แก๊งเพื่อนจอมวุ่น

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือเครื่องบางที่สั่นครืดคราดติดต่อกันสามครั้งติด เป็นตัวทำลายบรรยากาศเงียบงันในห้องนั่งเล่นได้อย่างราบคาบ ดวงตาคู่กลมโตของฉันถลึงมองหน้าจอที่มีข้อความจากกลุ่มแชตเจ้าปัญหาเด้งขึ้นมารัวๆ เหมือนนัดกันมาเผาบ้าน *(กลุ่ม: แก๊งนี้มีแต่คนสวยและหมาปอม)* **เต้ (ตัวมัมแห่งวงการชง):** @Pete_1 ทรงนี้ไม่ต้องสืบค่ะซิส วาฬมันไม่ได้มองแค่เรตติ้ง แต่มันมองหนูเป็นภรรยาแล้วแม่! **มิน (สายสมรู้ร่วมคิด):** 10 10 10 จ้า! ยัยพีทแกมันปากแข็งใส่พี่เขานานเกินไปละนะ ระวังเขาเบื่อแล้วไปเป็นไมโครเวฟให้คนอื่นแทนนะยะ **เจส (กองเชียร์กิตติมศักดิ์):** ข่าววงในจากสภาวะอากาศแจ้งว่า ค่ายอาสาพัฒนาชนบทเดือนหน้า วิศวะกับนิเทศฯ ไปสถานที่เดียวกันจ้า และเตียงนอน... อ๊ะ ไม่ใช่ หมายถึงรถตู้คันเดียวกันค่ะคุณผู้ชม! ฉิบหายแล้ว... พวกมันแอบติดกล้องวงจรปิดดูพวกเราอยู่เหรอเนี่ย! และที่แย่กว่านั้น... วาฬที่หันมามองหน้าฉันตอนนี้ กำลังคลี่ยิ้มร้ายกาจที่ทำให้รู้เลยว่า... ฉันไม่มีทางรอดเงื้อมมือเสือตัวนี้ไปได้อีกแล้วจริงๆ! "ยิ้มอะไรของพี่เล่า!" ฉันรีบสะบัดหน้าหนี พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ด้วยการแสร้งทำเป็นสนใจลวดลายบนโต๊ะกระจกตรงหน้าให้มากที่สุด มือไม้ก็เก้ๆ กังๆ จนไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหนดี "เปล่าครับ... แค่คิดว่าเสียงในหัวหนูตอนนี้คงกำลังโวยวายเสียงดังน่าดู" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกลั้วหัวเราะ ร่างสูงใหญ่ในเสื้อฮู้ดสีเทาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แนวสปอร์ตผสมความสะอาดสะอ้านลอยมาแตะจมูก วาฬท้าวแขนลงกับพนักโซฟา เอียงคอมองฉันด้วยสายตากรุ้มกริ่มที่ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็ไม่อาจหลบพ้น "แล้วก็... เรื่องค่ายอาสาที่เพื่อนเราพูดเมื่อกี้ จริงนะครับ" ฉันหันขวับกลับมามองหน้าเขาโดยอัตโนมัติ "พี่รู้ได้ไงว่าพวกมันส่งอะไรมา!" "พี่ไม่ได้อ่านแชตเราสักหน่อย..." วาฬลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ "แต่พี่เป็นคน *'ดีล'* กับไอ้เต้เองต่างหากครับ ว่าถ้ามันช่วยจัดให้เรานั่งรถตู้คันเดียวกัน... พี่จะสปอนเซอร์ชาไข่มุกให้พวกมันกินฟรีทั้งแก๊งตลอดสามเดือน" ให้ตายเถอะ! นี่พวกเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดของฉันเอาอนาคตและความสงบสุขในชีวิตฉันไปแลกกับชานมไข่มุกแค่สามเดือนเนี่ยนะ! "พี่วาฬ! ทำไมทำแบบนี้อ่ะ! หนูบอกตอนไหนว่าอยากไปนั่งรถคันเดียวกับพี่ไม่ทราบ!" ฉันโวยวายเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้คั้น มือเล็กยกขึ้นชี้หน้าเขาอย่างลืมตัว แต่วาฬกลับไม่มีทีท่าว่าจะสะทกสะท้านแต่อย่างใด เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างชอบใจ ยิ่งเห็นฉันสติแตก เขากຍิ่งสนุกสนาน "ก็ไม่ได้บอกหรอกครับ... แต่หนูไม่ได้ปฏิเสธนี่นา" วาฬขยับเข้ามาประชิดตัวขึ้นอีกจนแผงอกกว้างอยู่ห่างแค่คืบ ฉันต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติจนแผ่นหลังติดกับพนักโซฟาหนานุ่ม "อีกอย่าง... ไปค่ายตั้งสามวันสองคืน ถ้าไม่มีพี่คอยดูแล เด็กดื้อแถวนี้อาจจะซุ่มซ่ามทำขาหักกลับมามหาวิทยาลัยก็ได้ ใครจะไปรู้" "หนูไม่ได้ซุ่มซ่ามขนาดนั้นสักหน่อย!" "อ๋อเหรอครับ... คนที่เดินสะดุดอากาศเมื่อวานจนเกือบหน้าคว่ำใส่กระถางต้นไม้หน้าคณะนี่ใครนะ" "ฮึ่ย! นั่นมัน... มันเป็นอุบัติเหตุทางฟิสิกส์ต่างหากเล่า!" ฉันเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความอายด้วยการเชิดหน้าขึ้นเชิ่ดๆ แต่ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกอยู่แล้ว เคมีบ้าบออะไรเนี่ยทำไมเวลาอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ทีไร สมองฉันถึงได้รวนเรจนประมวลผลอะไรไม่ค่อยจะทันสักที วาฬมองอาการฮึดฮัดของฉันด้วยแววตาที่อ่อนแสงลง รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอบอุ่นละมุนละไมที่ต่อให้พยายามใจแข็งแค่ไหนก็ต้านทานไม่ไหว