ความลับในที่มืด

“จะทำอะไรก็ทำไป แต่อย่าคิดว่าคนอย่างรินจะยอมเป็นตุ๊กตาให้คุณเชิดเล่นบนข่าวหน้าหนึ่งนั่น!” ผมกระแทกเสียงใส่ชายร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่กลางห้องทำงานส่วนตัว กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นน้ำหอมเย็นเยือกของ ‘เหนือ’ ทำให้บรรยากาศในห้องนี้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เหนือไม่ตอบโต้ทันที เขาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คช้าๆ นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองมาที่ผมราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าชิ้นโปรดที่กำลังพยายามดิ้นหนีจากกรงทอง “ตุ๊กตาที่กัดมือเจ้าของบ่อยๆ แบบเธอ... ฉันว่ามันน่าสนุกดีออกไม่ใช่เหรอครับ ริน?” เขาขยับกายเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ ทำให้ผมสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล เหนือยกมือขึ้นแตะปลายคางผม บังคับให้ผมเชิดหน้าสบตากับเขา “หรือว่ากลัว? กลัวว่าพอคนเขารู้กันหมดว่าเธอเป็น ‘ภรรยา’ ของฉันจริงๆ แล้ว... เธอจะถอนตัวจากโลกของฉันไม่ขึ้น?” “หลงตัวเองชะมัด” ผมเบี่ยงหน้าหนี พยายามถอยกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง แต่เขากลับใช้แขนข้างหนึ่งกั้นทางหนีไว้ ไม่ให้ผมไปไหนได้ “ปากเก่งให้ได้ตลอดนะ” เหนือกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำของเขามันสั่นประสาทผมจนขนอ่อนลุกซู่ “เพราะพรุ่งนี้เช้า... โลกทั้งใบจะรู้ว่าใครคือเจ้าของตัวจริงของเธอ” เหนือผละตัวออกไปอย่างรวดเร็วราวกับจงใจทิ้งให้ผมเคว้งคว้างอยู่ตรงนั้น เขาคว้าเสื้อสูทแล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ผมยืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนทรมาน ผมรู้ดีว่าคนอย่างเหนือไม่เคยขู่เล่นๆ เขาเป็นพวกมาเฟียที่ทำอะไรตรงไปตรงมาจนน่ากลัว แต่ท่าทีแปลกๆ เมื่อครู่... แววตาที่ดูวูบไหวในเสี้ยววินาทีที่เขามองมาที่ผม มันคืออะไรกันแน่? ผมตัดสินใจรวบรวมสติ เดินออกจากห้องทำงานตามเขาไปห่างๆ ความสงสัยมันกัดกินใจจนผมนิ่งเฉยไม่ได้ ผมเห็นเหนือเลี้ยวเข้าไปในห้องโถงลับหลังรูปวาดขนาดใหญ่ที่ทางเดินชั้นใต้ดินของคลับ ประตูเหล็กกล้าบานนั้นแง้มอยู่เล็กน้อย ผมจึงรีบแทรกตัวเข้าไปในมุมมืดทันที ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ ในห้องใต้ดินที่มืดสลัวและอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวสนิม เหนือไม่ได้อยู่ในมาดคุณชายผู้สูงศักดิ์อีกต่อไป เขานั่งคุกเข่าอยู่หน้าชายคนหนึ่งที่ถูกมัดอยู่กับเก้าอี้เหล็ก สภาพของอีกฝ่ายสะบักสะบอมจนจำเค้าเดิมไม่ได้ มือหนาของเหนือที่ผมเคยสัมผัสว่านุ่มนวลเวลาเขาประคองใบหน้าผม บัดนี้มันกลับกำลังถือมีดพับเล่มเล็ก เลาะไปตามรอยแผลเป็นบนแขนของศัตรูอย่างเลือดเย็น “คิน... นายคิดว่าคนอย่างฉันจะปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง ‘ของ’ ของฉันง่ายๆ งั้นเหรอ?” เสียงของเหนือเปลี่ยนไป มันราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของนักล่าที่ไร้ความปรานี “แก... แกมันปีศาจ... ไอ้เหนือ!” ชายที่ถูกมัดเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก เหนือหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นแบบที่เขามอบให้ผม “ถ้าปีศาจคือสิ่งที่ต้องเป็นเพื่อปกป้องสิ่งที่ฉันรัก... งั้นฉันก็จะเป็นให้ดู” เขากดปลายมีดลงไปลึกกว่าเดิมจนเลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมา ผมเอามือปิดปากตัวเองไว้แน่นเพื่อไม่ให้เสียงกรีดร้องเล็ดลอดออกมา หัวใจผมเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก นี่หรือคือ ‘เหนือ’ ที่ผมคิดว่ารู้จักดี? นี่คือความลับที่เขาซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากคุณชายสายคลั่งรักคนนั้นหรือ? ทันใดนั้น เหนือก็หยุดมือ เขาหันขวับมาทางมุมมืดที่ผมแอบอยู่ สายตาคมกริบคู่นั้นดูราวกับมองทะลุความมืดเข้ามาเห็นตัวตนของผมได้ชัดเจน “ใคร?” เขาโยนมีดทิ้งลงพื้นเสียงดังเคร้ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและก้าวเดินตรงมาทางผมด้วยท่าทีที่น่าสะพรึงกลัว ผมตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความรู้สึกขัดแย้งตีรวนในใจ ผมควรจะวิ่งหนีไปให้พ้นจากที่นี่ หรือยืนหยัดรับความจริงที่เพิ่งค้นพบ? แต่ก่อนที่เขาจะเดินมาถึงตัวผม ประตูห้องลับก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนหลายคนกรูเข้ามาล้อมตัวเหนือไว้ “ยอมมอบตัวซะ เหนือ! หลักฐานการฆาตกรรมครั้งนี้มันมัดตัวแกแน่นหนาพอแล้ว!” เสียงของคิน... ชายคนที่ผมคิดว่าอยู่บนเก้าอี้นั่น ดังขึ้นจากด้านหลังของกลุ่มชายชุดดำที่กรูเข้ามา แต่ทว่า... เมื่อผมเพ่งมองไปที่เก้าอี้เหล็กอีกครั้ง ร่างที่ถูกมัดอยู่กลับไม่ใช่คิน แต่มันคือหุ่นฟางที่สวมเสื้อแจ็คเก็ตของคินไว้! ผมเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นี่มันกับดัก... เหนือไม่ได้กำลังฆ่าใคร แต่เขากำลังรอใครบางคนให้ติดกับ! เหนือไม่หันไปมองกลุ่มคนที่เข้ามา เขากลับหันมาสบตาผมที่ยืนตัวแข็งอยู่ในมุมมืด แววตาของเขาไม่ได้ดูตกใจเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับมีความเวทนาซ่อนอยู่... เขาค่อยๆ ขยับริมฝีปากพูดโดยไม่มีเสียง แต่ผมอ่านปากเขาออกได้อย่างแม่นยำ *‘บอกแล้วไง... ว่าอย่าตามมา’* ก่อนที่ทุกอย่างจะโกลาหล เหนือก็พุ่งตัวผ่านกลุ่มคนเหล่านั้นเข้ามาคว้าข้อมือผมแล้วลากให้วิ่งหนีไปตามทางเดินแคบๆ ท่ามกลางเสียงตะโกนและเสียงปืนที่ดังลั่นตามหลังมา นี่คือจุดเริ่มต้นของเกมที่ผมไม่เคยคิดจะก้าวเข้ามา... หรือนี่คือกับดักที่ผมเองนั่นแหละที่เดินเข้าไปหามันโดยไม่รู้ตัว? --- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ดีลร้อนซ่อนร้าย" ในตอนนี้ด้วยกันนะครับ ผมหวังว่าจะถูกใจทุกท่านครับ!