ความลับใต้ฐานศิลา

"อย่าส่งเสียงดังไปค่ะ อาจารย์... ถ้าพวกผู้ตรวจการเขตสามจับได้ว่าเราแอบย่องลงมาทางท่อระบายน้ำวนแบบนี้ ฉันคงถูกขึ้นเขียงผ่าสมอง ส่วนคุณ... ก็คงโดนลดขั้นไปเป็นภารโรงกวาดเศษขี้เถ้าเวทมนตร์แน่ๆ" เสียงกระซิบเจือรอยยิ้มซุกซนดังลอดผ่านความมืดชื้นของอุโมงค์ใต้ดิน ลูคัสหันกลับมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ท่ามกลางแสงเรืองรองสีฟ้าจางๆ จากผลึกมานาที่ฝังอยู่ตามผนังอิฐโบราณ เด็กหนุ่มปีหนึ่งอาศัยความคล่องแคล่วแทรกตัวผ่านช่องแคบระหว่างซากศิลาถล่มได้อย่างง่ายดาย ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้คือสนามเด็กเล่นหลังบ้านของเขาเอง ไม่ใช่เขาวงกตลับใต้สถาบันเวทมนตร์อาร์케นที่ถูกปิดตายมานานกว่าสามร้อยปี เซเรสถอนหายใจยาวนาน มือเรียวใต้ถุงมือหนังสีดำขยับดันกรอบแว่นโลหะบนสันจมูก ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบตัวด้วยความระแวดระวัง บรรยากาศที่นี่กดทับจนสัมผัสได้ถึงประจุไฟฟ้าสถิตที่วิ่งพล่านอยู่บนผิวหนัง กลิ่นอับชื้นของดินผสมกับกลิ่นฉุนรุนแรงของพลังงานเวทมนตร์บริสุทธิ์ที่รั่วไหล ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังหายใจเอาเศษแก้วเข้าไปในปอด ภารกิจฉุกเฉินระดับวิกฤตที่บังคับใช้เมื่อสามนาาทีก่อนยังคงกะพริบเตือนเป็นตัวอักษรสีแดงฉานอยู่ที่มุมสายตา *[เวลาคงเหลือในการเปิดโปงหนอนบ่อนไส้: 01 ชั่วโมง 42 นาที]* การลอบสังหารในห้องพักอาจารย์เมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ รอยแผลเป็นบนฝ่ามือซ้ายของเซเรสที่เกิดจากการทดลองเวทมนตร์ต้องห้ามเมื่ออดีตเริ่มปวดแปลบขึ้นมาอีกครั้ง มันคือปฏิกิริยาตอบสนองต่อความเข้มข้นของมานาที่ผิดปกติในบริเวณนี้ "ฉันไม่ได้อยากมาเดินเล่นในรูหนูสกปรกนี่หรอกนะคะ ลูคัส" เซเรสเอ่ยเสียงเรียบ ขณะก้าวเท้าข้ามซากท่อทองคำที่บิดเบี้ยว "แต่เพราะบันทึกการเบิกจ่ายมานาของหอสมุดกลางมันฟ้องว่า มีพลังงานปริมาณมหาศาลถูกดูดกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอยทุกๆ เที่ยงคืน และเบาะแสเดียวที่เด็กดื้ออย่างเธอทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานของฉัน คือรอยเปื้อนหมึกเรืองแสงชนิดเดียวกับที่ใช้เคลือบศิลาผนึกตรงนี้ต่างหาก" ลูคัสชะงักฝีเท้า รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตที่สะท้อนแสงสีฟ้าหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่เด็กหนุ่มจะหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ "อาจารย์ก็ยังช่างสังเกตเหมือนเดิม... น่ากลัวเป็นบ้าเลยค่ะ" ลูคัสหันหลังกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาสั้นลงจนเซเรสได้กลิ่นจางๆ ของสนิมเหล็กและกลิ่นหอมสะอาดแบบเด็กหนุ่ม "แต่บางที สิ่งที่อาจารย์พยายามตามหาคำตอบ อาจไม่ใช่แค่เรื่องหนอนบ่อนไส้ธรรมดาหรอกนะคะ... ลองมองไปข้างหน้าสิคะ" เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปแตะแผ่นศิลาขนาดยักษ์ที่สลักลวดลายโบราณ ก่อนจะออกแรงผลักเบาๆ ครืนนน—! เสียงหินเสียดสีกันดังสนั่นก้องอุโมงค์ ม่านหมอกสีม่วงเข้มทะลักทะลายออกมาจากช่องว่างราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังมานานนับศตวรรษ ลมพัดกรรโชกแรงจนเส้นผมสีเงินยวงของเซเรสปลิวไสว นัยน์ตาสีชาของอาจารย์หนุ่มเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เบื้องหลังแผ่นศิลานั้น ไม่ใช่ห้องเก็บของใต้ดิน หรือซากปรักหักพังอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือ "ห้องโถงกลวงมหึมา" ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางความว่างเปล่า ใจกลางห้องโถงมีลูกแก้วพลังงานสีดำสนิทขนาดใหญ่ยักษ์ลอยหมุนวนอยู่ มันกำลังดูดกลืนกระแสมานาทั้งหมดของสถาบันอาร์เคนเข้าไปอย่างกระหายหิว และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ รอบๆ ลูกแก้วนั้น มี "โซ่ตรวนเวทมนตร์" นับร้อยเส้นพุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นผิว ลากยาวเชื่อมต่อกับห้องพักของเหล่าศาสตราจารย์ระดับสูงบนเบื้องบน รวมถึงห้องทำงานส่วนตัวของผู้อำนวยการสถาบันด้วย! "นี่มัน..." เซเรสสูดหายใจเข้าลึก องค์ความรู้ด้านเวทมนตร์โบราณทั้งหมดในหัวสมองตีรวนกันอลหม่าน "การดูดกลืนมานาแบบนี้... ไม่ใช่การขโมยพลังธรรมดา แต่มันคือการ 'สูบอายุขัยและจิตวิญญาณ' ของนักเรียนทั้งสถาบันเพื่อหล่อเลี้ยงอะไรบางอย่างที่อยู่ข้างใต้!" "ฉลาดสมกับที่เป็นศาสตราจารย์คนโปรดของฉันเลยค่ะ" เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากความมืดมิดด้านบนของห้องโถง เซเรสสะعدตัวหันขวับทันที มือขวากระชับด้ามปากกาเวทที่แปลงสภาพเป็นดาบสั้นเรืองแสง พลางดึงร่างของลูคัสให้ถอยมาอยู่ด้านหลังตามสัญชาตญาณการปกป้อง แต่ทว่า ลูคัสกลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มก้าวเดินผ่านหน้าเขาไปอย่างใจเย็น รอยยิ้มสดใสเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแววตานิ่งสนิทล้ำลึก ราวกับคนละคน "ลูคัส... เธอทำอะไร?" เซเรสถาม เสียงของเขาเย็นเยียบลงขณะจ้องมองแผ่นหลังของลูกศิษย์ "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ อาจารย์..." เสียงของลูคัสเปลี่ยนไป มันก้องกังวานและซ้อนทับกันหลายชั้นจนน่าขนลุก เด็กหนุ่มยกมือขึ้นเสยผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงของตัวเอง เผยให้เห็นรอยสักรูปดวงตาโบราณที่หลังคอ ซึ่งกำลังเปล่งแสงสีแดงฉานตัดกับความมืด "ฉันแค่... พาอาจารย์มา 'รายงานตัว' กับเจ้าของสถาบันที่แท้จริงต่างหากล่ะคะ" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบเวทมนตร์ดังขึ้นในโสตประสาทของเซเรสอย่างรุนแรง หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมตัวอักษรขนาดใหญ่ที่สั่นระริก: *[ประกาศฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติ 'ปฐมบรรพกาล' ตื่นจากการหลับใหล]* *[เป้าหมาย: ศาตราจารย์เซเรส - ถูกระบุว่าเป็น 'ภาชนะ' ที่สมบูรณ์แบบที่สุด]* *[ระบบความปลอดภัยทั้งหมดถูกปิดกั้น... ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของโลกเวทมนตร์ค่ะ]* ก่อนที่เซเรสจะทันได้ขยับตัว พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ร่างของเขาร่วงหล่นดิ่งลงสู่ห้วงเหวสีดำมืดเบื้องล่างท่ามกลางเสียงหัวเราะใสๆ ที่ก้องกังวานของลูคัส ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!