คำเตือนจากความมืด

กลิ่นกาแฟดำเข้มข้นลอยกรุ่นเคล้ากับควันบุหรี่จางๆ ในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของไซต์งาน แต่สิ่งที่ร้อนระอุยิ่งกว่าความร้อนของคาเฟอีนกลับเป็นบรรยากาศตึงเครียดที่แทบจะกรีดผิวให้ขาดวิ่น ศิลานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท แววตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นด้วยข้อความจากเบอร์แปลกปลอม *“เกมของเราเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น รินลดา... และจำไว้ว่า คุณไม่มีวันหนีพ้นจากเงื้อมมือผม”* ไม่ใช่ข้อความที่ส่งถึงเขาโดยตรง แต่มันถูกส่งเข้ามาในเครื่องของรินลดาที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานของเขา ขณะที่เจ้าตัวกำลังเดินตรวจแบบแปลนโครงสร้างอยู่ในโซนีก่อสร้างด้านนอก ปลายนิ้วแกร่งของศิลาเคาะลงบนพนักพิงเบาๆ จังหวะมันช้า แต่น้ำหนักความกดดันนั้นหนักหน่วงราวดั่งค้อนปอนด์ ศัตรูเก่าจากกลุ่มทุนสีเทาที่พยายามฮุบที่ดินแปลงนี้กำลังเล่นสกปรก และพวกมันกล้าพอที่จะดึงเธอกل้าเข้ามาเป็นเครื่องมือในเกมเดิมพันนี้ ประตูห้องเปิดผางเข้ามาพร้อมกับร่างระหงของสถาปสาวที่กำลังหอบหายใจเล็กน้อย ใบหน้าเนียนใสมีคราบเหงื่อบางๆ จากการเดินตรวจงานท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าว รินลดากวาดสายตาด้วยความหงุดหงิดเมื่อเห็นเขานั่งนิ่งเป็นทองไม่รู้ร้อน "คุณศิลาคะ... ฉันตรวจแบบโครงสร้างเสร็จแล้ว และฉันพบว่า..." "หยุดพูดเรื่องงานก่อน รินลดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยแทรกขึ้นทันที ตัดบทความตั้งใจของเธออย่างไร้เยื่อใย รินลดาชะงัก ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "อะไรของคุณ ฉันกำลังพูดเรื่องความปลอดภัยของอาคาร..." ศิลาไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่เลื่อนโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของเธอบนโต๊ะกระจกมาตรงหน้าเธอ ข้อความข่มขุ่อันน่าสะพรึงกลัวยังคงสว่างวาบคาตา ดวงตากลมโตของหญิงสาวเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย สีเลือดบนใบหน้าค่อยๆ ซีดเซียวลงยามที่กวาดสายตาอ่านตัวอักษรแต่ละคำ ความหวาดกลัวระลอกใหญ่พุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจจนมือเรียวสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว "นี่มัน... อะไรกัน" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบขาดหาย "หมาตัวไหนที่มันอยากลองดีกับผม มันคงลืมไปว่าดินแถบนี้ใครเป็นเจ้าของ" ศิลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนดูทรงพลังและอันตรายเป็นทวีคูณ เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว "และมันบังอาจแตะต้องของๆ ผมด้วย" รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจเต้นรัวระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวจากข้อความนั้นอย่างเดียว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายตรงหน้า ศักดิ์ศรีและความหัวรั้นที่เธอมีพยายามต่อต้าน แต่ร่างกายกลับแข็งค้างราวกับถูกสะกด "ฉันไม่ได้เป็นของใคร คุณศิลา" เธอกัดริมฝีปากแน่น เชิดหน้าขึ้นสู้แม้เสียงจะสั่นระริก "ฉันมาทำงานในฐานะสถาปนิก ไม่ใช่เป้าหมายในเกมสกปรกของคุณ!" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขาก้าวข้ามผ่านพื้นที่ว่างจนเข้ามาประชิดตัวเธอ ร่างสูงใหญ่กดดันให้เธอยาลถอยหลังจนสะโพกชนติดกับขอบโต๊ะทำงาน ไม่มีทางหนี ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน "ดื้อด้านเสียจริงนะ รินลดา" ศโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นนิคโคตินจางๆปะทะเข้ากับพวงแก้มแดงระเรื่อของเธอ มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ บีบตรึงเบาๆ แต่เด็ดขาดราวกับคีมเหล็ก "คุณคิดว่าตัวเองยืนอยู่บนพื้นที่ปลอดภัยงั้นเหรอ? ถ้าไม่มีผมคุ้มหัวให้ ป่านนี้คุณคงถูกพวกมันฉีกเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว" "ปล่อยฉัน..." เธอพยายามบิดข้อมือหนີ แต่แรงของเขามหาศาลเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ จะต้านทานได้ ยิ่งดิ้น ร่างกายของทั้งคู่ก็ยิ่งเบียดชิดเข้าหากัน แนบแน่นจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามของกันและกัน แววตาของศิลามืดลง เปลี่ยนเป็นประกายเร่าร้อนที่สะท้อนความกระหายบางอย่าง ความโกรธจากศัตรูภายนอกถูกเปลี่ยนทิศทางให้กลายเป็นความปรารถนาอันดุเดือดที่อยากจะครอบครองและตีตราเธอให้สิ้นเรื่องสิ้นราว "ปากเก่งนักนะ..." เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก "ไหนลองพูดคำเดิมให้ผมฟังอีกทีซิ ว่าคุณไม่ได้เป็นของใคร..." นิ้วเรียวแกร่งอีกข้างไล่ขึ้นจากคางมน เกลี่ยไล้ริมฝีปากที่เม้มแน่นอย่างถือดี ก่อนจะใช้น้ำหนักกดลงเบาๆ จนเธอนะยอมเผยอปากออกด้วยความขัดแย้งในอารมณ์ รสจูบที่ตามมาไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์อันวาบหวาม ศิลากระชากเอวบางให้เข้ามาแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง ริมฝีปากหนาประกบเข้าบดขยี้อย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ รินลดาครางประท้วงในลำคอ มือเล็กที่เคยพยายามผลักไส เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวเมื่อเรียวขาเริ่มอ่อนแรง รสจูบของเขาดุดัน รุกไล่ และสูบเอาสติสัมปชัญญะของเธอไปจนหมดสิ้น ความหวานล้ำที่เจือด้วยความดิบเถื่อนทำให้สมองของเธอล่องลอย ความกลัวจากข้อความข่มขู่เมื่อครู่ถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความเสน่หาที่ชายหนุ่มจงใจจุดขึ้นเพื่อกลบ2ความหวาดกลัวทั้งหมด ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย มือหนาเลื่อนขึ้นสอดเข้าใต้กลุ่มผมสลวย บังคับองศาให้เธอต้องรับสัมผัสที่ลึกซึ้งและวาบหวามยิ่งขึ้น ร่างกายของเธอสั่นสะท้านยามที่ฝ่ามือใหญ่อีกข้างลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของแผ่นหลัง สัมผัสผ่านเนื้อผ้าจนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วผิวหนัง นี่ไม่ใช่แค่การจูบ แต่มันคือการครอบครองทางจิตวิญญาณ ศิลาแสดงให้อำนาจของเขากลืนกินเธอเข้าไปทีละน้อย จนกระทั่งลมหายใจของทั้งคู่เริ่มหอบกระชั้น รินลดาซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขา ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความหอมหวานอันตรายนี้ แม้จะรู้ดีว่ายิ่งลำลึกเข้าไปมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งไม่มีวันหลุดพ้นจากกรงขังแห่งความเร่าร้อนนี้ได้อีกเลย ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับมาปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ส่งเสียงกรีดร้องขึ้นมาทำลายบรรยากาศ ศิลาผละริมฝีปากออกจากซอกคอหอมกรุ่นอย่างไม่เต็มใจนัก สายตาคมกริบเหลือบมองหน้าจอที่แสดงสายเรียกเข้า เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยอีกครั้ง แต่คราวนี้... มันคือสายตรงจากยามรักษาความปลอดภัยที่ประจำอยู่ชั้นล่าง ชายหนุ่มกดรับสายด้วยมือเดียวโดยที่แขนอีกข้างยังคงโอบกอดเอวบางของรินลดาไว้แน่นราวกับกลัวเธอจะหายไป "มีอะไร" ศิลาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงแววคุกคาม "นายครับ... แย่แล้วครับ" เสียงปลายสายหอบสะท้านและตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "มีคนส่งกล่องพัสดุลึกลับมาวางไว้ที่หน้าประตูทางเข้าไซต์งานครับ และพอทีมงานเปิดดู... ข้างในมันคือ... ศีรษะของตุ๊กตาสลักชื่อคุณรินลดา พร้อมกับกระสุนปืนจริงฝังอยู่เต็มหน้าผากครับ!" ศิลาชะงัก แววตาดุดันเปลี่ยนเป็นความมืดสนิทที่น่ากลัวถึงขีดสุด รินลดาที่ยืนฟังอยู่ใกล้ๆ หน้าถอดสีด้วยความตกใจจนตัวเย็นเฉียบ แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องทำงานกระจกนิรภัยที่ควรจะล็อกสนิท กลับถูกแรงกระแทกจากภายนอกจนบานพับสั่นสะเทือน เสียงฝีเท้าหนักหลายคู่กำลังก้าวตรงขึ้นมายังชั้นนี้ด้วยความเร็วกระชั้นชิด และเสียงกระสุนปืนนัดแรกก็ดังสนั่นขึ้นจากชั้นล่าง ทำลายความเงียบยามบ่ายลงอย่างสิ้นเชิง! ขอบพระคุณที่ติดตามและสนับสนุนงานเขียนของผมเสมอนะครับ