มือหนายื่นมา2-3 นิ้วเคาะเบาๆ ที่หน้าผากฉันอย่างเอ็นดู "โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ครับ... แต่เรื่องค่ายน่ะ *เรื่องจริง* นะครับ เตรียมตัวเคลียร์คิวไว้ได้เลย ยัยตัวแสบ" ฉันเบะปากใส่เขาหมั่นไส้เต็มประดา แต่ลึกๆ ในอกด้านซ้ายกลับมีผีเสื้อนับร้อยตัวกำลังบินวนวุ่นวายจนน่าหงุดหงิด วาฬเป็นแบบนี้เสมอ... ชอบทำตัวเป็นไมโครเวฟเดินได้ คอยอบ ให้อบอุ่น คอยดูแลในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ จนคนรับเผลอใจไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว ครืดดดด! เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แชตกลุ่มเพื่อนตัวแสบ แต่เป็นข้อความแจ้งเตือนจากระบบลงทะเบียนค่ายอาสาของมหาวิทยาลัยที่เด้งขึ้นมาหราหน้าจอ **[ระบบแจ้งเตือน: รายชื่อผู้ร่วมเดินทางค่ายอาสาพัฒนาชนบท - รถตู้คันที่ 2]** 1. นายภาคิน (วาฬ) - วิศวกรรมศาสตร์ ปี 3 (หัวหน้าทีมภาคสนาม) 2. นางสาวพิชชา (พีท) - นิเทศศาสตร์ ปี 1 (ผู้ช่วยประสานงานโครงการ) ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจเมื่อกวาดสายตาอ่านบรรทัดที่สองซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ผู้ช่วยประสานงานโครงการบ้าบออะไรกัน! ฉันไปสมัครตอนไหนวะเนี่ย! หรือว่า... ฉันหันขวับกลับไปจ้องหน้ารุ่นพี่ตัวสูงที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างๆ ทันที วาฬยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ดวงตาคมคายคู่นั้นพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์แบบที่เห็นแล้วอยากจะหยิกให้เนื้อเขียว "พี่... พี่จัดการเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!" ฉันเค้นเสียงถามลอดไรฟันด้วยความโมโหแกแกมหมั่นไส้ "ก็ตั้งแต่ตอนที่หนูบอกว่า *'ตามใจรุ่นพี่แล้วกัน'* เมื่ออาทิตย์ก่อนไงครับ" วาฬตอบหน้าตาเฉย พร้อมกับเอื้อมมือมาหยิบแก้วชานมไข่มุกของฉันไปดูดหน้าตาเฉย "หวานน้อย... เหมือนเจ้าของแก้วไม่มีผิดเลยนะครับ" กรี๊ดดดด! ผู้ชายคนนี้มันร้ายกาจเกินไปแล้วนะ! ฉันหน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู รีบคว้าหมอนอิงบนโซฟามาฟาดใส่ร่างหนาด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอาย แต่วาฬกลับหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับรวบมือทั้งสองข้างของฉันไว้ด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย ใบหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้ม "เตรียมตัวเก็บกระเป๋าได้แล้วนะครับ... *แฟนเด็ก*" คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นทำเอาฉันชะงักค้าง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ หัวใจหยุดเต้นไปสามวินาทีเต็มก่อนจะกลับมาเต้นรัวระรัวยิ่งกว่ากลองเพล ...เดี๋ยวนะ! เมื่อกี้เขาเผลอหลุดคำว่าอะไรออกมานะ! ฉันตาโตค้างด้วยความตกใจ อ้าปากพะงาบๆ จะเอ่ยท้วงแต่ก็สายไปเสียแล้ว เมื่อจู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดผางเข้ามาเสียงดัง พร้อมกับร่างของยัยเต้และแก๊งเพื่อนสนิทที่ถือวิสาสะพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับเสียงกรี๊ดกร๊าดลั่นห้อง "อุ๊ย! ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะคุณกัปตันขา! พอดีพวกเราเอาเอกสารค่ายมาส่งให้พอดีเลยค่า!" ฉันสะดุ้งสุดตัวรีบสะบัดมือออกจากอุ้งมือของวาฬทันที ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด ขณะที่วาฬทำเพียงแค่ยิ้มมุมปากอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว แถมยังหันไปพยักเพยิดกับแก๊งเพื่อนตัวแสบราวกับรู้กันสองคน บรรยากาศในห้องคุกกรุ่นไปด้วยความหวานปนความป่วนที่กำลังจะทวีคูณขึ้นไปอีกร้อยเท่าพัน배ในทริปค่ายอาสาที่กำลังจะมาถึงนี้! --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทหัวใจและแวะมาหวีดความน่ารักของน้องพีทกับพี่วาฬด้วยกันนะคะ เลิฟยูที่สุดค่ะ!* ❤️ - **ชาพีชหวานน้อย**