ระยะห่างที่ไม่มีอยู่จริง

เสียงปืนนัดแรกที่ดังก้องกังวานขึ้นจากชั้นล่าง ทำลายความเงียบงันของบ่ายวันนั้นลงอย่างสิ้นเชิง เศษปูนและฝุ่นผงจากแรงกระแทกบริเวณประตูห้องทำงานกระจกนิรภัยร่วงกราวลงมาเคลือบอยู่บนพื้นผิว รองเท้าหนังราคาแพงของศิลาก้าวเข้าไปประชิดตัวรินลดาราวกับสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า มือหนาคว้าเข้าที่เอวบางของเธอโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว แรงกระชากนั้นดึงเธอลอยเข้ามาแนบชิดแผงอกกว้างจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมคราม แต่ไม่ใช่เพราะความกลัว—มันคือความตึงเครียดอันตรายที่แผ่ซ่านมาจากสถานการณ์ตรงหน้า "หมอบลง" ศิลาคำรามต่ำด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่นิ่งสนิท ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียนของหญิงสาว รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น ศักดิ์ศรีและความหัวรั้นทำให้เธอพยายามขัดขืน แรงกดดันจากรอบด้านทำให้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำงานแข่งกับความดึงดูดทางกายที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งคู่ "ฉันไม่ใช่เด็กที่จะต้องให้คุณมาออกคำสั่งนะศิลา ปล่อย..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อศิลาไม่ได้เพียงแค่ฉุดเธอหลบกระสุน แต่เขากลับดันร่างเพรียวของเธอจนแผ่นหลังบางแนบติดกับผนังห้องด้านใน มุมอับสายตาที่พ้นจากแนววิถีกระสุน ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ด้วยวงแขนที่แข็งแกร่งดั่งคีมเหล็ก กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความตึงเครียดของสถานการณ์ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังใกล้เข้ามาทุกที เสียงตะโกนและการต่อสู้ที่ชั้นล่างบ่งบอกว่าสถานการณ์เลยเถิดเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้ แต่ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างพวกเขากลับมีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ ศิลาโน้มใบหน้าลงมา ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองริมฝีปากสั่นระริกของเธอราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจ้องเหยื่อ "ดื้อด้านจนวินาทีสุดท้ายเลยสินะ... รินลดา" "คุณมันบ้า..." เธอสวนกลับด้วยเสียงกระซิบสั่นพร่า เมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสกรอบหน้า ไล่เรื่อยลงมาที่คอระหง ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนจนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วร่าง แม้ภายนอกจะพยายามผลักไส แต่กายสาวกลับตอบสนองต่อสัมผัสอันอุกอาจนั้นอย่างน่าละอาย ระยะห่างที่พยายามสร้างขึ้นมาก่อนหน้านี้พังทลายลงในพริบตา เมื่อร่างกายนับตารางนิ้วถูกบดเบียดเข้าหากันอย่างไร้ช่องว่าง นิ้วแกร่งเกี่ยวรั้งเส้นผมสลวยเพื่อบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัส รสจูบที่ระอุอุ่นและดุดันถาโถมเข้ามาอย่างไร้ความปรานี เป็นการจูบที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ ความหิวกระหาย และความอัดอั้นที่สะสมมานาน ศิลาบด3ริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วง เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รินลดาครางประท้วงในลำคอ มือเรียวพยายามทุบตีแผงอกกว้างเพื่อระบายความสั่นสะเทือนที่แล่นพล่านไปทุกอณูผิว แต่แรงต้านทานนั้นกลับอ่อนยวบลงทุกทีเมื่อมืออีกข้างของเขาเลื่อนต่ำลงมาบีบเคล้นสะโพกอวบอัดผ่านเนื้อผ้า แนบชิดจนรับรู้ถึงความร้อนรุ่มที่ตื่นตัวอยู่เบื้องล่าง ความป่าเถื่อนภายนอกห้องถูกตัดขาดออกไป เหลือเพียงโลกใบเล็กที่มีเพียงความเร่าร้อนอันตรายของคนทั้งสอง ศิลาถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตายังคงจับจ้องริมฝีปากบวมเจ่อที่แดงก่ำจากการรุกราน "ถ้าพวกมันเข้ามาแล้วเจอเราในสภาพนี้..." เสียงกระسิบแหบพร่าข้างใบหูของเขาเต็มไปด้วยความเย้ายวนและคุกคามในเวลาเดียวกัน "เธอคิดว่าพวกมันจะสนใจกระสุนในปืน หรือจะสนใจความสวยงามบนตัวเธอมากกว่ากันล่ะรินลดา" รินลดาตัวสั่นสะท้าน ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัวต่อศัตรูภายนอก แต่เป็นเพราะความหวาดหวั่นต่อแรงปรารถนาอันป่าเถื่อนที่กำลังแผดเผาตัวเธอเองจากภายในมือหนาของชายหนุ่มยังคงตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัว แนบแน่นและมั่นคง ขณะที่สะโพกสอบขยับเข้าบดเบียดชิดใกล้ ย้ำเตือนถึงสถานะอันตรายที่เธอกำลังเผชิญหน้า ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดอันเปราะบาง เสียงบานประตูห้องทำงานที่ถูกถีบกระเด็นด้วยแรงมหาศาลก็ดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนในชุดดำที่พุ่งทะลักเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ! ศิลาผละออกจากร่างบางในเสี้ยววินาที ดวงตาดุดันเปลี่ยนเป็นเย็นชาเยือกเย็นในทันทีที่หันไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก แต่มือข้างหนึ่งยังคงคว้าข้อมือของรินลดาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดพ้นจากวงแขนของเขาแม้แต่ก้าวเดียว ทว่า... หนึ่งในผู้บุกรุกที่ยืนอยู่แถวหน้าสุด ค่อยๆ ลดกระบอกปืนลงช้าๆ ก่อนจะถอดหน้ากากผ้าออกเผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นลากยาวผ่านดวงตา และรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งตรงมายังศิลา "ไม่ได้เจอกันนานนะ... คุณชายศิลา นายยังมีความสุขกับผู้หญิงพวกนี้ได้ในเวลาแบบนี้อีกงั้นเหรอ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความสัมพันธ์อันตรายนี้ด้วยกันนะครับ ขอให้สนุกกับตอนต่อไปนะครับ