ศัตรูในเงามืด

กลิ่นดินปืนยังไม่ทันจางหายจากโสตประสาท เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็สะท้อนก้องไปตามทางเดินแคบๆ ของไซต์งานก่อสร้างในยามวิกาล ศิลาตวัดสายตาคมกริบมองร่องรอยความเสียหายบนบานประตูเหล็กที่ถูกงัดแงะ ก่อนที่มัยรากษสในคราบพันธมิตรทางธุรกิจจะเผยโฉมหน้าแท้จริงออกมา "พยัคฆ์บูรพา" นามนั้นไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วย คู่แข่งคนสำคัญที่จ้องจะฮุบโปรเจกต์หมื่นล้านกำลังเดินหมากตลบหลังเขาอย่างเลือดเย็น และสิ่งที่หายไปจากโต๊ะทำงานมิใช่แค่กระดาษแผ่นหนึ่ง แต่มันคือจุดตายที่อาจทำให้โครงการทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา "คุณรินลดา..." ศิลาพึมพำชื่อนั้นลอดไรฟันด้วยความกรามขบแน่น ในขณะเดียวกัน รินลดายังคงยืนนิ่งค้างอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ความมืดสลัวภายในห้องพักชั่วคราวถูกแทนที่ด้วยเงาทะมึนของร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างไร้ซุ่มเสียง หัวใจของสถาปนิกสาวเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เมื่อแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับผนังห้องเย็นเฉียบ และกลิ่นกายคุ้นเคยของผู้ชายอันตรายก็โอบล้อมเธอไว้จนแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ "คุณศิลา..." เธอกลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก พยายามตั้งสติเผชิญหน้ากับดวงตาคมปลาบที่จ้องมองมาดั่งสัตว์ป่ากำลังล่าเหยื่อ "เอกสาร... เอกสารในแฟ้มนั้นมันหายไป" "ผมรู้ว่ามันหายไป" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความกดดัน น้ำเสียงของเขานิ่งสนิทแต่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำราม ศิลายื่นมือหนาขึ้นกั้นกรอบประตู ล็อกร่างเธอไว้ด้วยแขนข้างเดียว สันจักษุคมดุจใบมีดกวาดมองริมฝีปากสั่นระริกของเธอก่อนจะเลื่อนต่ำลงมายังลำคอระหงที่ไหวระริก "และคุณก็รู้ดีว่าความสะשלของใครบางคนกำลังทำให้เราฉิบหายกันหมด" "ฉันไม่ได้ทำ!" รินลดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาสองข้างจะเริ่มสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "ฉันตรวจความเรียบร้อยของแบบแปลนด้วยชีวิตของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มากล่าวหาว่าฉันเป็นคน-- อื้อ!" คำพูดทุ่มเถียงถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อศิลาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้แก้ตัวอีกต่อไป ฝ่ามือหนาตะปบเข้าที่ท้ายทอยของเธอ บังคับองศาให้เงยรับจุมพิตที่ดุดันและเอาแต่ใจ ริมฝีปากหนารุกไล่อย่างไร้ความปรานี บดขยี้กลีบปากนุ่มด้วยความโกรธเกรี้ยว ปนเปไปกับความหิวกระหายที่ถูกจุดชนวนขึ้นจากความตึงเครียดรอบตัว รินลดาครางประท้วงในลำคอ พยายามใช้มือเล็กผลักอกแกร่งออกไป แต่แรงปะทะของเธอเทียบไม่ได้เลยกับแรงกดดันมหาศาลจากผู้ชายที่เปรียบดั่งพยัคฆ์ร้าย รสจูบจากความเดือดดาลค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอุณหภูมิ ร้อนรุ่ม ลึกซึ้ง และสั่นประสาท สัมผัสจากเรียวลิ้นที่รุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำทำให้สติสัมปชัญญะของสถาปนิกสาวหลุดลอย ศิลาย้ายมืออีกข้างมาโอบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ร่างกายของเขาร้อนราวกับเตาไฟแผดเผาผ่านเนื้อผ้า ความดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความเย้ายวนอันตรายที่สั่นคลอนทุกอณูความรู้สึก รินลดาหายใจหอบถี่ เรียวขาอ่อนแรงลงจนแทบทรุดตัวลงไปกองกับพื้น ดีที่วงแขนแข็งแกร่งของเขาตวัดรั้งสะโพกมนไว้แน่น ราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้เป็นเนื้อเดียวกัน "หวาน..." ศิลาผริมฝีปากออกกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อ แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับลง "ไม่ว่าหนอนบ่อนไส้จะเป็นใคร แต่จำไว้รินลดา... ร่างกายและจิตวิญญาณของคุณ เป็นของผมคนเดียวเท่านั้น" สัมผัสจาบจ้วงลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสรีระภายใต้ร่มผ้า ฝ่ามือหยาบกร้านเคล้นคลึงสะโพกกลมกลึงอย่างแรงจนเธอต้องสะดุ้งเฮือก เสียงครางหวานเล็ดลอดออกมาเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาซุกไซร้ลงมาที่ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มสร้างรอยรักสีสดเพื่อตีตราจองความเป็นเจ้าของ ความวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วไขสันหลัง รินลดาจิกปลายนิ้วลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมทับ ร่างกายทรยศต่อความตั้งใจด้วยการแอ่นอกรับสัมผัสอันเร่าร้อนอย่างลืมตัว ในห้วงเวลาแห่งความมืดมิดนี้ มีเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ดึงพวกเขาทั้งคู่ดิ่งจมลงไปในวังวนเสน่หาที่ไร้ทางออก ทว่า... ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อนกำลังแผดเผาทั้งสองให้หลอมละลาย เสียงฝีเท้าฝีหนึ่งก็ดังขึ้นแว่วๆ จากด้านนอกประตูห้องทำงานที่ปิดไม่สนิท ศิลาชะงักกึก สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างสูงผละออกจากสถาปนิกสาวอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง เขาดึงปืนพกออกจากซองใต้รูกรักด้วยความเงียบเชียบ ส่งสัญญาณมือห้ามรินลดาขยับเขยื้อน เงาดำร่างหนึ่งทาบทับลงบนกระจกฝ้าหน้าประตู เสียงเคาะเบาๆ สามครั้งดังขึ้น ก่อนที่เสียงกระซิบแหบพร่าจากบุคคลปริศนาจะลอดผ่านช่องประตูเข้ามาทำเอาเลือดในกายของศิลาเย็นเฉียบ *"ของที่มึงตามหา... ตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วนะคุณวิศวกร"* ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในวังวนอันตรายนี้ไปด้วยกันนะครับ