ข้อตกลงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

ความเงียบงันในห้องทำงานกว้างระฟ้าไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยสักนิด ตรงกันข้าม มันกลับหนักอึ้งราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนหมด เมื่อเงาร่างของคนที่ควรจะหายสาบสูญไปจากชีวิตเธอกลับมายืนเด่นเป็นสง่าอยู่หลังบานกระจกใส โดยมีศิลายืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มของผู้ล่าที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู "กรณ์..." เสียงของรินลดาหลุดลอดริมฝีปากที่สั่นเทาออกมาเบาหวิว ราวกับเธอกำลังเผชิญหน้ากับภูตผีที่ตามหลอกหลอน ชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบกริบ รูปร่างสูงโปร่งและใบหน้าที่เธอเคยคุ้นเคยดี แม้เวลาจะผ่านไปหลายปีจนเส้นAlineความทรงจำเกือบเลือนราง แต่วแววตาคู่นั้น... แววตาที่เคยหักหลังและโยนเธอทิ้งไว้กลางกองเพลิงแห่งความอัปยศ ยังคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ศิลาไม่รอให้เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ เขาขยับกายเข้าไปประชิดด้านหลัง กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับกลิ่นกายอุ่นจัดของผู้ชายดิบเถื่อนโอบล้อมร่างเธอไว้จนแทบหมดทางหนี มือหนาเอื้อมมาบีบปลายคางเรียวบังคับให้เธอหันกลับมาสบตา ไม่ยอมให้เธอมองไอ้สารเลวที่ยืนอยู่นอกห้องนั้นฝ่ายเดียว "ตกใจมากเหรอครับ... คนรักเก่าที่เธอคิดว่าตายห่าไปแล้ว กลับมายืนหัวโด่อยู่ตรงนี้" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ร้อนผ่าวและเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยถากถาง "แต่เธอน่าจะรู้ดีนะรินลดา ว่าไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ได้มาฟรีๆ โดยเฉพาะความลับที่มันฝังกลบไว้ใต้ซากตึกถล่มโปรเจกต์นั้น" รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจเต้นโครมครามด้วยความหวาดกลัวและโกรธเกรี้ยวระคนกัน เธอมองหน้าศิลา ชายหนุ่มผู้ไร้ความปรานี "คุณ... คุณเล่นสกปรกอะไรศิลา คุณเอาตัวมันกลับมาทำไม" "ฉันไม่ได้เอาตัวมันกลับมา... มันต่างหากที่วิ่งมาซุกหางจุกตูดอยู่ใต้TEENฉันเอง" ศิลาหัวroเร็ดในลำคออย่างพึงพอใจ นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกของเธออย่างจาบจ้วง "อยากรู้ไหมล่ะ ว่าถ้าความจริงเรื่องที่อดีตคู่หมั้นแสนดีของเธอ เป็นคนแอบแก้แบบโครงสร้างจนทำให้ตึกถล่มทับคนงานตาย... หลุดออกไปสู่สาธารณชน ชีวิตของสถาปนิกสาวผู้รักความถูกต้องอย่างเธอ จะเหลือซากอะไรให้เหยียบยืนอีก" คำพูดนั้นพุ่งเข้าชนประสาทสมองของเธอราวกับค้อนปอนด์ รินลดาเซถลาถอยหลังแต่ถูกวงแขนแข็งแกร่งรวบเอวคอดเข้าหาแนบชิดอย่างไร้ความปรานี ความจริงเรื่องโปรเจกต์มรณะเมื่อหลายปีก่อน... เรื่องที่กรณ์ โยนความผิดทั้งหมดให้เธอแบกรับจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ศิลารู้ทั้งหมด! และเขากำลังใช้มันเป็นโซ่ล่ามเธอไว้ "คุณมัน... ปีศาจศิลา" เธอกัดฟันกรอด น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้าแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยศักดิ์ศรี "ใช่... ฉันมันปีศาจ" ศิลาโน้มใบหน้าลงมาแนบชิดจนปลายจมูกชนกัน แววตาดุดันคมกริบกวาดมองทุกตารางนิ้วบนใบหน้าของเธอด้วยความกระหาย "และปีศาจตนนี้แหละที่จะเป็นคนเดียวที่ปกป้องเธอจากนรกหมกไหม้นี่ได้... แต่มีข้อแม้" เขากระซิบคำขาดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "อยู่ข้างฉัน... ทำตามที่ฉันสั่งทุกอย่าง ไม่ว่าบนเตียงหรือบนโต๊ะทำงาน และเลิกทำตัวอวดเก่งใส่ฉันเสียที... เข้าใจไหมครับ" รินลดาเม้มปากแน่น หัวใจกรีดร้องปฏิเสธแต่สมองกลับตระหนักดีถึงความเป็นจริง เธอไม่มีทางเลือก กรณ์คือกุญแจที่จะทำลายเธอให้จมดิน แตาศิลาคือคนเดียวที่กุมกุญแจดอกนั้นไว้ในมือ "ถ้าฉันยอม... คุณจะปล่อยกรณ์ไป?" เธอกลั้นใจถาม เสียงสั่นพร่า "หึ..." ศิลาหัวroเยาะในลำคอ นัยน์ตาดำมืดวาวโรจน์ด้วยความดุร้าย "เธอมันใจอ่อนไม่เข้าเรื่องรินลดา... สำหรับมัน ฉันมีวิธีจัดการในแบบของฉัน แต่สำหรับเธอ หน้าที่เดียวคือทำตามข้อตกลงของเรา" ไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว ศิลากระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแนบสนิท ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี แรงอารมณ์ที่อัดอั้นระเบิดออกเป็นการจูบที่ดุดัน ร้อนแรง และป่าเถื่อน ราวกับจะลงทัณฑ์และประกาศความเป็นเจ้าของในคราวเดียวกัน รินลดาพยายามทุบตีอกแกร่งแต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับสูญสลายไปเมื่อฝ่ามือใหญ่อีกข้างเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าอย่างจาบจ้วง รสจูบที่เปลี่ยนจากความรุนแรงเป็นความเย้ายวนลึกซึ้งทำเอาสติของเธอพร่าเลือน ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความเงียบงัน ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันอันตรายและระอุร้อน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่ลูกบิดจะถูกบิดเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ศิลาผละริมฝีปากออกอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาคมกริบตวัดมองไปยังร่างที่ก้าวเข้ามาใหม่ด้วยความหงุดหงิด แต่วินาทีที่รินลดาหันไปมองตาม เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ เมื่อร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นอดีตหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทคู่แข่ง ที่กุมความลับดำมืดที่สุดในชีวิตของเธอเอาไว้เช่นกัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนและระทึกขบวนการนี้ด้วยกันนะครับ