กลิ่นอายความลุ่มหลง

รอยพิมพ์ของฝ่ามือร้อนผ่าวบนข้อแขนเรียวยังคงฝังแน่น ประหนึ่งตรวนโซ่ล่องหนที่ศิลาจงใจพันธนาการรินลดาเอาไว้ในอาณาจักรแห่งความดิบเถื่อนที่เธอไม่มีวันสลัดหลุด ภายในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของไซต์งาน กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายกำยำของผู้เป็นนายช่างใหญ่ยังคงลอยอวลในอากาศ บรรยากาศรอบตัวมันอึดอัดและเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล รินลหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา สายตาคมกริบของศิลายังคงจ้องมองเธอไม่วางตา ราวกับเสือร้ายที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อให้จนมุมในกรงขัง "คุณมองอะไรนักหนา..." เสียงของรินลดาแห้งผาก แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความถือดี บัดนี้ไหวระริกอย่างปิดไม่มิดเมื่อนึกถึงสัมผัสวาบหวามเมื่อครู่ ศิลาไม่ตอบทันที เขาย่างสามขุมเข้ามาหาด้วยฝีเท้าที่เงียบเชียบและมั่นคง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงและรอยสักรางเลือนตรงท่อนแขน ทรงอำนาจและคุกคามในเวลาเดียวกัน จนสถาปนิกสาวต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเยียบ "ผมกำลังมองความดื้อรั้นที่กำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า... คุณรินลดา" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง ศิลาเอื้อมมือหนาขึ้นมาทาบกับผนังด้านข้าง กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จ กลิ่นกายของผู้ชายอันตรายคนนี้แผ่ซ่านเข้ามาครอบ รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธขึงและศักดิ์ศรีที่เธอพยายามรักษาไว้กำลังถูกบดขยี้ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่เธอเองก็เริ่มจะไม่เข้าใจตัวเอง ร่างกายของเธอต่อต้านเขา แต่ลึกๆ ในใจ... ความสับสนพลانเข้ากัดกินความนึกคิด "ฉันไม่ได้พัง... และไม่มีวันยอมจำนนต่อวิธีสกปรกของคุณ" เธอยังคงพยายามเค้นเสียงแข็งขืน แม้เรียวปากจะสั่นระริก "ปากแข็งเสียจริงนะ..." ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ นิ้วมือแกร่งไล้ผ่านเส้นผมสลวยทัดหูอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเลื่อนลงมาสัมผัสคางมนแล้วบังคับให้เงยหน้าขึ้นรับจุมพิตที่เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ได้ดุดันและรุนแรงเท่าครั้งก่อน หากแต่เปี่ยมไปด้วยชั้นเชิงการบั่นทอนสติสัมปชัญญะ รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อความนุ่มนวลและดุดันหลอมรวมกันในคราเดียว ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาอีกข้างเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวแนบแน่น จนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน ความสับสนตีรวนขึ้นมาในอก รินลดายกมือขึ้นหมายจะผลักไสแผงอกกว้าง แต่สัมผัสจากกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้ากลับทำให้ปลายนิ้วของเธออ่อนปวกเปียก แรงขัดขืนที่มีเริ่มมลายหายไปทีละน้อย ร่างกายของเธอกำลังทรยศต่อจิตสำนึก ความรู้สึกวาบหวามแล่นพล่านไปตามกระแสเลือด ทุกสัมผัสที่ศิลามอบให้มันทั้งอันตรายและเย้ายวนเกินกว่าที่ผู้หญิงคนไหนจะต้านทานไหว เธอหลับตาลงอย่างจำนนต่อความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินควบคุม เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอเมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง ความเร่าร้อนแผ่ซ่านไปทั่วผิวเนื้อ ความยินยอมพร้อมใจที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นเชิงความถือดีค่อยๆ เผยตัวออกมา รินลดายอมปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในวังวนเสน่หาอันตรายนี้ โดยมีศิลาเป็นผู้ชี้นำทิศทาง ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันเป็นจังหวะในห้องทำงานที่เงียบงัน รสจูบที่ลึกซึ้งและยาวนานทำให้โลกทั้งใบของสถาปนิกสาวพังทลายลง เธอกำลังสูญเสียการควบคุม... และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เธอกำลังเสพติดมัน กระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศสีชมพูอมเลือดนั้นลงในพริบตา! "คุณศิลาครับ! มีเรื่องด่วน... ทางกรมโยธาธิการส่งเจ้าหน้าที่เข้ามาตรวจสอบพื้นที่กะทันหันตอนนี้เลยครับ!" เสียงตะโกนร้อนรนของลูกน้องหน้าห้องดังแทรกเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะเปิดออก ศิลาชะงักเล็กน้อย เขายอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย แววตาดุดันมองสถาปนิกสาวที่ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกจุมพิตอย่างลึกซึ้ง ศิลายิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น นิ้วมือเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียนของเธอเบาๆ ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้รินลดาต้องหัวใจกระตุกวูบ "เกมของเราเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น รินลดา... และจำไว้ว่า คุณไม่มีวันหนีพ้นจากเงื้อมมือผม" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนภูริศร์เสมอนะครับ