ค่ำคืนแห่งการสารภาพ

ความเงียบงันภายในห้องพักส่วนตัวของไซต์งานไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับอัดแน่นไปด้วยแรงดันอากาศที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ วินาทีที่รินลดากวาดสายตาผ่านร่างสูงโปรดในชุดสูทเนี๊ยบกริบที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู ลมหายใจของเธอก็สะดุดกึกทันที "ไม่คิดเลยว่าคนอย่างคุณรินลดา จะเลือกวิธีคลานเข้าหาอ้อมอกของศิลาเพื่อความอยู่รอด" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไว้ด้วยพิษสงของ 'ภาคิน' อดีตหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทคู่แข่งทางการค้า ผู้กุมกุญแจลับที่พร้อมจะไขความผิดพลาดในอดีตให้พังทลายอาชีพการงานของเธอได้ในพริบตา รินลดาตัวชาดิ่ง เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความหวาดกลัวพุ่งพล่านขึ้นมาจับขั้วหัวใจ แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวถอยหลังเพื่อตั้งหลัก ร่างหนาคุ้นเคยของศิลาก็ขยับเข้ามาบังร่างเธอไว้เสียก่อน ความรู้สึกปลอดภัยอันตรายบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังกว้างที่ตั้งตระหง่านเป็นโล่กำบัง ศิลายังคงนิ่งสงบ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้ร่องรอยความตกใจ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์มองตรงไปยังผู้มาเยือนใหม่ด้วยแววตาดุดันและเยือกเย็น "ถ้าคุณก้าวเข้ามาในพื้นที่ของผมอย่างไร้มารยาทแบบนี้ ภาคิน... คุณคงเตรียมคำตอบไว้แล้วสินะว่าอยากออกไปทางประตู หรือทางหน้าต่างชั้นสตรีตอนนี้" เสียงของศิลาไม่ได้ดัง แต่มันเต็มไปด้วยอำนาจดิบเถื่อนที่กดทับบรรยากาศในห้องให้ดิ่งลงเหว ภาคินหัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัว เขาสอดมือเข้าในกระเป๋ากางเกง กวาดสายตามองสำรวจบรรยากาศภายในห้องที่หลงเหลือร่องรอยความเร่าร้อนจากเหตุการณ์ก่อนหน้า "ใจเย็นน่าศิลา ผมไม่ได้มาหาเรื่อง... ผมแค่มาทวงของที่ควรจะเป็นของผมคืนก็เท่านั้น และดูเหมือนว่า... คุณรินลดาเองก็คงไม่อยากให้ความลับเรื่องโปรเจกต์มรณะนั่นหลุดรอดออกไปใช่ไหมล่ะครับ" รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความกดดันมหาศาลบีบเค้นจนเธอแทบหายใจไม่ออก ความจริงที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าศิลา ชายผู้ซึ่งเธอเพิ่งจะเปิดเปลือยความรู้สึกและร่างกายให้เขาได้เห็น "ออกไปจากที่นี่ซะ ภาคิน" ศิลาเอ่ยเสียงต่ำ ร่างสูงก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายทีละก้าวอย่างคุกคามจนภาคินต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าว "อย่าคิดเอาเรื่องสกปรกของคุณมาเล่นในอาณาเขตของผม" "หึ... หวงก้างเสียจริงนะ หรือว่าคุณยังไม่รู้ล่ะศิลา ว่าผู้หญิงที่คุณกำลังนอนกอดอยู่เนี่ย... คือคนที่เซ็นชื่ออนุมัติให้ข้อมูลลับไหลไปทางบริษัทผมเมื่อหกเดือนก่อน!" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจห้อง รินลดาสะดุ้งเฮือก หน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอหันขวับไปมองศิลาด้วยความตื่นตระหนก หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความหวาดกลัวว่าเขาจะเกลียดชังและสะบัดตัวเธอทิ้ง "ศิลา... มัน..." เสียงของเธอสั่นเครือ หยาดน้ำใสคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร แต่ศิลากลับไม่แม้แต่จะชายตามองเธอที่กำลังสั่นเทา ดวงตาคมกริบของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่ภาคินด้วยประกายไฟแห่งความดุดันที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ความนิ่งเงียบของศิลาทำให้รินลดาหัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เขาคิดว่าเธอทรยศงั้นหรือ? เขาเชื่อคำพูดของไอ้สารเลวนี่งั้นหรือ? "จบประโยคของคุณหรือยัง ภาคิน" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบจะแข็งค้าง "ถ้าพูดจบแล้ว ก็ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วทำให้คุณไม่ได้เดินออกไปดีๆ" "คุณจะไม่ถามเธอก่อนสักคำเหรอศิลา? หรือว่าคุณติดใจเรือนร่างเธอกันแน่ จนยอมปิดหูตาบอดกับความจริงเน่าเฟะนี่!" ภาคินยังคงลอยหน้าลอยตาเยาะเย้ย ปัง! ศิลาไม่ได้ตอบด้วยคำพูดอีกต่อไป ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวภาคินด้วยความเร็วที่ไม่ทันตั้งตัว มือหนาคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนภาคินหน้าหงาย ความรุนแรงที่แฝงด้วยอำนาจดิบเถื่อนทำให้รินลดาต้องยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ "จำไว้... ว่าพื้นที่ตรงนี้ไม่มีที่ให้หมาอย่างแกมาเห่าหอน ไสหัวไป!" ศิลาตวัดเสียงคำรามต่ำในลำคอ ก่อนจะผลักร่างของภาคินกระเด็นออกไปชนกับผนังทางเดินด้านนอกอย่างไม่ใยดี ประตูห้องถูกกระแทกปิดลงเสียงดังสนั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความอึดอัดและร้าวราน รินลดายืนตัวสั่นเทา น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินอาบแก้ม เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะตัดสินใจถอยหลังหนีห่างจากเขา "คุณ... คุณคงเกลียดฉันมากสินะคะ" เสียงของเธอบอบบางและแตกพร่า "คุณคงคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอก... คนที่เอาความลับบริษัทไปขายให้คู่แข่ง" ศิลาที่ยืนหันหลังสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระงับอารมณ์ ค่อยๆ หมุนตัวกลับมามองเธอ สายตาของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างที่เธอหวาดกลัว... แต่มันกลับลุ่มลึก ดุดัน และเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าให้โหมกระหน่ำยิ่งกว่าเดิม ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในสามก้าว รินลดาไม่มีทางหนีพ้นเมื่อแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้องเย็นเยียบ และศิลาก็ใช้สองแขนกักตัวเธอไว้ตรงกลาง ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ขยับหนีไปไหน "ศิลา... ปล่อยฉัน..." เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขากลับเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา "ใครอนุญาตให้เธอคิดแทนฉัน รินลดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้มที่เปื้อนคราบน้ำตา "แต่สิ่งที่เขาพูด... มัน..." "ฉันสนแค่ว่า ตอนนี้เธอเป็นของใคร" ศิลาตัดบทด้วยน้ำเสียงเผด็จการ ดวงตาคมกริบจดจ้องริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริก "เรื่องของภาคิน... ฉันจะจัดการมันเอง แต่เรื่องระหว่างเรา... เธอยังค้างคำสารภาพกับฉันอยู่" รินลดาหายใจติดขัด หัวใจเต้นโครมครามเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของเขาลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของเอวคอด รั้งร่างเธอให้แนบชิดติดกับแผงอกแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง ความร้อนจากร่างกายของเขาส่งผ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนเธอรู้สึกวابหวามไปทั่วร่าง "ค่ำคืนนี้... ไม่มีเรื่องงาน ไม่มีศัตรูหน้าไหนทั้งนั้น" ศิลาโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่สั่นประสาทจนเธอขนลุกชัน "บอกความรู้สึกที่แท้จริงของคุณออกมา รินลดา... ไม่อย่างนั้น ฉันจะลงโทษคุณด้วยวิธีที่ทำให้คุณลืมหายใจไปเลย" ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาแตะลงที่ซอกคอขาวเนิบนาบ ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดผิวเนื้อจนเธอกลั้นหายใจด้วยความสั่นสะท้าน มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างช้าๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและเร่าร้อนจนแทบไหม้เกรียม ทว่า... ในวินาทีที่เรียวปากของเขากำลังจะครอบครองกลีบปากนิ่มเพื่อเรียกร้องความจริงจากเธอ เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกจากลูกน้องด้านนอก "คุณศิลาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของไซต์งานถูกเจาะข้อมูล และไฟล์ลับทั้งหมดกำลังถูกดาวน์โหลดออกไปตอนนี้ครับ!" ศิลาชะงักกึก ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นด้วยความเหี้ยมเกรียมในเสี้ยววินาที รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า... นี่ไม่ใช่แค่เกมแก้แค้นธรรมดา แต่มันคือแผนการล่มสลายที่ถูกวางไว้ตลบหลังพวกเขาอย่างสมบูรณ์แบบ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในความมืดและร้อนแรงนี้ไปกับภูริศร์นะครับ