คำตอบที่ไม่ตรงกัน

เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นมาจากลานขนถ่ายวัสดุด้านนอก ทว่าเสียงนั้นไม่อาจดึงความสนใจของคนทั้งคู่ให้ออกจากความตึงเครียดภายในห้องพักคนงานชั่วคราวแห่งนี้ได้เลย ปลายกระบอกปืนโลหะสีดำด้านสะท้อนแสงไฟนีออนสลัว เป็นเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างความเป็นความตายและความปรารถนาอันดิบเถื่อน ศิลาไม่ได้เล็งมันไปที่เธอ แต่ปืนกระบอกนั้นถูกยกขึ้นขวางกั้นระหว่างใบหน้าของรินลดาและอกเสื้อที่กระดุมหลุดลุ่ยของเขาเอง สายตาของชายหนุ่มคมกริบดุจใบมีดโกน สันกรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน แสดงถึงโทสะที่กำลังถูกกดทับไว้ด้วยสัญชาตญาณระแวดระวังภัย "เงียบ" ศิลาเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน มืออีกข้างที่ว่างเอื้อมไปปิดปากอิ่มของหญิงสาวทันทีก่อนที่เธอจะได้อุทานออกมา รินลารู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบของโลหะที่แนบอยู่ข้างแก้มสลับกับความร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาที่กดลงมา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่กำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ผนังไม้บางๆ ด้านนอก เงาร่างทาบทับลงบนผ้าม่านเก่าๆ ที่กั้นหน้าต่าง เสียงกระซิบกระซาบภาษาถิ่นดังลอดเข้ามา ตามด้วยเสียงเคาะประตูดังปึงปึงสามครั้งติดต่อกัน "นายใหญ่... มีคนเห็นรถแปลกปลอมวนเวียนอยู่แถวเขตก่อสร้างด้านเหนือ" เสียงลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาด้วยความร้อนรน ศิลาไม่แม้แต่จะชายตามองไปที่ประตู สมาธิทั้งหมดของเขารวมอยู่ที่ผู้หญิงใต้ร่าง รินลดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ร่างกายของเธอบดเบียดอยู่กับแผงอกเปลือยเปล่าของเขาอย่างแนบชิด ความหวาดกลัวต่อภัยภายนอกผสมปนเปเข้ากับความอับอายและแรงปรารถนาที่ยังค้างคา นิ้วเรียวของเธอจิกเกร็งลงบนต้นแขนกำยำเพื่อระบายความตึงเครียด เมื่อเสียงฝีเท้าด้านนอกค่อยๆ ถอยห่างออกไปจนกระทั่งเงียบสนิท ศิลาจึงผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมา ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นก้มลงมองสถาปนิกสาวที่ยังคงตัวสั่นเทา ความตื่นตระหนกเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งความกระหายที่ลุกโชนขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็วยิ่งกว่าเก่า "ทีนี้... เรามาคุยกันต่อเรื่องคำตอบของคุณดีกว่า รินลดา" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม รินลดาเบือนหน้าหนีด้วยความถือดี ศักดิ์ศรีที่หลงเหลืออยู่ทำให้เธอกัดริมฝีปากแน่นแม้จะรู้ดีว่าตัวเองตกเป็นรองในทุกๆ ด้าน "ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ... ปล่อยฉัน!" "ปากแข็ง" ศิลาหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น ปืนในมือถูกโยนทิ้งไปบนฟูกนอนอย่างไร้ความหมาย ก่อนที่มือหนาทั้งสองข้างจะตะמתรวบข้อมือบางทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยแรงมหาศาล ร่างหนาทาบทับลงมาเต็มแรง น้ำหนักตัวและกล้ามเนื้อแน่นขนัดทำให้เธอขยับเขยื้อนแทบไม่ได้ ราวกับถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งอำนาจที่เขาถือครอง "คุณมันเผด็จการ... ศิลา!" เธอกัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปฏิบัติราวกับเป็นเพียงสิ่งของ "ใช่... ผมมันเผด็จการ และคุณก็รู้ดีว่าคนแบบผมอยากได้อะไรแล้วต้องได้" คำพูดนั้นขาดหายไปเมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกคำของเธอ มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการรุกรานที่ดุดัน ป่าเถื่อน และเรียกร้องอย่างไร้ความปรานี รินลดาพยายามสะบัดหน้าหนีและเม้มปากแน่นเพื่อต่อต้าน ทว่าศิลากลับใช้ความเหนือกว่าบีบกรามมนของเธอให้เผยอออก ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความดุดันและกลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับลมหายใจหอบกระชั้น ทำให้สติสัมปชัญญะของหญิงสาวเริ่มพร่าเลือน ความโกรธเกรี้ยวที่เคยคุกรุ่นค่อยๆ ถูกแผดเผาด้วยความร้อนรุนแรงที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพang ร่างกายของรินลดาที่เคยเกร็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลงทีละน้อย