นหลังนุ่ม ร่างสูงก้มหน้าลงมาซุกซอกคอขาวเนียน สูดด̀mความหอมสะอาดเข้าปอดลึกๆ ราวกับจะล้างกลิ่นอายของคนอื่นที่เพิ่งเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ ออกไปให้หมด "ปล่อยให้โง่สิครับ..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบข้างใบหูร้อนผ่าว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงลาดไหล่จนริน ขนลุกซู่ "ยืนอยู่เฉยๆ ให้คนอื่นเขามาหยอดคำหวานใส่หน้าห้อง... นี่ยังกล้ามาสั่งให้ฉันปล่อยอีกเหรอ หืม?" "ผมไม่ได้ขอให้เขามาสักหน่อย!" รินเถียงหน้าดำหน้าแดง พยายามบิดตัวหนีสัมผัสวาบหวาม "อีกอย่าง มันเรื่องส่วนตัวของผม คุณมีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวาย" "สิทธิ์เหรอ?" เหนือผงกศีรษะขึ้นมา ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววพยศ "อยากรู้จริงๆ หรือแกล้งโง่ครับ ริน... คนที่ยอมให้ฉันจูบเมื่อคืนก่อน คนที่อยู่ในห้องนี้กับฉัน... ยังกล้าถามหา 'สิทธิ์' จากฉันอีกงั้นเหรอ" คำพูดนั้นทำเอารินใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัด เหตุการณ์เมื่อคืนก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ—สัมผัสร้อนแรง อ้อมกอดที่อบอุ่นเกินความจำเป็น และคำพูดชวนใจสั่นที่เหนือเคยเอ่ยไว้ ทำเอาคนปากเก่งถึงกับพูดไม่ออก สมองตื้อตันไปหมด "ผม..." รินอ้าปากจะเถียง แต่พอบังเอิญสบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและหวงแหนอย่างปิดไม่มิดของอีกฝ่าย คำพูดทิ่มแทงทั้งหมดก็กลืนหายลงคอไปทันที เหนือยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ นิ้วเรียวเกลี่ยแก้มนิ่มเบาๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงลมหายใจกั้น "ทีหลัง... ถ้ามีใครมาหน้าห้องแบบนี้อีก รู้ใช่ไหมครับว่าต้องทำยังไง" น้ำเสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ทรงพลังทำเอารินหัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ "ทะ... แล้วทำไมผมต้องทำตามที่คุณสั่งด้วย..." รินพยายามตั้งสติ หลบสายตาคมกริบที่มองมาด้วยความเร่าร้อน "ก็เพราะ..." เหนือเว้นจังหวะนิดหนึ่ง รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนริมฝีปากหยัก "ถ้าเธอไม่ยอมจัดการไอ้หน้าอ่อนนั่น... ฉันจะเป็นคนจัดการมันด้วยวิธีของฉันเอง... แต่ก่อนจะไปจัดการมัน..." มาเฟียหนุ่มหยุดพูดไปดื้อๆ ดวงตาคู่คมเลื่อนลงมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของคนตรงหน้าด้วยความปรารถนาที่พุ่งสูงขึ้นอย่างไร้การควบคุม ร่างสูงขยับเข้าไปประชิดจนรินต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับประตูห้องของตัวเองอย่างจัง และในวินาทีที่ริมฝีปากอุ่นร้อนกำลังจะโน้มลงมาทาบทับเพื่อปิดกั้นเสียงเถียงทั้งหมด... *กริ๊งงงงง—!* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเหนือก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูฉ่ำเลือดลงอย่างไม่รู้จักกาลเทศะ เหนือขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด สบถในลำคออย่างหัวเสียเบาๆ ก่อนจะควักมือถือขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อของมือขวาคนสนิทที่โทรเข้ามาดึกดื่น รินอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งออกทันที พร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเยาะเย้ย "ฮั่นแน่... สงสัยลูกน้องคุณจะมีเรื่องด่วนนะฃรับ ท่านประธาน... เชิญรับสายตามสบายเลยครับ" เหนือเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กที่ส่งยิ้มหวานหยดให้อย่างหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบฉายแววคาดโทษเอาไว้อย่างชัดเจน "ฝากไว้ก่อนเถอะครับ..." เหนือกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ขณะกดรับสายแล้วหันหลังเดินผละออกไปไม่กี่ก้าวเพื่อคุยธุระ รินรีบหมุนตัวไขกุญแจเปิดประตูห้องของตัวเองทันที หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้นและเขินอายจนแก้วหูแดงก่ำ มือเรียวกำลูกบิดประตูแน่นพลางคิดในใจว่าคืนนี้เขาคงนอนไม่หลับแน่ๆ แต่ทว่า... ในจังหวะที่รินกำลังจะก้าวขาพ้นธรณีประตูเพื่อหนีเข้าเซฟโซนของตัวเอง มือหนากลับพุ่งเข้ามาควบจับขอบประตูบานนั้นไว้เสียก่อน แรงกระชากเบาๆ ดึงให้ร่างบางหันกลับไปเผชิญหน้า เหนือวางสายโทรศัพท์มือถือลงในพริบตา แววตาคมกริบที่มองมาเต็มไปด้วยประกายความเจ้าเล่ห์และดุดันในเวลาเดียวกัน ร่างสูงก้าวประชิดตัวรินอีกครั้งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งยันกรอบประตูไว้ กักขังคนตัวเล็กให้อยู่ในอ้อมกอดกลายๆ "คุยธุระเสร็จแล้วครับ..." เหนนือโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ระอุขึ้นจนน่ากลัว "ทีนี้... เรามาคุย 'ธุระส่วนตัว' ของเราต่อให้จบดีกว่าไหมครับ ริน?" รินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นรอยยิ้มร้ายกาจของมาเฟียหนุ่มที่ไร้ทางหนี —และในวินาทีนั้นเอง ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่ายจะทาบทับลงมา ประตูห้องฝั่งตรงข้ามที่ควรจะปิดสนิท กลับถูกเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงปริศนาที่ดังขึ้นขัดจังหวะ— "คุณรินครับ! คือผม... อ้าว ขอโทษครับ พอดีผมมาผิดห้อง..." (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเติมพลังใจให้ไฟเยอร์บลัดคนนี้เสมอนะครับ!