ระยะห่างที่เย็นชา

กลิ่นอายความหรูหราของแชมเปญชั้นดีในแก้วคริสตัลระยิบระยับ กลับกลายเป็นรสชาติฝาดเฝื่อนและขมปร่าในลำคอของนายแพทย์ศิลาทันที ท่ามกลางบรรยากาศงานเลี้ยงการกุศลที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ใจกลางมหานคร หัวใจของศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อความตายบนเตียงผ่าตัด กลับเต้นระรัวผิดจังหวะ ราวกับถูกค้อนมหึมาทุบลงกลางอกจนร้าวราน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาไร้ที่ติยังคงจดจ้องร่างเล็กของเด็กชายวัยสามขวบเศษ ที่เพิ่งวิ่งหายเข้าไปในฝูงชนพร้อมกับพี่เลี้ยง ดวงหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตคู่สวย และรอยยิ้มมุมปากเยייהหยันที่ฉาบอยู่บนเรียวปากคู่นั้น... มันคือกระจกเงาที่สะท้อนภาพของเขาเองในวัยเด็กอย่างไม่ผิดเพี้ยน สามปี... สามปีเต็มๆ ที่รินรดา หายตัวไปจากชีวิตของเขาอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงใบหย่าที่เซ็นชื่อไว้อย่างไร้เยื่อใย และความว่างเปล่าอันหนเหน็บในเพนต์เฮوس์หรูที่เคยมีเธอนั่งรอคอย "คุณศิลาคะ? ท่านผู้อำนวยการโรงพยาบาลกำลังมองหาคุณอยู่ค่ะ" เสียงนุ่มหวานของแพทย์หญิงรุ่นน้องคนสนิทดังขึ้นข้างกาย พร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาที่ต้นแขน แต่ศิลากลับปัดมันออกอย่างไม่แยแส สายตาของเขายังคงกราดมองไปทั่วห้องบอลroomกว้างใหญ่ด้วยความกระวนกระวายใจที่ยากจะควบคุม อีโก้และความเย่อหยิ่งที่เคยค้ำคอเขามาตลอดหลายปีพังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงความจริงอันโหดร้ายที่กำลังตีแสกหน้า พับผ่าสิ... เด็กคนนั้นคือใคร? หรือว่า... "มองหาใครอยู่หรือคะ, คุณหมอศิลา" น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังและเปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวนใจอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างสูงโปรดในชุดราตรีเกาะอกสีดำสนิทขับผิวเนียนผ่องราวกระเบื้องเคลือบ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเขา ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมผสานกับความเย็นชาเฉพาะตัวลอยเข้าแตะจมูก ศิลาสูดหายใจเข้าลึก, ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อเขาค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงนั้น รินรดา... เธอดำรงอยู่ ณ ที่นี้ ในฐานะแขกผู้ทรงเกียรติและนักธุรกิจหญิงแถวหน้า ไม่ใช่อดีตภรรยาผู้เคยเจียมเนื้อเจียมตัวและร้องขอความรักจากเขาเหมือนในอดีต แววตาคู่คมที่มองตรงมายังเขาไม่ได้มีความเจ็บปวดหรือโหยหาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่า เย็นชา และรอยยิ้มเย้ยหยันที่ถูกยกขึ้นอย่างเหนือกว่า "ริน..." เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้ เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่ริมฝีปากคู่นี้เอמהชื่อเธอออกมา "คุณ... กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่" "หึ..." รินรดาหลุดหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของศัลยแพทย์หนุ่ม "ตกใจอะไรขนาดนั้นคะคุณศิลา หรือว่าคุณไม่ได้คาดคิดว่าฉันจะมีชีวิตรอด หรือคิดว่าฉันจะจมปลักอยู่กับความเจ็บปวดที่คุณมอบให้ไปตลอดชีวิตกันแน่" วาจาเชือดเฉือนคมกริบไม่ต่างจากมีดผ่าตัดที่เธอเคยหยิบส่งให้เขาในอดีต ทว่าในยามนี้ มันกลับกรีดลงบนเนื้อตัวของเขาเองอย่างไร้ความปรานี "เรื่องเด็กคนนั้น..." ศิลาตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อศอกเรียว แต่รินรดากลับถอยหลังหลบอย่างรวดเร็ว ปฏิกิริยาที่แสดงออกถึงความรังเกียจเดียดฉันท์นั้นทำให้กรามแกร่งของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน "อย่ามาแตะต้องตัวฉันค่ะ คุณไม่มีสิทธิ์นั้นมานานแล้ว" เธอเอ่ยเสียงเฉียบขาด ดวงตากลมโตตวัดมองเขาด้วยความเหยียดหยาม "ส่วนเด็กคนนั้น จะเป็นใครหรือเกี่ยวข้องอะไรกับคุณ มันก็ไม่ใช่กงการอะไรที่คุณจะต้องมารับรู้" "รินรดา! นั่นลูกผมใช่ไหม!" ในที่สุดศิลาก็ทนเก็บกักอารมณ์ที่ปะทุอยู่ภายในไม่ไหว เสียงทุ้มต่ำตวาดลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด ความหึงหวง ความตื่นตระหนก และความอยากรู้อยากเห็นตีรวนกันจนปั่นป่วน "เด็กคนนั้นหน้าตาเหมือนผมขนาดนั้น คุณกล้าปฏิเสธหรือไงว่าเขาไม่ใช่สายเลือดของผม!" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง แขกเหรื่อในงานเริ่มหันมามองความผิดปกติของอดีตสามีภรรยาคู่นี้ แต่ศิลาไม่สนใจสายตาใครทั้งสิ้น เขาสนใจเพียงแค่ผู้หญิงตรงหน้า ผู้หญิงที่เคยเป็นของเขา แต่ในตอนนี้กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าที่ทรงอิทธิพลและไม่อาจเอื้อมถึง รินรดายกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างเย็นชา เธอโน้มตัวเข้าไปกระซิusessข้างใบหูของเขา ชวนให้หัวใจของศัลยแพทย์หนุ่มกระตุกวูบด้วยความวาบหวามและเจ็บปวดในคราเดียวกัน "สายเลือดของคุณเหรอคะ?" เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น บาดลึก "คุณมีค่าพอที่จะเป็นพ่อของเด็กคนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะคุณศิลา... อย่าสำคัญตัวผิดไปเลย" พูดจบ เธอก็หมุนตัวเตรียมจะเดินผละหนีจากเขาไปอย่างไร้เยื่อใย แต่ศิลาหมดความอดทนแล้ว เขาพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น ออกแรงดึงรั้งให้ร่างบางเซเข้าหาแผงอกกว้างอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้แก้วแชมเปญในมือของคนรอบข้างเกือบหล่นร่วง ความโกรธเกรี้ยว ความต้องการที่จะครอบครอง และความโหยหาที่อัดอั้นมาสามปีระเบิดออกในวินาทีนั้น ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เผยอขึ้นด้วยความตกใจ ใบหน้าที่อยู่ใกล้กันเพียงคืบทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ความรู้สึกดิบเถื่อนและเร่าร้อนที่เคยมีร่วมกันในอดีตตื่นตัวขึ้นอย่างรุนแรง ศิลาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมใดๆ อีกต่อไป ในเมื่อเธอท้าทายเขา เขาก็พร้อมจะทำลายอีโก้เย่อหยันนั้นให้แหลกคามือ! "ปล่อยนะ!" รินรดาขัดขืนพร้อมกับออกแรงผลักไส ทว่าอ้อมแขนที่แกร่งดั่งคีมเหล็กของศิลากลับรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร่งของอีกฝ่าย ศิลาโน้มใบหน้าลงต่ำ หมายจะบดขยี้ริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่ต่อปากต่อคำกับเขาให้สาสมกับความอัดอั้น ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะทันได้สัมผัสกับความหวานล้ำที่โหยหา เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจของชายหนุ่มอีกคนก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ, คุณริน" ศิลาชะงักก้างค้าง เงามืดพาดทับลงบนใบหน้าหล่อเหลาเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาใหม่—ศัตรูทางธุรกิจคนสำคัญ และ... ชายหนุ่มผู้ยืนเคียงข้างรินรดาตลอดสามปีที่ผ่านมาในต่างประเทศ! ดวงตาของรินรดาเปล่งประกายความเย้ยหยันขึ้นอีกครั้ง เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ชายหนุ่มผู้มาใหม่ ก่อนจะหันมามองศิลาด้วยสายตาที่เหยียบย่ำเขาให้จมดิ่งลงสู่ขุมนรกแห่งความหึงหวง "ไม่มีอะไรค่ะคุณคิม... แค่หมาบ้าตัวหนึ่ง ที่ยังจำเจ้าของเดิมไม่ได้เท่านั้นเองค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเพลิงแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ --- "เพลิงกุหลาบดำ" ---