ความรู้สึกต่อต้านพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันช่ำชองและแรงดึงดูดอันตรายที่เธอปฏิเสธไม่ได้มาโดยตลอด มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้ ค่อยๆ เลื่อนไล่ลงมาตามเรียวแขน ก่อนจะสอดแทรกเข้าไปใต้เสื้อเนื้อบาง ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มรากับจะแผดเผาทุกตารางนิ้วที่สัมผัส สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยแรงเสน่หาทำให้รินลดาเผลอครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความวาบหวาม ร่างกายของเธอบิดเร้าตามสัญชาตญาณเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดกอบกุมความนุ่มหยุ่นผ่านเนื้อผ้า ศิลาคำรามต่ำในลำคออย่างพึงพอใจเมื่อสัมผัสได้ถึงการตอบสนองที่ซื่อตรงยิ่งกว่าคำพูดใดๆ "คุณปากแข็งได้แค่เวลาพูดเท่านั้นแหละ รินลดา..." เขากระซิบชิดใบหูร้อนผ่าว ขณะที่ริมฝีปากซุกไซร้ไปตามซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงกุหลาบตัดกับผิวเนียนละเอียด ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการปะทะคารมและความขัดแย้ง พลิกผันกลายเป็นเกมแห่งความเร่าร้อนที่ไร้ซึ่งทางถอย เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นอย่างไร้ความปราณี ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากหลอดนีออนด้านนอกที่สาดส่องเข้ามาผ่านกระจกหน้าต่าง เงาร่างของคนทั้งสองหลอมรวมเข้าหากันเป็นหนึ่งเดียวบนเตียงแคบๆ เสียงหอบหายใจหนักหน่วงและเสียงครางระคนความสุขสมดังประสานไปกับเสียงลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านโครงสร้างเหล็กของไซต์งาน ศิลากวาดต้อนความหอมหวานจากร่างกายของเธอครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความหิวกระหาย ราวกับต้องการลงโทษและครอบครองเธอมือหนึ่งให้เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว ทุกๆ สัมผัส ทุกๆ จังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและลึกซึ้ง รินลดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำเข้ามาดั่งคลื่นพายุ ดวงตาคู่งามปิดสนิท ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความเสน่หาที่ผู้ชายคนนี้เป็นผู้ขีดเส้นเอาไว้ ความทะเยอทะยานและศักดิ์ศรีทั้งหมดถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด เหลือเพียงเสียงครางหวานหูและร่างที่สั่นสะท้านด้วยความสุขสมอันรุนแรง เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งความพายุอารมณ์สงบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอในความเงียบงัน ศิลานอนตะแคงข้าง ใช้ท่อนแขนแข็งแรงหนุนศีรษะตัวเองไว้ ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของหญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างกาย รอยแดงจางๆ บนผิวเนื้อขาวนวลเป็นหลักฐานชัดเจนถึงบททดสอบอันดุเดือดเมื่อครู่ มือหนายื่นไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกอย่างเบามือ ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าความสัมพันธ์ทางกายกำลังก่อตัวขึ้นในอกของเสือร้ายอย่างเขา ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างเร่งรีบ ทำลายความเงียบสงบในยามดึก "นายใหญ่ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ที่โกดังเก็บวัสดุโซน C ไฟไหม้!" ศิลาผุดลุกขึ้นนั่งทันที ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาในเสี้ยววินาที เขากวาดสายตามองไปที่ประตู ก่อนจะหันกลับมามองรินลดาที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจกับข่าวร้าย ชายหนุ่มเอื้อมมือไปคว้าเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่อย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูของสถาปนิกสาวที่ยังคงนั่งงงงวยอยู่บนเตียง "อยู่ที่นี่ ล็อกห้องให้ดี... อย่าเพิ่งออกไปไหนจนกว่าผมจะกลับมา" พูดจบทหารรับจ้างในคราบวิศวกรก็คว้าปืนพกคู่ใจแล้วพุ่งตัวออกไปจากห้องทันที โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่าเอกสารแบบแปลนโครงสร้างหลักโครงการล่าสุดที่รินลดาถือเป็นความลับสุดยอด... ได้หายไปจากโต๊ะทำงานมุมห้องเสียแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของภูริศร์เสมอนะครับ