กลิ่นควันไฟและไอร้อนระอุที่แผดเผาเข้ามาถึงห้องพักชั่วคราวในไซต์งาน ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับประกายตาคมกริบของศิลาในวินาทีนี้ เปลวเพลิงสีส้มแดงที่กำลังลุกลามไหม้โกดังเก็บวัสดุฝั่งตะวันตกสะท้อนอยู่ในม่านตาของเขา มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ แต่มันคือการประกาศสงครามครั้งใหญ่จากศัตรูในเงามืดที่จงใจตลบหลังพวกเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
รินลดาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่ที่ลำคอ เมื่อตระหนักได้ว่าเอกสารการประมูลและแปลนโครงสร้างหลักทั้งหมดถูกเก็บไว้ในโซนที่กำลังถูกเผาทำลาย
"ศิลา... พวกมันไม่ได้แค่จะทำลายไซต์งาน" เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อย ยามเมื่อมือเรียวคว้าแขนแกร่งเอาไว้โดยสัญชาตญาณ "พวกมันต้องการตัดวงจรเราทุกทาง"
ชายหนุ่มไม่ได้ขยับเขยื้อน ร่างสูงใหญ่ในชุดวิศวกรเปื้อนฝุ่นยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินแกรนิตที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากความดุดัน ทว่ากล้ามเนื้อภายใต้ร่มผ้ากลับเกร็งนูนจนน่ากลัว กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ชายหนุ่มหันกลับมามองสถาปนิกสาวที่กำลังตื่นตระหนก ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ฉายแววตื่นกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเหี้ยมเกรียมและแรงขับเคลื่อนดิบเถื่อนที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากหลุมเร้นลับ
"ปล่อยให้มันไหม้ไป..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างเย็นเยียบ ก่อนที่มือหนาจะรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนแผ่นอกแนบชิด "สิ่งที่พวกมันอยากได้ที่สุด ไม่ใช่กระดาษพวกนั้นหรอกรินลดา... แต่มันคือการทำให้เราจนมุมต่างหาก"
"คุณบ้าไปแล้วหรือไง! ของทั้งหมดอยู่ในนั้นนะ!" รินลดาพยายามขัดขืน แรงปะทะระหว่างความร้อนรนของเธอและนิ่งสนิทเยือกเย็นของเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก
"ผมไม่เคยมีสติเท่านี้มาก่อนในชีวิต..." ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความเครียด กลิ่นอายบุหรี่ผสมกับกลิ่นเขม่าควันจางๆ ยิ่งเพิ่มความเร่าร้อนดิบเถื่อนให้ผู้ชายคนนี้เกินกว่าจะต้านทาน "ในเมื่อพวกมันกล้าเล่นเกมสกปรกกับผม งั้นเรามาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะต้องแหลกคามือ"
ฉับพลัน ริมฝีปากหนาก็บดขยี้ลงมาปิดกั้นเสียงคัดค้านทั้งหมดอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนหวาน แต่เป็นการจู่โจมที่ดุดัน เอาแต่ใจ และเรียกร้องสิทธิ์ขาดอย่างไร้เงื่อนไข รินลดาครางประท้วงในลำคอเมื่อเรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำท่ามกลางเปลวไฟที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ภายนอก แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่รุนแรงราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่ฝืนเหวี่ยงเข้าหากันจนแหลกสลาย
มือใหญ่เลื่อนขึ้นล็อกท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสอันวาบหวามนี้อย่างจำยอม นิ้วมืออีกข้างสอดเข้าไปใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง สัมผัสผิวเนียนนุ่มที่ร้อนผ่าวตามอุณหภูมิร่างกายและความเร่าร้อนของบรรยากาศ ความรู้สึกหวาดกลัวจากเหตุการณ์วางเพลิงเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความกระสันซ่านและแรงปรารถนาอันตรายที่แผดเผายิ่งกว่าไฟ
รินลดาส Sensed the danger, yet surrendered. ศักดิ์ศรีที่เคยมีถูกบดขยี้จนราบคาบภายใต้อ้อมแขนที่แข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กของเขา นิ้วเรียวขยุ้มบ่ากว้างของชายหนุ่มเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ลมหายใจหอบกระชั้นประสานไปกับเสียงเปลวไฟที่แตกปะทุอยู่ด้านนอก ความต้องการดิบเถื่อนในตัวศิลาถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้การยับยั้ง เขายกตัวเธอขึ้นจนสะโพกมนแนบชิดกับขอบโต๊ะทำงาน แรงอารมณ์ที่พรั่งพรูทำให้ทุกสัมผัสหนักหน่วง เร่าร้อน และเต็มไปด้วยแรงแค้นที่ถูกหลอมรวมเข้ากับเสน่หาอันลึกล้ำ
ท่ามกลางความโกลาหลของไซต์งานที่กำลังลุกเป็นไฟ ร่างกายของทั้งสองกลับเกี่ยวพันกันด้วยความเร่าร้อนที่ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง เสียงหอบหายใจกระซิบชิดริมหูพร้อมกับสัมผัสวาบหวามที่ลูบไล้ไปทั่วสัดส่วนโค้งเว้า ทำให้รินลดารู้สึกราวกับตัวเองกำลังดิ่งพสุธาลงสู่ห้วงเหวลึกที่ไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาได้
"จำไว้... รินลดา" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นชิดใบหู ขณะที่ริมฝีปากร้อนผ่าวซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนจนเกิดรอยแดงกุหลาบ "ไม่ว่าใครหน้าไหนที่มันบัง-อาจ-เผา-ของ-ของ-ผม... มันจะต้องชดใช้ด้วยทุกอย่างที่มันมี"
ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่สติสัมปชัญญะของหญิงสาวจะละลายหายไปกับรสสัมผัสอันเอาแต่ใจ เสียงวิทยุสื่อสารที่ถูกโยนทิ้งไว้บนพื้นก็ส่งเสียงซ่าดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับเสียงรายงานสถานการณ์ที่ทำให้ศิลาต้องชะงักกึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีนิลเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินประโยคสั้นๆ จากลูกน้องคนสนิทที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาที่หน้าห้อง
"นายใหญ่ครับ! เราเจอตัวคนวางเพลิงแล้ว... และมันไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่มันคือคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณในแปลนงานวันเปิดตัวเมื่อเดือนก่อน!"
ศิลาผละออกจากริมฝีปากบวมเจ่อของหญิงสาวอย่างช้าๆ รอยยิ้มเหี้ยมเกราะผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว ในขณะที่รินลดาหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... เกมนี้มีหนอนบ่อนไส้ที่ใกล้ตัวกว่าที่คิด และเป้าหมายที่แท้จริงของมันคือการทำลายพวกเขาให้พินาศย่อยยับไปพร้อมกัน
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดาร์กเร่าร้อนในตอนนี้ด้วยนะครับ
ดิบเถื่อนข้ามเส้นเขตแดน (Beyond the Cruel Edge)•ตอนที่ 24
เมื่อไฟประทุ
ผลงานโดย ภูริศร์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ภูริศร์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ดิบเถื่อนข้ามเส้นเขตแดน (Beyond the Cruel Edge) นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!